Voskhozhdenie (1977)

Bitterellendige film over twee Russische partizanen die struinen door de sneeuw op zoek naar voedsel. Onderweg krijgen ze te maken met de Duitsers en wordt het van kwaad tot erger. Anatoli Solonitsyn (de schrijver uit Stalker) heeft een geniepig gemene rol als collaborateur, die hij uitstekend vertolkt.

The Ascent heeft veel overeenkomsten met het latere Idi i smotri. Het speelt zich ook af in Wit-Rusland, de Duitsers krijgen geen genade in hun portrettering en het bevat ook enkele aangrijpende scenes. Na het midden kakt de film een beetje in. Opeens verandert de focus van sneeuwlandschappen naar close-ups van ellendig kijkende gezichten in de gevangenis. Het einde desalniettemin is vrij indrukwekkend.

Aangrijpende film over de oorlogsgruwel.

De eerste helft is, zoals hier nog vermeld, zéér sterk! Twee mannen die op zoek zijn naar voedsel in het desolate sneeuwlandschap, prachtige cinema!

De tweede helft is iets minder, maar de laatst 10 minuten herpakt de film zich fenomenaal.

Voorlopig een 4.

Poeh hee! Wat een film! Schrijnend als het winterse weer waarin het verhaal van de film zich afspeelt.

Ik vind het trouwens on-ge-lofelijk dat deze film gewoon - nog volop in de Sovjettijd- daar door de ballotage-commissie is gekomen?

De film zit bijvoorbeeld ècht boordevol met (Christerlijk) religieuze symboliek en thematiek. Bovendien is de vijand in de film nauwelijks de nazi, maar meer de collaberateur en/of de angsthaas in de partizanen zelf. (sowieso: het feit dat er erkent wordt dat er collaborateurs waren en niet alleen Sovjet-helden is bij mij weten toch al vrij uniek?

Hoe dan ook, de ongekende kwaliteiten (acteerwerk, camerawerk/aparte camerastandpunten en een ijzersterk verhaal!) van de film hebben blijkbaar de doorslag gegeven. Het begin van de film is schitterend (deed me wel wat denken aan Ningen no Joken III), maar i.t.t. de anderen vond ik de film daarna helemaal niet inkakken, maar juist boeiender worden vanwege het menselijke drama dat ons wordt voorgeschoteld!

Anatoli Solonitsyn laat hier ook weer eens zien wat voor een prima acteur hij was. Wat een enge gluiperd hier, zeg!

Voor diegenen die Idi i Smotri in hun toptien hebben staan is deze film eigenlijk wel een must!

Mooie poster trouwens!

Zeer moeilijk te krijgen deze film, dat heb ik wel gemerkt. Daarom heb ik mij voor het eerst gewaagd aan een volledige film via YouTube. Moet ik vaker doen bij dit soort films! Uitstekende kwaliteit (voor hoever films als deze kwaliteit bevatten) en niks op aan te merken.

Dan over de film. Drie woorden: Beste oorlogsfilms ooit! Zelden heb ik zo meegeleefd met de hoofdperso(o)n(en). Veel momenten ademloos gekeken. Met name bij de scène waarin hij dat geweer tegen z'n hoofd zet en de scène waarbij die groep mensen naar de galg moeten. Zo mooi in beeld gebracht en zo meeslepend.

Het andere wat er duidelijk uitspringt is de cameratechniek met de close-ups. Met name rond de ogen. Bijna van dezelfde klasse als in mijn #1. Die ogen van Sotnikov waren hypnotiserend. Nog even een 'muziekje' eronder en ik was versteend.

Ik hoop dat ik deze film in de toekomst nog eens tegenkom.
5,0* en misschien wel een plaatsje in mijn Top 10 (even een nachtje over slapen)

Ook de Youtube versie gekeken, pittig filmpje. Dit is eigenlijk mijn eerste oude Sovjetunie film. Ik heb er nog nooit een gezien, en deze film was prima. Binnenkort krijg ik ook Idi i Smotri binnen, dus ik ben benieuwd.

