Following (1998)

Dan blijft nog die eerste vraag.

Iedereen kan blijkbaar z'n eigen uitleg geven aan deze film, letterlijk, figuurlijk, dat vind ik wel leuk eraan

Wat een verrassing deze film, was Nolan maar op deze toer doorgegaan.

Aardig debuut van Nolan, maar laten we niet overdrijven. Het is echt zo'n film om te laten zien wat hij kan, al moet er bij gezegd worden dat Nolan later niet eens zo heel veel andere truukjes heeft laten zien, dus zijn sterke en zwakke punten zijn hier eigenlijk al meteen aanwezig. Alleen nu zijn ze voorzien van low-budget-cinematografie, die overigens erg sfeervol is en een wat andere soundtrack, die er ook mag zijn. Zelfs de amateuracteurs kwamen goed over en hadden trouwens opvallend goede dialogen. Het sterkste is, naast de sfeer, toch wel het concept (mensen volgen om meer over ze te weten komen, evenals inbraken plegen om hetzelfde doel).

Het zwakste is dan weer dat er teleurstellend weinig gehaald wordt uit het gegeven, maar dat het allemaal als een excuus dient voor een verzameling vergezochte plottwists en een afwijkende structuur. Toegegeven, het scenario is goed uitgewerkt (daar zorgen de gebroeders Nolan meestal wel voor) en de manier waarop de chronologie verbroken werd was vrij sterk, maar ik vond het geen spannende of zelfs bijzonder pakkende film opleveren. Het was teveel ideeën en te weinig emotie. Een film-noir met minder angst onder de huid. Nolan is toch meer bezig met structuurtjes en zijn technische kunstjes te laten zien dan met het menselijke deel. En dat is toch vreemd als je begint met een personage dat in andermans privézaken inbreekt. In dat opzicht is het eigenlijk een hele gewone Hollywoodfilm: een high-conceptthriller met teleurstellend weinig aan het hoofd. Alleen nu is het met een lager budget en in Groot-Brittannië gemaakt.

3*

Het probleem in het zoeken naar diepere emotie in deze film is m.i. dat de hoofdpersoon niet verder uitgediept kan worden omdat hij alle personen is en zijn karaktereigenschappen dus verspreid zijn over meerdere personages. En dat vind ik juist geniaal uitgewerkt in deze low/budget debuutfilm.
Als je de film letterlijk opvat, dan kom je er m.i. niet uit en mis je óf emotie/karakter óf zie je plotgaten.

Ik lees nu net je theorie rond meerdere persoonlijkheden in één persoon, maar ik kan er niets mee. Wat ik mis is enige fundering van je theorie, de film geeft zover ik weet geen enkele hint dat alle personages dezelfde zijn. En als dit wel zo zou zijn, wat zegt dit dan? In plaats van het verhaal dieper te maken zou het 't onzinniger maken. Het is al een gekunsteld verhaal over een man die erin geluisd wordt. In jouw versie wordt het een gekunsteld verhaal over een man die denkt dat hij meerdere personages is, die zichzelf erin luist en zelfs zich inbeeld dat hij gearresteerd wordt. Als de Nolans dit werkelijk van plan waren toen ze het scenario op die manier schreven waren ze ver heen.

Ik ben het er ook maar half mee eens dat dit een film is die je op veel manieren kan uitleggen, aangezien de film zelf juist ontzettend veel uitlegt (zoals altijd bij Nolan overigens). Tuurlijk, je kunt er allemaal theorieën op los laten, maar dat kan bij iedere film, als je maar wilt. Je schiet er alleen niets mee op, zeker niet zonder fundering.

Blijft dat bij het letterlijk opvatten van de film bepaalde zaken niet te verklaren zijn, de verschillende beelden van de moord, wat is waarheid?
Aan het begin van de film wordt een box gevuld........ deze scene zet alles wat je erna ziet op losse schroeven..
Het heeft dus m.i. weinig met mijn fantasie te maken, je zou je eerder suf moeten fantaseren om de film letterlijk te nemen en van daaruit kloppend te maken.

