Une Histoire de Vent (1988)

Eigenzinnig, persoonlijk en fantasievol project van de astmatische Joris Ivens gemaakt met zijn laatste adem. De wind symboliseert ook adem, de kracht om te (kunnen over-)leven. Datgene wat de eindscene ook schitterend portretteert.

Documentaire versus fictie/fantasy, leven versus dood, oud versus nieuw, west versus oost, verandering versus stilstand, politiek versus kunst.

Er is wel erg veel gepropt in 5 kwartiertjes film. Onnavolgbaar, los zand? Zeker, maar niet altijd. Het probleem is veelal dat de vele symboliek (zoals die irritante Apenkoning die keer op keer door het beeld hupseflupst) en de kennis die de kijker dient te hebben over het werk/denkbeelden van Ivens overheerst. Indien je dat niet snapt, kan ik het me voorstellen dat dit bagger is.

De quasi-documentaire kent overigens vele, adembenemende scenes. Naast de eindscene is daar ook de scene met het terracotta-leger, een Jacques Tati-esque enscenering van het hedendaagse China met veel figuranten in een hangar, een tête-en-tête (beter gezegd oog in oog) met de Buddha met 1000 handen en ogen, en een letterlijk adembenemende scene waar Ivens ademhaling stopt en van een stoel valt...au.

Not everyone's cup of tea, blijkt maar weer, deze fantasy-documentaire, boordevol levenslust.

Nooit gedacht deze film na zoveel jaren nog eens te willen zien. Ik kan me herinneren dat ik het toen 'bagger' vond. Nu, meer dan 30 jaar later heb ik verwonderd naar deze indrukwekkende poëtische zwanenzang gekeken. Wát een tovenaar, wat een gigant.