Opzich best een goeie film dit. De eerste helft was overduidelijk het sterkst, twee mannen op zoek naar voedsel, erg indrukwekkend. Daarna zakt de film inderdaad een beetje in, maar het einde is wel weer erg sterk. Het acteerwerk is ook uitstekend verzorgt. Muziek was ook mooi. Alleen maakte de film niet heel erg veel indruk op me. Mijn aandacht verzwakte ook een beetje. Maar voor de rest een prima oorlogsfilm

3,5*

Tjonge wat een ontzettende rauwe en harde film is dit. Een beetje vergelijkbaar met Idi i Smotri, al is de winterse setting hier natuurlijk wel duidelijk anders. Maar wel mooi gefilmd, die plaatjes en shots in de sneeuw. De film wist mij de gehele speelduur wel te boeien en bevat daarnaast een paar erg indrukwekkende scènes. Vooral bij de gezamenlijke ophanging als Sotnikov met opgeheven hoofd zijn dood tegemoet gaat.

Sowieso worden er regelmatig mooie close-ups gemaakt van de mensen, waardoor hun gezichtsuitdrukking en het drama dat zich hier afspeelt vaak nog beter tot zijn recht komt. Dat deed me soms zelfs een beetje aan de films van Sergio Leone denken. Daarnaast bevat de film ook nog eens prima acteerwerk. Vooral Anatoli Solonitsyn maakt hier een enorme indruk. Wat een klootzak zonder gevoel speelt hij hier met de volste overtuiging.

Geen film waar je vrolijk van wordt dit, maar absoluut een sterke oorlogsfilm, waarbij het drama realistisch en hard op de meeste kijkers zal overkomen.

4,0*

Niet zo goed als ik gehoopt had, vooral visueel had ik er meer van verwacht. Vond het er toch allemaal wat droog en kaal uitzien.

Het duurde ook even voordat ik er inkwam, maar vanaf halverwege komen er toch wel een paar hele goeie scenes voorbij, zoals de ondervraging door de overgelopen Sovjets (geweldig gespeeld door Anatoli Solontsyn) en de ontsnapping-fantasieën door de hoofdpersonages.

Verder vond ik het hoofdpersonage al vrij snel uiterlijke trekken vertonen van Jezus wat verder in de film geen toeval bleek te zijn, beetje jammer dat er dan nog uitdrukkelijk 'Judas' gezegd moest worden, alsof je dat nog niet door had.

Ook met het gebruik van erg sfeervolle muziek, en bovendien erg goed geacteerd en op een bepaalde manier een pijnlijke film. Het ademt allemaal erg veel frustratie op de een of andere manier.

Iets meer aandacht voor het visuele had het een nog veel betere film gemaakt. 3.5*

Niet zo indrukwekkend als verwacht, maar bij vlagen een sterke film, met een ijskoude sfeer. Visueel érg mooi - veel prachtige shots, zowel van de uitgerekte / besneeuwde landschappen, als de personages. Vooral het shot wanneer de twee boven op dat zoldertje bij die vrouw thuis verstopt zitten vond ik leuk geschoten. Spannende scéne ook. De muziek viel me naar het einde toe steeds meer op, vooral bij de (sterke) eindscéne. Helaas deden de personages me niet zoveel. Maar... makkelijke voldoende.

Film over idealisme vs pragmatisme (in zijn extreme vorm verraad vs opofferingsgezindheid) is bij vlagen indrukwekkend maar minder pakkend dan het vaak aangehaalde Come and See. Dat komt omdat de hoofdfiguren meer wandelende Ideeen zijn dan personen van vlees en bloed. Zij vertegenwoordigen allebei een kant van het spectrum en er is dus geen enkele ruimte voor twijfel, nuance, laat staan dat je echt meeleeft.

