The Slayer (1982)

Dit is een film die vooral qua sfeer behoorlijk goed is gemaakt. Deze film heeft wat weg van A Nightmare on Elm Street, en ook (een heel klein beetje) Friday The 13th. In ieder geval, dat vind ik. Misschien had deze mix heus beter gekund maar hier is het behoorlijk geslaagd en ik heb tot nu toe geen betere gezien.De setting op dat eiland ziet er prima uit, grimmig en verlaten. Geen al te fijne plek, zoals het hoorde. De ontknoping is nogal weird, maar ook die was toch wel goed. Een toffe/vermakelijke film uit de video nasties.

4,0.

Terwijl Wes Craven begin jaren 80 zijn script over een droommonster maar niet verkocht kreeg, was er in 1982 al de surrealistische horrorfilm The Slayer met praktisch dezelfde premisse; telkens als een dame in slaap valt, komt er een monster die haar vrienden om zeep helpt. Alleen qua bekendheid won The Slayer het niet van A Nightmare on Elm Street, deze horror wordt namelijk nogal eens vergeten.

Qua opzet lijkt The Slayer op een rasechte slasher; vier vrienden gaan op vakantie op een onbewoond eiland en dan gaat alles mis als – na een half uurtje – het personage David verdwijnt. Meestal is in een horrorfilm de eerste moord of verdwijning een reden om de boel in een volgende versnelling te zetten, maar J.S. Cardone schakelt juist meerdere versnellingen terug en mogen we een half uur kijken naar rondslenterende mensen, die ‘David’ roepen. Verwacht geen Friday the 13th, waarin het uiteindelijk draait om de moordpartijen; The Slayer is meer een psychologische thriller, die de tijd neemt. Heel erg de tijd neemt. Maar Cardone komt ijzersterk terug in de finale, als deze zoektocht voorbij is. Ondanks dat The Slayer meer arthouse dan rechttoe rechtaan slasher is, komt men richting het einde wel met een paar memorabele executies waar veel slashers een puntje aan kunnen zuigen.

3 sterren.

Een viertal vrienden gaat op vakantie op een afgelegen eiland, waar ze één voor één gedood worden door een mysterieuze....ja wat? Ondanks zijn plot voelt het nooit als een slasher, het voelt een beetje als een spookverhaal, maar er is nooit genoeg angst of spanning. Het duurt ongeveer 30 minuten voor een eerste maar redelijk fatsoenlijke en originele kill. Dat was niet mis als de film op deze manier zou doorgaan! Helaas glijdt de spanning die het opbracht weer weg, doordat de volgende 30 minuten de overige drie personages hun vermiste vriend proberen te vinden. Hm...een horrorfilm van 90 minuten die ongeveer 60 minuten pas 1 kill heeft bereikt?

In totaal zijn er zes castleden (geen rekening houdend met de geplakte epiloog), dus dat aantal beperkt de sterfgevallen en eerlijk gezegd waren ze niet overdreven gruwelijk, (tenminste niet extremer dan wat op dat moment in de mainstream was te zien) Al waren het allemaal wel memorabele gore-scènes. Dit was de verdienste van special effects-artiest Robert Short (werkte als ontwerper bij Spielbergs Close Encounters of the Third Kind , bij de crew voor ET zat, en de killbots voor Chopping Mall creëerde) Ik kan me ook geen enkel vloekwoord herinneren en naaktheid of seksuele inhoud wordt alleen geïmpliceerd. Toch belandde op de een of andere manier de film in de jaren '80 op de lijst van de 'video-nasties'? Was dat dan omdat het suggereert dat het een hysterische vrouwen-droom betrof?

Waar een herziening na, op een maand na, 12 jaar niet toe kan leiden. Dit keer vond ik het namelijk wel een heerlijk sfeervol, creepy filmpje. Vol suspence en met zeer behoorlijk acteerwerk ook nog.

