Pane, Amore E... (1955)

De minste van de "Pane, amor..."-reeks, ondanks een paar grappige situaties en plezierige dialogen.

Vittorio De Sica en Sophia Loren zijn overbeterlijk als respectievelijk romantische charmeur en als knappe, levendige weduwe, maar daar moet de film het uiteindelijk grotendeels mee te doen.

Zonder twijfel is het frisse verrassingselement van de twee voorgaande films wegebd. 't Is meestal zo.

Leuke komedie uit de oude Italiaanse doos. Ik had geen idee dat Vittorio De Sica behalve regisseur ook acteur was, en hij doet het hier schitterend als commandant van de politie. De grootste aandacht trekt evenwel Sophia Loren naar zich toe, wiens assets continu in de verf worden gezet. De aandachtige kijker merkt bijvoorbeeld op dat in de openingsscène haar jurkje nat is (van de visverkoop?) wat bepaalde contouren accentueert. Ook in die tijd wisten ze wel hoe een film te verkopen.

Het scenario is prima voor wat het zijn moet - met twee driehoeksrelaties als spil van het gebeuren. Naast de komische situaties heb ik bovenal genoten van de prachtige zichten op de baai van Napels. Goed dat deze film in kleur geschoten is.

Redelijk goed.

Ik ben niet bepaald de grootste liefhebber van de vaak stijve en theatrale films uit de jaren 1950. Op één of andere manier had ik daar bij deze film tijdens het kijken geen last van.

Dit terwijl het effectief druk en theatraal is. Maar de Italianen zijn dat sowieso dus misschien is dat de reden waarom het hier niet stoort. Bovendien is de humor best te pruimen, zowel de geschreven als situationele humor. Hoofdrolspelers Vittorio De Sica en de ravissante doch onsympathieke Sophia Loren zijn uitstekend op elkaar ingespeeld. De zomerse kleuren en het sfeervolle decor doen de rest.

3