IJzersterk oorlogsdrama hoewel het in het begin daar bepaald niet naar uit zag. Na het eerste half uur kreeg ik onderhand wel genoeg van al die sneeuw. Deze film moest het voor mij daarom ook vooral hebben van het sterke 2e gedeelte en vooral de laatste 20 minuten. Ik heb geprobeerd mij in de rol van de slachtoffers te plaatsen door mij de vraag te stellen wat ik zou doen als ik het hetzelfde lot als hun zou ondergaan. Zou ik handelen zoals Sotnikov en staan voor mijn principes ook als dat onvermijdelijk de dood tot gevolg heeft of zou ik handelen zoals Rybak en bereid zijn alles te doen tot zelfs collaboratie met de vijand om te overleven? Deze vraag is eenvoudigweg niet te beantwoorden als je zelf niet met een soortgelijke situatie geconfronteerd wordt. Het risico van overleven tot elke prijs is wel dat je hetzelfde te wachten zou kunnen staan als Rybak die aan einde zo gekweld werd door zijn geweten dat hij zichzelf wilde ophangen wat hem overigens niet lukte omdat hij daar gewoonweg te laf voor was. En niets is zo erg dan levenslang gekweld worden door je geweten. Ik vind "The Ascent" daarom ook vooral een psychologisch drama met - en dat mag zeker niet onvermeld blijven - uitstekend acteerwerk van vooral Vladimir Gostyukhin als de collaborateur Rybak. Vooral het einde is grandioos.

4,0*

Partizanen- en ook burgerleed tijdens WO II.
Een film, prachtig van expressie, over moed, zelfopoffering, verraad, collaboratie en... dood. De terechtstellingsscène naar het einde toe is een onvergetelijk en enig stukje film en de scotscène moet daar amper voor onder doen.
Heel mooie beeldcomposities en massa's close-ups die menselijke gevoelens weergaloos mooi weergeven (het jongetje dat de terechtstelling gaande slaat en de doodsangst bij het meisje dat zich duidelijk afvraagt "waarom, ik ben nog zo jong" zijn maar een paar voorbeelden) waarbij meteen de uitermate knappe vertolkingen mag onderlijnd, waarbij toch de collaborant-ondervrager Portnov erg opvalt.
Subtiele soundtrack in dit rauw, aandoenlijk werk.

Indrukwekkend psychologisch oorlogsdrama dat me vooral begeesterde het laatste half uur tijdens de ondervragingen. Vaderlandsliefde, zelfopoffering en moed staan centraal en steken in schril contrast af tegen verraad en opportunisme. Zwart en wit, net als beide Partizanen. Beiden hebben een keuze ... en hebben die ook voor zichzelf gemaakt.

Het sterke van de film zit hem in de expressie en het tonen van emoties van zowat alle hoofdpersonages. De vele close-ups geven de menselijke gevoelens zeer mooi weer. Het zet je aan het denken wat jij zou doen in dergelijke situatie. Uiteraard zijn de vertolkingen op niveau. Zeker Boris Plotnikov en Vladimir Gostyukhin springen er bovenuit.

Het einde van de film gaf de doorslag voor een stevige 4,0*, maar ook het begin in de sneeuw onder erbarmelijke omstandigheden en de wanhoop (poging tot zelfmoord met zijn geweer) werd knap weergegeven.

Rather be forgotten, than remembered for giving in

Ik kreeg het al snel koud toen ik naar deze film keek. The Ascent speelt zich af in een guur en winters Wit-Rusland, waar twee partizanen proberen te overleven omringd door Duitsers en collaborateurs. Maar een actiefilm is dit zeker niet, een behoorlijk sterk oorlogsdrama is het daarentegen absoluut wel. Het duurde voor mij even om in de film te komen, en het psychologische drama in de tweede helft beviel me ook iets beter dan het eerste stuk. Maar de film zit vol prachtige zwart-wit-beelden, en is zonder in geschmier te vervallen emotioneel raak. Traag is het alsnog, en om eerlijk te zijn waren de karakters voor mij ook iets te theatraal; met name de twee partizanen Rybak en Sotnikov zijn heel duidelijk belichamingen van twee uitersten (je eigen hachje proberen te redden en daardoor als collaborateur/Judas te eindigen, versus compromisloos voor de goede zaak blijven staan en eervol sterven). Desalniettemin, deze film heeft best wel indruk gemaakt, met zeker tegen het einde een paar prachtige scenes (de executies, de mislukte zelfmoord, het laatste shot. Een erg fijne ontdekking.