Ik heb geen enkele moord gezien die op verschillende manieren getoond wordt. Er zitten drie moorden en uit alles blijkt dat dit gewoon drie personages zijn. Die doos wordt aan het begin neem ik aan door Cobb gevuld als onderdeel van het plan om iemand (wat uiteindelijk de hoofdpersoon wordt) erin te luizen. Ik vind het ook allemaal niet heel moeilijk te verklaren. Vergezocht, ja, maar niet zo vergezocht als het verhaal van een man die plotseling vijf persoonlijkheden ontwikkeld die elkaar erin luizen. Wat is het nut ervan? Overigens duikt bij een heleboel films de theorie op dat twee of meerdere personages één zijn (favoriet onderwerp op veel IMDB Boards bijvoorbeeld), een populaire variant op de alles-was-een-droom-theorie. Er bestaan uiteraard films waarin dit werkelijk te vinden is, maar die geven wat duidelijkere hints. Er had op zijn minst wat symboliek rond schizofrenie of een thematisch verwant met wat we werkelijk zien bij gestopt kunnen worden.

Interessante debuutfilm van Nolan, wat tevens de reden is dat ik deze film eens wilde zien. Als Nolan liefhebber wilde ik toch eens al zijn films bekijken. Following heeft een vreemd thema, wat wel vrij boeiend is maar me uiteindelijk niet enorm wist te pakken. De twist was goed bedacht en het zwart-wit stijltje was stijlvol. Sterk acteerwerk en een apart sfeertje geven de film toch een eigen smoel. Grappig dat in 1998 naast Nolan zijn debuutfilm er ook 1 van de bekende Aranovsky kwam, ook een vrij korte zwart-wit film. Zo braken 2 grote regisseurs door.

3*

PS: Grappig dat je na 23 minuten in de film een deur open ziet gaan waar een Batman logo op staat. Leuk om dit te zien, wetende dat Nolan jaren later de grote man achter de Batman trilogie werd

Ook eindelijk het filmdebuut van Christopher Nolan maar eens gezien.

Het is wel leuk om te zien wat een regisseur kan maken als hij geen miljoenen als budget tot zijn beschikking heeft. Ik vind Following geen onaardig filmpje, maar ben ik ook niet echt onder de indruk van. Het is een leuk filmpje met een aardig zwartwit filtertje, dat een goede soundtrack kent. De muziek draagt goed bij aan het sfeertje dat redelijk mysterieus te noemen is.

De eerste twintig minuten vond ik niet zo heel bijzonder, maar toen de eerste plottwist zich aandiende werd het allemaal een stuk interessanter. Hoewel ik het nooit echt hoogstaand vond worden, blijft het wel leuk om allemaal te volgen wat er gebeurt. Het acteerwerk is in orde. De hoofdrolspeler doet het naar behoren en ook de bijrolletjes zijn niet slecht. Grappig inderdaad om dat Batman logo op de deur van de hoofdrolspeler te zien zitten. Het is net alsof Nolan toen een vooruitziende blik had.

Following is al met al dus een leuk filmpje. Niet heel bijzonder, maar ik heb me er nochtans goed mee vermaakt.

3,0*

Following bevat schijnbaar maar weinig memorabele elementen, met uitzondering van Jeremey Theobalds overtuigende performance en de soundtrack.

Verder heeft de film maar weinig in het oog springend acteerwerk (Alex Haw probeert zijn nonchalance pijnlijk duidelijk te forceren) en een conventioneel verhaaltje waar de nonlineaire montage maar weinig aan toevoegt. Desondanks wordt er wel duidelijk naar een sfeertje gezocht en is er over alles duidelijk goed nagedacht. De lage beeldkwaliteit die 16mm dan met zich meebrengt geeft Following dan weer een beetje extra diepgang: de liefde voor het ambacht van filmmaken wordt in het lage budget bijna tastbaar.

Toch werkt dit enthousiasme af en toe een beetje tegen mijn waardering in. De film voldoet aan teveel clichés uit de film noir die door de misschien al te enthousiaste aanpak van Christopher Nolan net niet voor de volle 100% serieus genomen kunnen worden: de femme fatale, de mysterieuze sfeer en de hard boiled dialogen; het voelt niet helemaal op z'n plek in hedendaags London.

Oppervlakkig gezien lijkt Following voornamelijk interessant vanwege de momenteel grote naamsbekendheid van Nolan, maar ik moet zeggen dat de film een bepaald charme ademt die van binnenuit lijkt te komen. Zo'n werk met 6000 dollar afleveren is toch wel een prestatie en om die reden is Following wellicht toch een stuk meer memorabel dan op het eerst gezicht lijkt.

