Body Snatchers (1993)

Overbodige variatie op de schitterende films uit de jaren '50 en '70. Dit is niet aan te raden. 1,5*.

Redelijk.

Ondanks dat de film nog geen anderhalf uur duurt vond ik het aan de langdradige kant. Had compacter en daarmee een stuk vlotter mogen zijn. Verder een prima film met een mooi verzorgde cinematografie. 6.5/10*

Al zo vaak gezien en nog steeds geen degelijke mening geplaatst? Vooruit dan maar.

Naast Invasion of the Body Snatchers uit '56 en '78 is dit alweer de derde verfilming van het in de jaren '50 geschreven boek van Jack Finney. Bepaalde theorieën luiden dat in deze moderne versie de podgemeenschap een extensie is van de rigide militaire structuur of dat deze eigentijdse invulling van het klassieke verhaal kritiek biedt op het verbrokkelende familieleven in de VS. Hoe dan ook klinkt de oorspronkelijke boodschap nog steeds door: het individu binnen de samenleving is uniek en daarom belangrijk; een liberale gedachte die haaks staat op de communistische ideologie waartegen dit verhaal een protest was. Aan dit denkbeeld wordt zelfs letterlijk gerefereerd in een stukje dialoog.

Behalve de diepere laag is Body Snatchers vooral een spannende film die onder je huid kruipt. Paranoïa is hét sleutelingrediënt. Niets is wat het lijkt en niemand is wie hij zegt te zijn. In tegenstelling tot de vorige verfilmingen is de aanpak meer mainstream, met name in de vorm van een bloedmooie Gabrielle Anwar en het typische Amerikaanse gezinnetje dat het grote publiek moest aanspreken. Ondertussen ogen de FX een beetje gedateerd - tentakels die verdacht veel weg hebben van spaghettislierten - maar de psychologische impact blijft nog steeds aanwezig. Daarbovenop kent Body Snatchers enkele enge scènes - zoals de ijskoude schreeuw van Meg Tilly - waar je prompt kippenvel van krijgt.

Slappe vertoning door blockbusterig eendimensionaal acteerwerk. Zelfs het verliezen van dierbaren lijkt bijzaak voor deze soap-personages. Ik had op z'n minst wat spanning verwacht, maar op een enkele uitzondering na is het voorspelbaarheid troef. En dat terwijl er zo veel meer gedaan kan worden met het gegeven dat de aliens misleidt kunnen worden. Er is ook geen greintje buitensporigheid aan te treffen, veel te netjes binnen de lijntjes gekleurd allemaal. (Hoewel het uit een helikopter gooien van "kleine lieve broertje" wel gewaagd is volgens u.s.a. maatstaven) De slotscene is simpelweg lachwekkend fout.

Allemaal al vele malen beter en sympathieker gezien. Zoals in Invasion (2005)

Persoonlijk heb ik erg genoten van Ferrara's versie van deze boekverfilming.
De jonge cast, waaronder Gabrielle Anwar, Billy Wirth en Reilly Murphy, doet het nog best goed. Vooral het lekker puberale karakter van Anwar zorgt hier en daar nog wel voor toffe momenten. Daarnaast weet Ferrara het voor elkaar te krijgen om hier en daar toch voor wat enge of "vieze" momenten te zorgen. Zo ging er bij mij een rilling over de rug wanneer Carol Malone (sterk gespeeld door Meg Tilly) implodeerde en vervangen werd voor haar buitenaardse zelf. Ook het moment waarop zij de waarschuwingskreet uitkermt zorgde bij mij voor kippenvel.
De vieze momenten zijn vooral de momenten waarbij de parasieten toeslaan en er "vervangers geboren worden". Dat laatste zorgt trouwens voor nog wat extra apartheid, want doordat ze naakt geboren worden en er ook nog eens een soort baarmoederscene voorbij komt, neigt de film soms wat naar (s)exploitation. Deze zaken zorgen ervoor dat de film toch een beetje zijn "eigen draai" krijgt en geen kopie is van de voorgaande verfilming.
Ook wist Ferrara mij nog te bedotten met de Jenn (gespeeld door Christine Elise) gag waarin uiteindelijk bleek dat zij ook al veranderd was. Mede hierdoor weet het vervolg met Andy dan weer niet te verassen, al breekt Ferrara met deze scene wel de ongeschreven filmregel door een "onschuldig kind" te laten sterven.
Leuk om nog een aantal bekende koppen als Forest Whitaker en R. Lee Ermey hierin terug te zien. Grappig dat Ferrara Ermey een rolletje gaf die toch iets doet denken aan zijn bekendste rol uit Full Metal Jacket.
Als laatste vind ik het eens tof dat deze film een gitzwart einde heeft waarin alle hoop voor de hoofdpersonages verloren lijkt. Je moet er soms maar net voor in de stemming zijn, maar deze keer kon ik een dergelijke afsluiting wel waarderen. Wederom trouwens niet op een traditionele horror manier, maar gewoon afstandelijk en bijna zakelijk gebracht.
Meningen verschillen, maar persoonlijk vind ik dit een sterke, onderschatte film.

