Lo Straniero (1967)

Het niveau van het boek haalt deze film niet, maar dat was te verwachten; het boek is niet te verfilmen. Toch heeft Visconti niet gefaald. De sfeer van het boek wordt wel neergezet. Verder blijft de film gelukkig erg dicht bij het boek.
De film wordt sterker naarmate hij het einde nadert, en vooral de rechtbankscene en de eindscene met de priester vond ik erg goed. Ook qua acteerprestaties is de film goed: Mastroianni is goed gecast voor de rol van Meursault, en speelt zijn rol erg goed.
Cinematografisch doet de film me wel denken aan Rocco and his brothers, de enige andere film die ik van Visconti gezien heb. In die film kon het me weinig boeien, in deze film draagt het juist wel bij aan de sfeer.

Fascinerend wel, en inderdaad, voor een onmogelijk verfilmbaar boek is het nog vrij aardig gedaan.

Mastroianni heeft vooral wel een sterke rol, al moest ik er even inkomen om hem daadwerkelijk te geloven, maar de tweede helft van de film komt dat wel goed.

Mooie apathische rol en al met al een fijne existentiele film die vooral destijds en in die landen (gelovig) wel indruk gemaakt moet hebben.

Achteraf bezien is het begin eigenlijk het mooiste 'mijn verdediging?, die lijkt mij nogal logisch' .

Mastroianni als the stranger killing an Arab in broeierige Camus-verfilming. Vreemd dat de twee Visconti-films na Il Gattopardo opeens een gigantische dip vertonen qua aantal kijkers, al zou dat in dit geval te maken hebben met de woedende Camus-puristen destijds.

Desalniettemin wel een fantastische film, vooral de eerste helft is broeierig tot en met, tweede helft speelt wat meer binnenskamers en moet het dan meer hebben van het bronmateriaal, dat is natuurlijk sterk genoeg en Mastroianni speelt hier op z'n best.