Als "Slayer" fan (hoewel ik hun muziek inmiddels ontstegen ben en ik vooral naar nog zwaardere muziek luister, zoals het laatst ontdekte Nederlandse "Rompeprop") moest ik natuurlijk een horrorfilm met zo'n titel zien De filmtitel "The Slayer" heeft overigens betrekking op een monster die we tijdens de opening (via een nachtmerrie) en het einde (waarbij de nachtmerrie realiteit is geworden, althans daar lijkt het op) van de film eventjes zien.

Kunstenares Kay (Sarah Kendall) wordt al sinds ze klein was geplaagd door nachtmerries. Ze komen en gaan, maar doen haar belanden in een depressie. Haar laatste aanvallen van nachtmerries waren zo ernstig dat ze een negatief effect hadden op haar werk en haar huwelijk met David (Alan McRae). David denkt dat een uitje haar goed zou doen en gaat daarom samen met haar een week naar een afgelegen eiland en dat samen met Kay's broer Eric (Frederick Flynn) en diens vrouw Brooke (Carol Kottenbrook).

Ze worden door de vreemde piloot Marsh (Michael Holmes) naar het eiland gevlogen in een klein vliegtuigje en eenmaal op het eiland ontdekken ze dat het piepklein is en vrijwel verlaten is en alleen bestaat uit een handvol vervallen gebouwen. Eén daarvan, een verlaten theater, trekt de aandacht van Kay, omdat ze erover droomde. Ze komt erachter dat dit de plek is waar ze haar hele leven nachtmerries over heeft gehad en dat er iets ergs gaat gebeuren als ze blijven. Natuurlijk denken de anderen gewoon dat ze het verzint of niet helder nadenkt. Heeft Kay gelijk? Is dit eiland gevaarlijk of zit het allemaal in haar hoofd?

"The Slayer" opent met een nachtmerrie van Kay, waarbij ze droomt over een huis en een monster, die haar pakt. "The Slayer" probeert een verhaal te vertellen dat is gebaseerd op de realiteit, maar laat zoveel dingen vaag dat je nooit helemaal zeker weet wat er aan de hand is. Als een onzichtbare moordenaar begint toe te slaan, de eerste keer na circa 19 minuten waarbij een visser (Paul Gandolfo) wordt doodgeslagen met een peddel van zijn roeiboot (en wat Kay ziet via een nachtmerrie als ze aan het slapen is op het strand), lijkt alles erop te wijzen dat de film een "Slasher" is. Want personages horen een geluid, dwalen alleen de duisternis in en eindigen dan dood. Oftewel alle ingrediënten van een "Slasher". Maar dat is het eindelijk niet, maar wat een verrassend slot had moeten zijn is noch verrassend noch een echt einde.

Tot aan de laatste minuut en enkele sporadische momenten hier en daar is "The Slayer" niet meer dan een smaakloze en onopwindende horrorfilm. Het verhaal beweegt zich op een slakkengangetje en raakt snel door de ideeën heen. Ik vond het verhaal ook nergens boeiend en spannend en het zit ook vol met clichés en rare reacties (zoals het moment dat David vermist raakt en Kay eigenlijk de rust zelve is?) en hoofdrolspeelster Kay loopt de hele tijd rond met een sip gezicht, waardoor je net zoals haar eigenlijk ook depressief wordt.

Iedere keer dat een personage een slachtoffer wordt, zie je eerst het personage minuten lang langzaam in de avond / nacht rondlopen, waarna ze gedood worden door iets onzichtbaars en dat door een peddel van een roeiboot (de eerder genoemde visser), beklemming in een kelder (David na circa 33 minuten), een vishengel (Eric na circa 65 minuten) en een hooivork (Brooke na circa 72e minuten). De eerste keer is het nog leuk, maar daarna niet meer en het gebeurt ook steeds tergend langzaam. De dood van David, die met zijn hoofd komt klem komt te zetten tussen de houten deuren van de lift in de kelder waardoor hij onthoofd wordt (dan zien we ook wat bloed en gore), was opzicht nog wel aardig en ook de nachtmerrie die Kay daarna heeft over hem, waarbij zijn onthoofd hoofd in bed ligt en zij het kust (dan gaan ook de ogen van David open en zien we bloed uit zijn ogen en mond komen.

