La Nuit du Carrefour (1932)

Eerste Maigret verfilming ooit en dat door Renoir,die de film bedoelde als een eerbetoon aan Simenon en de sfeer uit de verhalen zo goed mogelijk wilde weergeven.Dat laatste resulteert in een voortdurend laaghangende dikke mist en een desolaat banlieu sfeertje à la Carné,maar niet in een meesterwerk.

Het tempo ligt vooral in de eerste 50 minuten vernietigend laag ,wat nog wordt versterkt door het ontbreken van achtergrondmuziek.Veel actie is er al die tijd ook niet te bespeuren,wel onnatuurlijk overkomende dialogen.

Renoir had zijn eigen broer gecast als Maigret,en deze weet zijn karakter de nodige saaie,burgerlijke degelijkheid mee te geven.De rest vd cast is uiterst matig,vooral het Deense koppel,waarvan Carl duidelijk een fopdeen is die met een bizar accent praat.Dat geldt niet voor de echt Deense Winifried,die dus klinkt als Anna Karina en er wel aardig uitziet.Daarop voortbudurend:als Renoir zich niet strikt aan het verhaal had gehouden en ipv Maigret Carl de held had gemaakt,zou dit de eerste pure noir uit de filmgeschiedenis zijn geweest.De belichting was er ook somber genoeg voor.

Hoewel boring,bevat de film toch 1 hoogtepuntje:een met handheld camera gevolgde nachtelijke car chase,waarbij de politie zich voortbeweegt per...Bugatti!Those were the days.

Renoir stak broer Pierre in de rol van inspecteur Maigret en dat was een goede keus want die rol werd behoorlijk waargenomen. Alle andere tegenspelers ontgoochelden in meerdere mate. Bovendien was de klank van deze film ellendig, de beeldcomposities ook al niet denderend (de achtervolging vormt een uitzondering en is merkwaardig voor zijn tijd) en het intrige toch wat al te complex en niet altijd netjes uit de doeken gedaan.

Weinig boeiend trouwens. Een ontgoocheling.

Jean Renoir en Georges Simenon zijn klinkende namen waardoor je als kijker iets bijzonders verwacht. Ik vond het echter een warrig geheel en niet bepaald spannend te noemen. Ter verschoning kan gesteld worden dat het gaat om een vroege soundfilm. Zelfs sommige van Hitchcocks films in de jaren ‘30 leden m.i. aan kinderziektes wat betreft editing en integratie van sound, in een genre waar timing optimaal moet zijn voor maximaal effect.
Pluspunt vind ik wel de geheimzinnige sfeerschepping in het hol van Pluto, nabij een kruispunt waar de omwonenden deel blijken uit te maken van hetzelfde criminele netwerk. Opvallend dat Pierre Renoir als commissaris Maigret zijn morele pijlen vooral richt op de ‘slechte vrouw’/femme fatale Winna Winfred, en de rest op dat vlak ongemoeid laat.Omwille van haar dubbelzinnigheid is zij voor mij ook het meest interessante karakter dat bovendien gecombineerd wordt met een verleidelijk uiterlijk.

Samengevat. Een ietwat houterige film, met mysterieuze sfeerschepping, die gelukkig niet te lang duurt.

Minste Renoir, by far. Ondanks de korte duur moeilijk uit te zitten. Verder maak ik hier maar geen woorden aan vuil.