Forbrydelser (2004)

Aardige Deense film over geloof, moraal en ethiek. Iedereen komt in zijn/haar leven situaties tegen waarna je over over bepaalde zaken gaat twijfelen. Zo ook de vrouwelijke dominee in deze film. Ze vervangt tijdelijk een andere dominee in een vrouwengevangenis en krijgt het behoorlijk moeilijk als ze erachter komt wat de achtergrond is van een van de gevangenen, mede geholpen door de situatie waarin zij zelf in verkeert. Dat laatste klinkt vaag, maar ik wil er geen spoilers ingooien. Het uiteindelijke plot is nog nietszeggender, maar dat is wel het mooie aan de film. Een opener einde kan gewoonweg niet. Verder is de film Dogma style gefilmd. 3,5*

Nog een aantal keren te zien op het Brussels filmfestival.

slaapverwekkend en een soundtrack hoeven ze van deze film niet uit te brengen

Prima Dogme-film over geestelijke verzorging in een Deense gevangenis. Inderdaad mooie muziek ja 3,5*

Zeer indringend film, die mede dankzij de Dogma manier stijl de emoties (in dit geval) zeer goed vastleggen. Ook zorgt deze voor een zeer claustrofobisch gevoel bij de scenes in de inrichting en de thematiek vind ik in relatie met de twee belangrijkste karakters zeer goed werken. Voor mij vergelijkbaar met En Kærlighedshistorie. 4.5 sterren

Voor alle duidelijkheid met The Green Mile heeft dit niets te maken. Dit is volkomen serieus drama.

Dat hele Dogma (Dogme)-gedoe hoeft van mij niet zo.

In het slechtste geval leidt het tot saaie, grijze films.

Gelukkig weet deze "In Your Hands" deze grijze Dogma-standaard te overstijgen.

Het verhaal is zeer onderhoudend (al vind ik de tweede verhaallijn over de bewaker en gedetineerde eigenlijk het mooist). In dit geval draagt de Dogma-sfeer er zelfs aan bij dat de film (mede door de goede acteerprestaties) behoorlijk realistisch overkomt.

Dogma 95 - Wikipedia - nl.wikipedia.org voor degene die niet weten wat dogma stijl is, zoals ik voor ik dit las. Jezelf beperkingen opleggen bij een creatief proces vind ik zo gek nog niet. Film is uiterst boeiend en houd je gevangen van begin tot einde. De beschrijving hierboven vind ik niet goed, want wie irriteert haar nu eigenlijk? Kate wordt bedoeld, maar die irriteert haar niet. Het verhaal is goed, het verschil tussen de problemen van de gevangen en de vrouwelijke dominee verdwijnt. Maar eigenlijk is het de manier waarop dit in beeld gebracht wordt wat me zo vasthield. Prachtig gespeeld, heel echt.

Goed initiatief die Dogma stijl. Al meerdere gezien en terwijl je zit te kijken komt bijvoorbeeld gebruik van score in niet-Dogma films ineens achterlijk over.

Het is een zeer overtuigende manier van filmen. Alleen kijk je een 'gewone' film met score en alles kan ik daar ook wel weer van genieten.

Dit is ieder geval niet de beste Dogme film die ik gezien heb...

Op een paar dagen tijd toevallig opnieuw een Deense film waarbij een abortus in het plot verweven zit (En Familie (Film, 2010)). Beetje een vreemd uitgangspunt van de film eigenlijk waarbij er iets te veel nadruk wordt gelegd op vermeende religieuze of paranormale krachten. Niet dat dit de overhand neemt, maar de schijnbare suggestie kon men best achterwege gelaten hebben.

Het drama op zich was sterk genoeg om uit te bouwen, want al bij al zit het redelijk in elkaar en gaat men naar het einde toe naar een climax waarbij dilemma's en morele bezwaren naar boven drijven. Wat de één de ander verwijt, staat de ander te wachten, wat nog niet wil zeggen dat verwaarlozing niet gelijkgeschakeld moet worden met een medische ingreep. Maar toch, het is een interessante vergelijking al was het maar om moraal en religie tegenover elkaar af te wegen.

Verder wat de wenkbrauwen gefronst met een aantal werknemers in de gevangenis. Er was, klein of groot, overal wel iets aan te merken op de professionaliteit van het personeel. De film is inderdaad sober en innemend. Acteerwerk naar behoren. Geen geweldige Trine Dyrholm, maar dat kon ook aan haar bizar personage gelegen hebben.