Het laatste gedeelte van de film waarbij Kay (zij vindt ook steeds de dode lichamen van de anderen) als enige nog in leven is, was ook waardeloos. Je verwacht dan namelijk een hectisch en hysterisch einde, maar In plaats daarvan kijk je hoe ze alle ramen en deuren sluit in het huis en de boel barricadeert met meubels, waarna ze rokend op een trap gaat rondhangen met een boek en koffie om wakker te blijven Dat sloeg nergens op en het zou misschien nog grappig zijn geweest als het niet zo saai was.

Dan zien we ook hoe Marsh het gebarricadeerde huis probeert binnen te komen, waarbij hij ook door Kay met een mes in zijn hand wordt gestoken. Als hij eenmaal in huis is, schiet Kay een lichtkogel op de verbaasde Marsh af, die hem in brand zet en doodt. Je weet dan ook dat er iets niet klopt en als Kay het huis wil verlaten, zie je dan opeens na circa 87 minuten een monster, oftewel "The Slayer", in beeld (zag er wel fraai uit) voor de deur en zien we daarna opeens Kay als een tiener (Jennifer Gaffin) tijdens de ochtend van kerstmis, die wakker wordt gemaakt door haar moeder (Ivy Jones) en waarbij Kay dan zegt:

"I had a bad dream."

Daarna zien we ook haar vader (Newell Alexander) en Eric als tiener (Richard Van Brakel) en krijgt ze een zwarte poes cadeau, waarvan ze schrikt (op een avond vertelde Eric namelijk Eric tegen Brooke dat Kay als jong meisje een zwarte poes voor Kerstmis kreeg en dat die twee dagen later doodgevroren in de vriezer werd gevonden en dat Kay het monster in haar nachtmerries daarvan de schuld gaf) en is de film na 88 minuten is afgelopen. Gelukkig mag ik ook wel zeggen en ik snap eerlijk gezegd ook niet de vele positieve recensies hier, want het verhaal sloeg kant nog wal en het is op vrijwel alle gebieden ook nog eens slecht. Omdat het een jaren 80 horrorfilm is, valt er natuurlijk ook nog wat bloot te zien, maar daarbij moet je het wel alleen doen met Carol Kottenbrook die na circa vier minuten onder de douche staat en waarbij we haar borsten eventjes te zien krijgen.

De cast in deze film is eigenlijk maar beperkt tot vier personages, te weten Kay, David, Eric en Brooke, maar die konden de film ook niet redden, ondanks dat twee van hen het nog best verdienstelijk deden en dan heb ik het over Frederick Flynn (als Eric) en Carol Kottenbrook (als Brooke). Hoofdrolspeelster Sarah Kendall als Kay kon me daarentegen totaal niet bekoren en dat komt vooral omdat ze de hele tijd rondloopt met een sip gezicht.

Al met al vond ik "The Slayer" een draak van een Horror / Mystery film, die niet boeiend en spannend is en ook nauwelijks weet te vermaken. De gekozen locatie, een klein eiland, was goed, maar voor de rest is "The Slayer" vooral saai en slecht. En slechts een handvol slachtoffers is natuurlijk ook zeer karig voor een horrorfilm en zeker als er ook slechts twee (waarvan ook nog één overbodige die slechts een paar minuten in de film te zien is) slachtoffers vallen in het eerste uur.

Twee stelletjes dertigers gaat op vakantie naar een huis op een afgelegen eiland. Wacht, ho, stop. twee stelletjes? Dus vier mensen in totaal? En dit is dan een slasher? Dan is er niet veel slachtvee! Dat is eigenlijk het grootste probleem met de film. Er zijn niet zoveel potentiële slachtoffers en het verhaal is echt niet veel meer dan er loopt iets of iemand de cast uit te moorden. Wel fijne setting op het eiland en de acteurs zijn wat beter dan normaal. Film ziet er ook verder verzorgd uit. Fijne killings ook wel, maar misschien hadden ze de hele familie mee moeten nemen. Beschaafde slasher voor een 40+ publiek dan maar.