Mooie film het eerste halfuur in die kale besneeuwde vlakten. Door het vele wit van de sneeuw en de zwart-witfotografie wordt dit beeld haast abstract, met hier en daar wat verticale bomen en allerlei kanten opgaande takken. Erg mooi. De kou en ellende is haast voelbaar. Daarna gaat de film vooral richting binnenlocoaties en worden de personages geen onderdeel meer van hun omgeving maar eerder wandelende symbolen waar ik niets bij voelde. Maar ook zijn die binnenscènes allemaal een pak minder interessant om te zien, traag en zelfs richting het saaie. De film eindigt nog wel behoorlijk, maar het niveau van dat eerste geweldige halfuur wordt nergens meer gehaald. Afgerond naar boven 3,5*.

You hanged him nicely, like a rabbit.

De volgende stap in oorlogsweek was één van twijfel, want iets heel goeds zag ik deze week nog niet en vrijdagavond was ook al een deceptie met The Best Years Of Our Lives die ik had aangekocht via Marktplaats, gelukkig niet te duur, die een regio 1 bleek te zijn. Na Pathe en mijn eigen collectie te hebben afgeschuimd bedacht ik me dat ik nog een lijstje had waarvan ik nog eens wilde kijken of deze op YouTube te zien waren en warempel met deze Voskhozhdenie met een erg goed cijfergemiddelde was dit mogelijk. Dus kom maar op...

En het nietsontziende en koude en stugge beeld zoals we ook in Come and See en The Painted Bird zien is onmiskenbaar, en met een beetje De Jeugd Van Ivan in de mix, samen met de twee eerder genoemde, dekt dit behoorlijk de lading. Het is stemmig, triest, grauw en guur, en vooral troosteloos hoe de twee mannen rond banjeren, opzoek zijn, opgejaagd en tenslotte gesnapt worden. Het is een treffend beeld rond de gemiddelde worsteling van de Rus in een nietsontziende land, met gebroken en lege blik in die witte woestenij. En dat geldt voor mij als kijker net zo. Broodnodig voor mij is dan ook wel de aankomst bij het huisje en het arriveren van de Duitsers. Eindelijk gebeurt er iets want al dat uitzichtloze en angstige gekrabbel door de sneeuw heeft wel een bepaalde lading en dreiging maar is op een gegeven moment ook statisch.

De arrestatie is dan ook de opmaat voor grotere dingen en de essentie van de film, want callaboratie, wantrouwen, angst en haat is het waar de film omdraait. Vriend en vijand liggen akelig dicht bijelkaar in een land dat in een eerder stadium uitgehongerd en uitgeknepen werd door Stalin zelf waarop de Duitsers als bevrijders werden onthaald. Behalve wreed zijn de Russen erg overlevingsgericht wat niet raar is in een land dat nietsontziend is qua natuur, waar een mens heel wat voor de kiezen krijgt en meestal op zichzelf aangewezen is. Voeg daarbij de angst, bizarre en tevens ongemakkelijke en intrigerende close ups en muziek aan toe, en je hebt toch wel een bijzondere film over angst, wraak en wederwraak, afstomping en vooral een moreel kompas of het ontbreken daarjuist van. En dat zagen we immers ook in Come and See en The Painted Bird. Het is in Voskhozhdenie namelijk niet de vraag waarom of hoe je overloopt, maar wanneer, want iedereen doet het en begaat wreedheid.

Tenslotte is de soundtrack nog wel even het benoemen waard, zijn de acteerprestaties best wel goed en liegen de ijskoude locaties er ook niet om en dan zou ik nog bijna het fraaie camerawerk vergeten en een dergelijke mooi shot als die tussen de bomen van de groep partizanen. Voskhozhdenie valt echter wel onder de typische Russische cinema die er niet bepaald soepel inglijdt en stug is, maar ook absoluut zijn goede punten heeft en daarmee absoluut een kanshebber is voor een Top 250 notering. Nu alleen nog genoeg stemmen.