Dead End Run (2003)

Erg sfeervolle en indrukwekkende verrassing, deze film. Schitterende muziek en prachtige beelden, op fantastische wijze geschoten. Alleen op audiovisueel vlak is de film al een waar genot om naar te kijken.

Eerste verhaal is ongelofelijk mooi; die achtervolgingen, bewegingen en al dat dansen, werkelijk fascinerend in beeld gebracht. Weet geen seconde te vervelen. Tweede verhaal was imo een stuk minder, maar zag er nog steeds voortreffelijk uit en zat goed in elkaar. Derde verhaal is heel wat anders dan de voorgaande verhalen, maar wordt opnieuw meesterlijk verteld. Eerste verhaal blijft desondanks mijn favoriet.

4 hele dikke sterren. Erg genoten.

3 Supergave korte Japanse films.. al vond ik (was te verwachten natuurlijk) die met Tadanobu Asano het beste! Die man acteert gewoon geweldig en heeft een ontzettend gave uitstraling. Ook Masatoshi Nagase bewijst weer eens ook een zeer goede acteur te zijn een dikke 5*

Een fabelachtige reis die bol staat van beukend gitaargeweld, een hyperactieve saxofoon (?) en adrenalineverhogende camerabewegingen die de rennende personages steevast van allerlei kanten in no time belichten.

Dead End Run is als een toetje voor de zintuigen. Een film die je ondergaat. Tijdens de optiteling raast de camera als een dolle stier langs de bovenranden van een object dat wel wat wegheeft van een tunnel. Vaste grond blijkt spaarzaam telkens, want elke kortfilm start in het donker, met wat gerommel en vervolgens trammelant! Rennende personages die nauw gevolgd worden door de camera terwijl de laagstaande zon zijn laatste adem tussen de huizen doorblaast.

Last Night is de 1ste film die voor de dag komt. Het hoofdpersonage wordt op zijn hielen gezeten waarna hij zich verschuilt in een duistere steeg. De dreigende situatie nadert zijn climax en neemt daarna de vorm van een musical aan. Met veel gevoel voor ritme danst een meisje regelrecht het hart in van het voortvluchtige personage. 10 Minuten wordt er gedanst waarna het verhaal nog wat abrupte wendingen zal nemen.

Shadows heeft qua opzet ook weer veel weg van zijn voorganger. In een donkere steeg hangt iemand een mogelijke liquidatie boven het hoofd. Waarna een ijzingwekkend gestaar begint, met veel aandacht voor achtergrondgeluiden, zoals stroom ' die de slaap maar niet wilt vatten '. De camera zoomt in op zijn personages die recht tegenover elkaar staan. Net zoals in het 1ste filmpje zal er zich hier ook weer een absurde wending aandienen. Hilarisch, hoe beide personen met de dood in de ogen kijkend in lachen uitbarstten.

Het 3de filmpje: Fly wijkt wat af van de 1ste 2 filmpjes. De donkere steegjes maken plaats voor een knalheldere hemel met een hoogstaande zon. Prachtige overschakeling tussen een achtervolging met de nodige decibellen en de ogenschijnlijk serene rust die er op het dak heerst. De scene waarin Asano en het meisje naar beneden vallen krijgt weer een geheel eigen draai als Ishii besluit om weer een apart universum uit zijn losse pols te schudden.

Last Night en The Fly zijn mijn favorieten tot dusver. Inmiddels al 2 x bekeken en 2 x helemaal weggeblazen door deze brok sfeer. Duizelingwekkend waren die 360 graden moves van de camera die in snel tempo peilde wat de vluchtroute moest zijn tussen alle imposante gebouwen. 4,5*!

Ja enkel lovende woorden hier lijkt wel. Ook ik ben erg gemakkelijk overgehaald door Ishii.

Klein meesterwerk op audiovisueel gebied. Stapte een beetje met een verkeerd idee deze film binnen - daarom het eerste filmpje ook even herhaalt alvorens ik verder ging met de volgende twee.

Dit bleek geen film zoals wij dat normaal kennen, maar vooral een project waarin Ishii laat zien wat film kan en wat film is. Nergens interessante personages, - het is hoe dan ook vooral hoe Ishii deze personages gebruikt om te laten zien waartoe hij in staat is als regisseur; Wat hij kan met beweging en geluid.

Mijn favoriet is het derde filmpje. Staat in groot contrast met de eerste twee waar wat minder detail naar voren komt, maar veel meer kleur te zien is. Overal erg, erg mooi uitgekiende en zorgvuldige shots. Interessant ook hoe Ishii in het derde filmpje vooral veel handheld gebruikt.

Enig minpuntje op visueel gebied vind ik de grain die vaak te aanwezig is. Als cameraman is het altijd weer een uitdaging beelden te schieten zonder grain; Is juist daarom ook altijd een gewaagde stijlkeuze wanneer grain of noise in postproductie word toegevoegd. Ik vond het hier niet helemaal op zijn plaats, zonde.

Kon me daar gelukkig niet heel erg aan storen want ik had echt een glimlach op mijn gezicht wanneer ik voor het eerst het geluid van een Sitar hoorde. Eerste keer dat ik meemaak dit instrument gebruikt wordt in een Japanse productie. Gitaren, saxofoon, jazzy sound en Sitar. Cool!

