Road to Perdition (2002)

Drie keer gezien onderhand en iedere keer verbaasd de film me in zowel de positieve als negatieve zin. Zo valt me de mooie donkere stemmige sfeer toch iedere keer weer op vergezeld van bij tijd en wijlen prachtig muziek. Muziek die me overigens doet denken aan The Shawshank redemption. De montage van beeld en geluid is daarbij perfect. De film is in die zin bijzonder stijlvol, en hoewel de familie Sullivan niets te kort heeft, is de zware en grimmige sfeer van de grote depressie zeker voelbaar. De actiescene's zijn prachtig, vooral wanneer Hanks in alle stilte met zijn tommygun een peloton bodyguards omlegt en de baas pakt. Eén woord: fan-tas-tisch! De cast levert verder meer dan prima werk. Newman overtuigt als de spin in het web die de oude maffiabaas speelt, iemand waar ze toch allemaal bang voor zijn en respect voor hebben, Hanks als de stille luitenant onder het credo stille wateren hebben diepe gronden, en natuurlijk Craig die de licht labiele en gestoorde zoon van Newman speelt en onbewust weet toch altijd wel overal mee weg te komen., en de natuurlijk niet minder gestoorde Law die ook niet alleen als een griezel maar ook als lelijkerd goed overkomt.

De negatieve kant van de film. De film trekt wel bijzonder langzaam aan je voorbij, dat hoeft niet perse een slecht punt te zijn, toch heb ik moeite om op bepaalde momenten de aandacht bij de film te houden. Op die momenten komt hij toch niet helemaal binnen. Er rest mij dan ook af te vragen, ontbreekt er iets aan de film of mis ik iets? Dat is voor mij de twijfel iedere keer als ik hem gezien heb.

Kortom, mooi, stijlvol, prachtige muziek maar wellicht een beetje traag waardoor de aandacht regelmatig wegvloeit.

Best goed, maar geen topper. Daarvoor is het allemaal wat te simpel en te gemakkelijk geschreven. Maar het goede acteerwerk van de cast (goed om Hanks eens in een ander soort rol te zien, blijft een hele goede acteur) en het fijne jaren 30 sfeertje geven de film wel echt glans. Het middenstuk is wel aan de trage kant, maar gelukkig eindigt alles wel weer goed. Road to Perdition is vooral knap gemaakt, inhoudelijk alleen gemiddeld.

3,5*

Uitstekende film waarin een jongen er op een confronterende manier achter komt wat zijn vader voor de kost doet. Een rustig opgebouwd gangsterdrama vakkundig geregisseerd door Sam Mendes waarbij een paar vader-zoon relaties centraal staan. Mooie muziek van Thomas Newman, een prachtige aankleding en stemmig in beeld gebracht. Uitstekend acteerwerk van de gehele cast.

Halve Mendes.

Als regisseur zonder meer een degelijk iemand om een film als deze mee af te handelen. Het is dan ook niet perse de regie die de film in het koude laat, maar vooral het verhaal. Road to Perdition is namelijk een kinderachtige film overgoten met een volwassen sausje. Dat gaat in deze omgeving alleen niet zo goed samen.

Je kijkt aan de ene hand tegen een best gave, donkere film aan die behoorlijk eigenzinnig is, maar aan de andere kant tegen een soort Disneyfilm met wat bloed en geweerschoten. Hoe ironisch dan ook dat ik deze film op Disney+ heb mogen aanschouwen. Toch was de film ondanks deze kritiek aardig op weg gedurende het eerste uur, maar verloor me in de tweede helft.

Het acteerwerk is aardig, maar briljant alleen niet. Hanks krijgt net te weinig ruimte om zijn personage te laten zien. Voor wat we wel te zien krijgen is het aardig, maar ik proefde weinig vooruitgang tussen hem en zijn zoon. Hierdoor liet hun verhaal me eigenlijk koud, maar ook de overige personages krijgen wat korte dialogen, acties en scenes zonder dat ze echt dichterbij lijken te komen.

Hier en daar mooie, knap geregisseerde beelden. Waar ik zeer over te spreken was is de cinematografie. Mooie filters, fraaie focus en vooral ideaal gespeel met de verlichting. De periode waarin de film zich afspeelt komt zonder meer erg dichtbij en dat is te danken aan de volledige en gedetailleerde regie van Mendes. Hij is zeker een vakman en dat blijkt uit deze film, maar verder kon dit verhaal me niet overtuigen.