Bijzonder doch niet memorabel... Dit slim geconstrueerd noir verhaaltje begint weinig beloftevol in het eerste half uur, maar eens alle elementen samenkomen krijg je dan toch een mooi afgewerkt geheel. Dat is meteen het enige (wel heel sterke) pluspunt. Het viel mij wat tegen, en ik denk dat het overmatig gebruik van close ups en de lage toegevoegde waarde van het zwart-wit daar voor wat in zit. Ik las dat dit debuut van Nolan volgende maand in de Criterion Collection uitkomt als een director-approved special edition.

Criterion - Following

Knap klein filmpje in praktisch zwart-wit met een mooie, beheerste soundtrack en een amateurcast die dat niveau gemakkelijk ontstijgt. Het verhaaltje houdt stand door z'n bondige en verhaspelde karakter, al gaat er gaandeweg wel wat peper verloren. De titel en opening spelen met een obsessie en Cobb houdt er een interessant theorietje op na, maar uiteindelijk blijken dat soort thema's vooral in het teken te staan van de plot en is er na verloop van tijd niet veel van over. Van de rest van deze neo-noir nog wel, die tot en met het einde koel en sfeervol blijft.

Een vakkundig gemaakte (vooral door de getoonde close ups) low budget, film noir (mysteriedrama), in zwart wit, met talloze plotwendingen, waarbij flashback- en beelden uit de toekomst niet in chronologische volgorde verteld worden. Helaas vond ik de gevoerde dialogen niet denderend (hierdoor gaat de film, ondanks de 69 minuten durende speelduur, toch voor het gevoel langer duren). Verder zal ik nooit een fan van het tonen van beelden, die door een handcamera opgenomen zijn, worden.

Knap staaltje beginnend werk van Nolan. Voor een korte film gebeurd er helaas relatief weinig in het eerste half uur, waarna de film pas echt aantrekkelijk wordt. De diverse plotwendingen maken het tot een bovengemiddeld interessant geheel, waar de film-noir look en de flashbacks het geheel afmaken. En de climax, met een opeenstapeling van bekentenissen maakt het af. Met zo'n budget, zo'n degelijke film maken is vrij bijzonder, vandaar al een dikke voldoende. Dat Nolan alleen op zaterdag filmde en vooral op 'gratis' locaties filmde, om het geheel te bekostigen, voegt ook extra charme toe aan de film wat resulteert in 3,5*.

Aardig debuut, fijn grimmig sfeertje en ik heb een zwak voor zwart/wit fotografie, ook het einde was best aardig en geloofwaardig. Maar vond het verder allemaal wat te vlak, nee dan zijn de zwart/wit debuutfilms van Aronofsky en Lynch toch een stuk interessanter. Zal ook nooit een Nolan fan worden. 3*

Pi light.

Mij deed deze film in ieder geval heel erg denken aan Pi: de contrastrijke zwart-wit fotografie, de donkere elektronische muziek die de film begeleidt, de in zichzelf gekeerde hoofdpersoon ... de overeenkomsten met Pi zijn veeltallig. Maar helaas is Following wel in vrijwel alle opzichten een stuk minder sterk. Het kleur-gebruik is minder sfeervol. De montage is minder stijlvol. De muziek is minder indrukwekkend, minder gevarieerd en veel minder aanwezig. En het plot is, met uitzondering van de boeiende eerste vijf minuten, een stuk minder intrigerend: uiteindelijk wordt het namelijk gewoon een standaard misdaadfilmpje, en daar hou ik niet van. De stemmen van de mannelijke hoofdpersonen zijn wel sterker dan die in Pi (lage, zeer mannelijke stemmen met een mooi Engels accent zijn het), maar erg belangrijk is dat natuurlijk niet.

3* heb ik hier zeker wel voor over, want bij momenten is het gewoon erg sfeervol en het verhaal is soms best boeiend, maar met uitzondering van de eerste vijf minuten komt het helaas nooit in de buurt van Pi.

Edit: en eigenlijk komt het zelfs de eerste vijf minuten niet in de buurt van Pi. Maar de eerste minuut wel.

Deed me ergens denken aan Pi (net als Animosh), ook van een grote regisseur van de laatste 15 jaar, ook een debuut , ook erg goedkoop gemaakt in zwart-wit en over een hoofdpersoon met een obsessie. Nu is Pi wel beter overigens, vooral omdat die film veel krachtiger overkomt.