4.5/5

In eerste instantie nogal tegenvallend, irritante musical en vervolgens een nogal saaie achtervolging (eindscène van Shadows was overigens wel te genieten). Alleen Fly was echt de moeite waard imo.

Het laatste deel behoedt Ishii van een lage score; 2,5*

Vond dit zelf wat beter dan Electric Dragon. Dead End Run is een stuk dynamischer en gevarieerder. Elk deel van de film heeft wel iets bijzonders te bieden. Allereerst een absurde dansscène, vervolgens een spannende shootout en tenslotte een rustiger stuk over zelfmoord. De film is in zijn geheel intens en de combinatie van beeld en muziek is prachtig.

Nog maar eens zien met beter beeld en geluid, want zo'n .avi'tje is eigenlijk maar niks.

4.0*

Geweldig!

Het eerste filmpje, Last Song, kon me nog het minste boeien vanwege het zingen, maar was desalniettemin erg interessant. De manier waarop de vrouw begint te dansen deed me aan Vital van Tsukamoto denken. Erg gaaf als de beelden versneld worden tijdens de gezamelijke dans. De rook gedurende het filmpje was ook erg bevorderlijk voor de sfeer.

3.5*

Ook veel rook in Shadows, het tweede filmpje. Interessante beelden, de spanning wordt enorm opgevoerd, het leek soms wel een Western, maar dan boeiender. De muziek deed een beetje denken aan Godspeed You! Black Emperor. Dit filmpje heeft één nadeel: vanwege de electriciteitsvonken ga ik twijfelen of ik toch niet liever ED80.000V in kleur had gezien. Voor dit filmpje in ieder geval 4*.

Het laatste filmpje, Fly is mijn favoriet. Net als in ED80.000V afwisselend drukke muziek en zeer rustige muziek. De beelden zijn fantastisch met die blauwe lucht als achtergrond, waarbij de camera om de personages heen draait. Heerlijk. 5*

Met Dead End Run is het bevestigd; Ishii is niet mijn regisseur. De film deed me regelmatig denken aan Electronic Dragon 80.000V en die is ook van hem zie ik nu. Ik weet dat er liefhebbers van zijn, maar al die drukke, ge-edite beelden en de punksoundtrack gaan bijna volledig langs me heen.

Het eerste filmpje was visueel nog wel te pruimen maar de fun werd verpest door de afgrijselijke musical. Het tweede filmpje was een tikje beter, maar de stortvloed aan hyperactieve beelden werken bij mij gewoon niet. Het duel tussen de twee was aardig bedacht, maar veel zin om het derde filmpje te bekijken had ik er niet door gekregen.

Maar het laatste filmpje vond ik toch het best. Zegt misschien ook wel genoeg over mijn smaak, er werd voor het eerst fatsoenlijk gepraat en de beelden waren veel rustiger. Niet onbelangrijk: Asano speelt de hoofdrol en dat is gewoon een held, hij is me nog nooit tegengevallen.

Te druk filmpje naar mijn smaak met een soundtrack die me ook tegenstaat. Ik weet genoeg, Ishii is niks voor mij.

Blijft gaaf.

Ishii's gone-digital film, en hij speelt er aardig op los. Eerste filmpje blijft wel veruit m'n favoriet, hoe snel en eenvoudig Ishii z'n romance op poten krijgt is bijzonder, zo ook het gevoel dat dit korte filmpje nalaat.

Tweede filmpje is voor mij een bewijs dat ik niet zozeer iets tegen Mexican stand-offs heb, wel iets tegen westerns, het laatste filmpje blijft inderdaad wat achterop hinken in vergelijking met de rest, maar door het einde toch nog steeds de moeite waard.

Fijn anthology project van Ishii waar hij lekker speelt met z'n digitale speelgoed en tussendoor ook nog eens een erg gaaf project weet af te leveren.

4.5* en een uitgebreide review

Leuk drieluikje van Ishii, dat me iets beter is bevallen dan Electronic Dragon 80.000V.

Het eerste filmpje vond ik gelijk ook het best. In zo'n twintig minuten slaagt hij erin om toch wat gevoel bij je los te weken en de romance mag er zijn. Het uitgangspunt is vrij origineel en het zingen vond ik niet eens zo slecht.

Het tweede filmpje is de minste. De achtervolging in de steeg is aanvankelijk niet zo heel boeiend en wordt vooral omgeven door erg veel rook. Alleen wanneer de confrontatie dan daadwerkelijk plaatsvindt, wordt het wat beter, maar dan is het al weer bijna voorbij. Niet zo heel sterk dus.

Het derde filmpje is dan gelukkig weer wat beter. Er zitten wat meer mensen in deze keer, maar vanaf het begin is dit filmpje gelijk al wat spannender dan zijn voorgangers. Het leidt uiteindelijk tot een interessante en goede ontknoping.

Als ik de individuele scores los van elkaar zou optellen en delen, kom ik tot een dikke drie sterren. De manier waarop de filmpjes qua thema aan elkaar gelinkt zijn, d.m.v het einde van de filmpjes, is echter zo goed gedaan, dat ik er toch dat halfje extra bij doe. Al met al ook best een leuke filmervaring.

3,5*