Het was een film die een emotioneel gedeelte van me moest aanspreken maar dat lukte niet. De tweede helft vond ik daarnaast ook best afstandelijk en wanneer we wel iets moeten voelen gebeurt het niet. Onder de structuur van de film zit iets heel moois verscholen, die er een paar keer in de eerste helft uitpopt. Mooie cinematografie, uitstekende sfeerzetting, maar veel verder dan dat komt Road to Perdition niet voor mij.

Keurige film, met name als het gaat om beeldvorming. Er zitten genoeg, ook kleine, cinematografische sterke scenes en shots in. Editing en tempo in orde, net als het acteerwerk over het grootste deel. De verhaallijn is wellicht wat minder, niks nieuws onder de zon en vooral wat makkelijk/mager afgewerkt.
Het einde heeft dan ook zijn zwakte, want Michael wist dat hij de hitman niet had vermoord en dus nog een los eindje was (eerder had hij tenslotte goed opgemerkt dat hij wist waar ze waren, waarom vanaf toen ineens niet meer?). Daarnaast wist de hitman op zijn beurt dat de zoon er nog was, dus waarom rustig een fotootje maken .

Road to Perdition is een meesterlijk gecreëerd meesterwerk dat indruk maakt met zijn krachtige verhaal, sterke acteerprestaties en onvergetelijke muzikale score. De film, gebaseerd op de gelijknamige graphic novel, weet op een indrukwekkende manier de sfeer van het Amerikaanse gangsterleven in de jaren 30 te vangen.

Een opvallend element van Road to Perdition is de buitengewone muzikale score van Thomas Newman. Het pianospel, in het bijzonder, blijft nazinderen lang nadat de credits zijn gerold. Newman weeft op meesterlijke wijze muziek doorheen de film, waardoor emoties worden versterkt en de kijkervaring wordt verrijkt. Het melancholische en emotionele pianospel weerspiegelt perfect de tragiek van de personages en hun situaties. Het lijkt als een soundtrack voor de ziel van de personages, die gevangen zitten in een wereld vol geweld en verraad. De cinematografie van Conrad L. Hall draagt bij aan de beklemmende sfeer en visuele pracht van de film, met zijn donkere, intense beelden die de duistere kant van het verhaal benadrukken.

De film slaagt erin om een perfecte harmonie te creëren tussen verhaal, acteerprestaties en muziek, wat resulteert in een prachtig geheel. Het is een trage, meeslepende vertelling die de kijker in zijn greep houdt, geholpen door de indrukwekkende regie van Sam Mendes. Tom Hanks en Paul Newman leveren memorabele prestaties, en de toevoeging van de jonge Tyler Hoechlin brengt een ontroerende dynamiek in het verhaal.

Ik heb deze film al een tiental keer gezien en nog steeds blijft het me ontroeren.

4.0*

Ik had toch net iets meer verwacht van deze Road to Perdition. Uiteindelijk is het een vrij standaard wraakfilm geworden dat zich afspeelt in het maffia milieu. Het is nu ook niet dat ik me verveeld heb, want daarvoor zijn er wel een aantal sterke elementen aanwezig in de film.

Het tijdsbeeld van de jaren 30 wordt hier perfect overgebracht en zorgt voor een aangename sfeer dat van het scherm spat. Verder vond ik de rol van Jude Law als huurmoordenaar erg sterk. Hij deed me erg veel denken aan de rol van Javier Bardem in No Country for Old Men die ook als huurmoordenaar psychopatische trekjes had. Ik kreeg op bepaalde momenten toch de kriebels van Jude Law en het fotograferen van de lijken na de moorden, is zo'n toevoeging aan zijn karakter dat ik wel kan appreciëren.

Tom Hanks vond ik nu niet meteen erg opvallend acteren. Ik ben hem ook niet gewend om hem in dergelijke rollen te zien, want meestal speelt hij de eerder brave typetjes en de rol van gangster gaat hem minder af.

Verder is er maar 1 hoogtepunt die ik nog zal onthouden en dat is de scène in het restaurant. Het geeft toch altijd een extra vibe wanneer de badguy en het hoofdpersonage, die nog onwetend is met elkaar in contact komen. Verder gebeuren er weinig opvallende of verrassende zaken (ook het einde zie je al van mijlenver aankomen), waardoor mijn score niet boven de 3* komt.

3*