Aan de look ligt het niet - in prachtig en zeer contrastrijk zwart-wit geschoten met een goedkope look die leuk contrasteert met de moderne setting (Dunkin Donuts komt erin voor) maar ook echt geweldige locaties geeft, zoals die bar in zeer donkere vegen gefilmd. Daarnaast zit er mooie ambient onder en af en toe muziek dat wat scherper is en voor wat spanning moet zorgen.

Maar ook gaat deze film niet zover in de gekte en blijft redelijk rustig. Verder is de film an sich interessant maar niet echt boeiend en ondanks de korte lengte vond ik sommige delen wel degelijk saai. Het spelen met de chronologie stoorde me wel een beetje aangezien het buiten effectbejag geen echte functie heeft (zoals Nolan dat wel goed toepaste in Memento). Over de inhoud valt wel het één en ander te zeggen, maar echt het punt vond ik dat niet, het ging me meer om sfeer in dezen. Daarom 3,0*.

Hij lag al jaren op de plank, maar nu toch Nolans feature film debuut ook maar eens gekeken. Vanavond Interstellar, waarmee ik dan alle Nolans toch nu toe heb gezien.

Ik heb eigenlijk weinig aan de zo op het eerste gezicht bestaande consensus van hierboven toe te voegen, al neig ik meer naar 3,5 ster. Voor een op de vrije zaterdagen opgenomen, $6.000 dollar kostende film, vond ik Following bepaald niet teleurstellend. Het acteerwerk is boven verwachting goed, de gritty zwart-wit beelden werken uitstekend en ook de soundtrack is zeer behoorlijk. De 'trademark' jumbled narrative werkt daarentegen weer iets minder en écht pakkend werd het daardoor nooit.

'In many ways, it is not unlike Wes Anderson's Bottle Rocket, Paul Thomas Anderson's Hard Eight, or particularly Darren Aronofsky's Pi in that it is quite literally a low-budget test, a warm-up of all that is to come. Regardless of your particular affection for any of these films, they are all the least interesting of the individual auteur's oeuvre', aldus de reviewer van criterionconfessions. Niet iedereen zal het er mee eens zijn vermoedelijk, maar ik denk dat het voor mij inderdaad wel opgaat. Het is leuk om elementen van zijn latere werk proberen te zien, maar net als bij de early Kubricks (nee, Nolan is geen Kubrick, ik weet het) geldt dat het toch echt in de schaduw staat van het latere werk. Maar dat mag misschien geen verrassing zijn.

Erg gaaf apart filmpje.

Lekker sfeervol, mooi gebruik van zwart-wit, goede passende soundtrack en lekker mysterieus. Acteerwerk was ook prima, vooral leuk om te zien hoe de hoofdpersoon steeds meer op Cobb begon te lijken op het gegeven moment.

Verder deed de film me erg veel denken aan Pi (Aronofsky) die me ook erg goed lag. Beetje zelfde soort visuele stijl en soundtrack en ook dat mystieke sfeertje wat daardoor gevormd word. Eigenlijk kan ik er ook niet veel meer over kwijt. Gewoon een erg gave film en denk ik toch m'n favoriet van Nolan tot nu toe, al zal ie waarschijnlijk niet snel meer zoiets als dit maken. 4*

Ik schrijf het bij elke film van hem; Nolan is niet mijn soort filmmaker. Hij heeft iets wat zo serieus en rationeel is, hij wil zo graag overal een puzzel van maken. Hij maakt films voor het hoofd, niet voor het hart.

En dit debuut heeft meteen al die Nolan-stempel die irritatie bij me opwekt. Het is een kort, klein filmpje, en in plaats van ons te laten genieten van het leuke uitgangspunt moet hij weer met de chronologie gaan lopen kutten. Ook zonder al dat gedoe had het prima in elkaar gezeten. Het lijkt een opmaat voor Memento, maar waar het in die film het hele punt is ging het me hier echt tegenstaan. Nolan moet weer eens in zijn vuistje lachen en er een breinbreker van maken, pretentieuze drol dat het ook is.

