Een Stille Liefde (1977)

Veruit de beste film van René van Nie (enkel Doodzonde nog niet gezien).

Een Stille Liefde vertelt het verhaal van een vader die zijn zoon al bijna 6 maanden niet gezien heeft na de scheiding van zijn vrouw. Ten einde raad 'ontvoert' de vader de zoon en langzaam groeien de twee naar elkaar toe.

Cor van Rijn speelt de gelijknamige vader en Sem de Jong de gelijknamige zoon. In het begin van het verhaal is duidelijk te zien dat de twee nog aan elkaar moeten wennen (niet alleen als tegenspelers, maar ook als vader en zoon in het verhaal). Mooi om te zien dat de band tussen de twee steeds sterker wordt. In eerste instantie wil Sem weer terug naar zijn moeder, maar is Cor niet van plan dit te laten gebeuren. Naderhand zijn de rollen omgedraaid. Dit geheel illustrerend voor de band tussen de twee. Waar Cor eerst wat roekeloos en vrij naïef het kind bij zich wil houden, denkt hij later meer aan het kind en toont hij meer verantwoordelijkheid. Sem daarentegen krijgt het steeds beter naar zijn zin en wil zijn vader nog niet verlaten.

Wat de moeder betreft; we zien haar enkele keren praten met haar moeder of een vriendin over deze 'ontvoering' van haar zoon. De ene keer wil ze Cor aangeven, de andere keer weer niet. Alle betrokkenen lijken steeds tot een andere conclusie te komen. Als ze uiteindelijk afspreekt om de twee tegemoet te komen naderen we een van de mooiste scènes van de film: de moeder blijkt de politie op de hoogte te hebben gebracht. Wanneer Cor dit ziet kan hij net op tijd ontsnappen. De manier waarop Van Nie dit in beeld brengt vond ik erg mooi. Waar eerst nog muziek en rumoer te horen was, werd opeens alles stil en vertraagd. Zo zitten er nog wel een paar mooie scènes in.

Het spel van de acteurs is over de gehele linie goed. Vooral de jonge Sem speelt zijn rol erg goed en natuurlijk.

Op het einde wordt het iets te dramatisch, maar dit is deze sympathieke en alleraardigste film snel vergeven.