The Locket (1946)

Verhaal opgebouwd met flasbacks binnen flashbacks wat attentie vereist maar ook een zekere spanning met zich meebrengt.

Valt hoe dan ook best mee, behalve dan misschien op het einde waar één en ander onopgelost blijft en alles nogal psychologisch wordt uitgelegd.

Toch goede zwart-wit film uit die periode.

Prachtige film noir. Alles lijkt hier te kloppen. Het scenario drijft op Freudiaanse psycho-analyse, maar hoewel een film van midden 20e eeuw komt het kernidee mij toch wel in grote mate geloofwaardig over, wat niet steeds het geval is bij dit soort films. Uiteraard komt er een psychiater aan te pas, uitstekend in rol gezet door Brian Aherne. De andere mannelijke hoofdrol is voor Robert Mitchum, als artiest en minnaar van Laraine Day. Fijn weerzien met hem. Laraine Day staat in het middelpunt van de film, als geesteszieke femme fatale, zo kennen we er nog wel een paar in die jaren veertig. Ook voor haar lof. Ze komt net dat tikkeltje gemaakt en gestoord over, om het geloofwaardig te houden.

Verder een prachtig geschoten film door John Brahm en cameraman Nicolas Musuraca. Beiden zijn of waren toppers in hun vak, en we krijgen dan ook weer plaatjes om duimen en vingers af te likken; clair obscur, lage hoeken, dolly shots die een voortgang van de tijd weergeven … Nog ben ik niet aan het eind van de lofzang. Laat ik ook RKO-huiscomponist maar betrekken. Hij zorg altijd voor betrouwbaar effectieve scores en hier is dat niet anders. Al heeft hij me wel nog positief verbaasd met zijn versie van The Wedding March, die briljant dissonant evolueert.
Zoals dergelijke vakkundig geschoten films betaamt, eindigt men met een erg symbolisch shot dat in dit geval hoop uitdrukt voor het personage van Laraine Day, voor wie het misschien nog goed zal komen.
Een film die me van begin tot eind geboeid heeft, en waarbij ik voor het eerste kennisgemaakt heb met een flashback in een flashback in een flashback.

Nancy staat op het punt te gaan trouwen , maar vlak voor de bruiloft krijgt haar as man bezoek van een man die beweert haar ex echtgenoot te zijn maar dat is nog niet alles
hierop volgt een flashback en nog eentje om het hele achtergrondverhaal over nancy te vertellen , helaas is dat niet zo heel veel , er word 1 poging gedaan om haar kleptomanie te verklaren voor dure sieraden , maar eigenlijk is dat wel een wat karige verklaring voor haar obsessie .
Verder zit het verhaal wel goed in elkaar maar het einde is toch nogal matig .
Niet alleen word de moord nooit opgelost , ook is het wel heel makkelijk om haar als slachtoffer met alle medelij erbij te zien worden meegenomen , zeker als je bedenkt dat haar eerste vriend zelfmoord heeft gepleegd mede door haar .