Afgezien daarvan is het op andere vlakken juist weer meer genietbaar dan zijn latere werken. De kleinschaligheid bevalt me wel, het is lekker kort, het is zeker nog niet zo megalomaan als bijvoorbeeld een Inception, en de korrelige look werkt wel goed.

Eigenlijk moet ik hem na de eerste keer meteen nog eens kijken, maar ergens gun ik hem dat niet. Frustrerende is ook dat ik hier met goed fatsoen geen laag cijfer aan kan geven, want slecht is het eigenlijk nergens, maar het irriteert me gewoon zo.

3,5* (4* als ik geen hekel aan hem had, hard voor je Nolan)

Wat zijn latere films betreft ben ik het wel met je eens, maar zo'n ''breinbreker'' is dit toch niet? Vrij simpel maar effectief in elkaar gezet plotje.

Dan ben ik vast dom

Nee, het plotje is nog tot daaraan toe (hoewel het voor mij niet zo overduidelijk was als voor sommigen hier), maar die chronologie maakt het weer nodeloos ingewikkeld.

Christopher Nolan is een puzzelaar, tot het vervelende af. Hij heeft het wonderbaarlijke talent om van een eenvoudig verhaal onnodig complex te laten ogen. Z'n moeder zal trots op hem zijn.

Met dit debuut leek hij echter nog niet de middelen tot zijn beschikking te hebben die zijn latere films zo zouden kenmerken, en dat is een positief punt. Hier is nog enige vorm van creativiteit te zien die niet geremd wordt door de neurotische hand van een regisseur die er op lijkt te kicken als je zijn films complex noemt.

Visueel ziet het er allemaal heel aardig uit, en aangezien het boze oog van Hans Zimmer de soundtrack niet heeft gecomponeerd, klinkt de begeleidende muziek meer dan aardig. Opzienbarend is het verhaal verder niet, al heeft de (kleine) plottwist wel iets amusants.

Al met al een debuut dat een interessante carriére zou moeten voorspellen.

Helaas weet ik al wat komen gaat.

Vandaag nog eens gezien en doe er toch maar een halfje bij. Prachtig sfeervol filmpje.

Ik begrijp niet waarom er zoveel anti-Nolan mensen zijn hier op MM. Dit wordt mijn volgende film om mijn Nolan lijst compleet te maken, ben benieuwd!

Ach, hoge bomen... Je komt meer in the picture als je tegen iets populairs aanschopt dan iets wat toch niemand kent. Soms irritant, als je vol enthousiasme na een film MM bezoekt, maar uiteindelijk doet het er weinig toe.

Heb je helemaal gelijk in Zwolle84, maar het blijft pijnlijk om 0,5 stemmen te zien op bijvoorbeeld interstellar. En feit blijft dat smaken verschillen inderdaad, maar om een film/regisseur die je niet aan staat af te doen met zo'n lage stem voelt onterecht.

Thanks voor de reminder, een maand later nog steeds niet gezien..

Nolan heeft veel bashers, maar ook veel groupies. Ik vind zelf beide kampen een beetje sneu, aangezien ze voor zichzelf (en misschien anderen ook een beetje?) een afgewogen oordeel moeilijker maken. Persoonlijk vind ik Nolan een erg fijne filmmaker waar het op blockbuster en Epic Shit met iets meer diepgang aankomt. Of je dat laatste als zodanig apprecieert is natuurlijk weer een andere verhaal. Zijn meeste films hebben een 8 bij mij, maar ik vond Interstellar (na hem een keer gezien te hebben) dat toch (nog) niet waard.

0,5 sterren voor een film als dit kan ik ook niet helemaal serieus nemen, maar de beoordelingsschaal verschilt natuurlijk per persoon. Er zijn hierboven ook mensen die McConaughey, Hathaway, Chastain en Caine matige acteurs vinden. Eh... O... K.....? Overigens vond ik het enorme aantal mensen die Interstellar de beste film van het jaar vonden ook bijzonder vermakelijk.

Ik ga hem binnenkort nog een keer herzien denk ik.

Mee eens hoor, Breur. Bij een 0,5 ster of een 1 moeten de sets bijna van ellende uit elkaar vallen, dat zie je op dit professionele niveau niet.

En ook eens met John Milton, beide kampen zijn vervelend. Ik vind Interstellar wel degelijk de beste film van 2014, maar niet omdát het een Nolan is. De man maakt nu eenmaal erg goede films, met wat mij betreft deze als ultieme.