Het blijft een sterk concept, dat body snatchen. Jammer voor Ferrara dat hij het moet opnemen tegen twee klassiekers die ik beide erg goed kan pruimen. Zeker die uit 1978. Afgezien van enkele individuele scènes komt het nergens ook maar in de buurt. Vooral de goedkope look en vibe is een behoorlijke sta in de weg. Het enge idee van al die emotielozen om je heen, komt zo ook niet echt lekker uit de verf en uiteraard is er niemand die Donald Sutherlands doordringende schreeuw weet te overtreffen.

Toch weten de poddies me wel mee te krijgen in deze kleine anderhalf uur. Ferrara koppelt ze aan het leger en ook aan het gezinnetje, op zich best interessant, en komt met een aantal in het oog springende scènes op de proppen. In de heli, ja, eentje in de badkuip en Marti's double weet het pod leven eventjes heel verleidelijk te maken. Het knorrige kereltje is bovendien geweldig. Een drietje voorlopig.

Matige film over een jonge vrouw die met haar vader en stiefmoeder op een legerbasis komt te wonen. Vergeleken met de twee voorgangers uit 1956 en 1978 mist deze versie vooral een goeie spanningsopbouw. Ook de paranoïde sfeer blijft hierdoor nagenoeg afwezig. Een paar aardige scenes en de hele finale is ook nog wel de moeite waard.

Minder dan de versies van respectievelijk Don Siegel (1956) en Philip Kaufman (1978) maar als genre film slaat de Body Snatchers (1993) helemaal geen slecht figuur.Het was de derde geslaagde film,na King of New York (1990) en Bad Lieutenant (1992) van regisseur Abel Ferrara op een rij,al had ik wel de indruk dat Ferrara bij deze horror remake behoorlijk aan de ketting werd gehouden door de studio.

Toch is het eindresultaat helemaal niet onverdienstelijk,de film,die zich voor het grootste gedeelte op een militaire basis afspeelt,heeft een creepy sfeer,kent een aangename verschijning met Gabrielle Anwar terwijl haar moeder Meg Tilly de andere kant prima belicht.Bovendien vinden we in de bijrollen nog Forest Whitaker en R. Lee Ermey terug,ook geen verkeerde namen natuurlijk.

Daarnaast blijft het oorspronkelijke verhaal van Jack Finney gewoon sterk en doet Abel Ferrara zijn werk na behoren.Dat levert enkele prima suspense scenes op en de sinistere ambiance en de goede soundtrack doen de rest.

Ruim voldoende.

Na de Snatchers uit 1978 hebben we deze er achteraan gezien en het viel niet tegen. Men doet zijn best om een mooi product af te leveren en dat is dan ook redelijk gelukt. Wel is het een verhaal van 13 in een dozijn maar voor een beetje spanning zit je hier mee wel goed.

De film met de peulvruchten uit 1978 vond ik persoonlijk beter maar deze voldoet qua snelheid beter aan de eisen van onze tijd. De films schelen ook 15 jaar en dat is soms te merken.

Misschien iets voor een beginnende regisseur om de hele handel weer eens te remaken?

Waardering is een 7-.

Een remake van een remake maar Abel Ferrara stelt niet teleur! Uiteraard is deze moderne, nieuwe interpretatie ook geïnspireerd op de roman van Jack Finney. Het script (met verhaal-credits voor Larry Cohen en Stuart Gordon) gooit vrijwel elke verbinding met de twee voorgaande versies weg.((Op twee of drie scènes na) De film volgt Marti Malone (Gabrielle Anwar), een tienermeisje, haar vader Steve, stiefmoeder Carol (Meg Tilly) en haar jongere halfbroer Andy die reizen naar een militaire basis om hun chemische en biologische opslag te controleren. Nu is het bewerking van bovenstaand boek, dus deze versie kan misschien last hebben van dat je weet wat er aan de hand is, en het dus minder verrast. Het venijn zit hem echter in de details, waardoor de film voor mij als horrorliefhebber over het algemeen aangenaam vertoeven was! In het vrij hoge tempo van deze film wordt, er genoeg spanning en effectieve horror opgeroepen! Er is ook een korte naaktscène met Meg Tilly en Anwar is kort naakt op ziekenhuisbed te zien. Helaas is er wel in de climax een speciale effect die nu niet meer overtuigd. Toch zijn er veel goede momenten om van een zeer leuke film te spreken!

Vergeleken met de twee voorgangers uit 1956 en 1978 mist deze film vooral spanning en een creepy sfeer. Een remake is het gelukkig niet echt, want de film benadert het gegeven toch op een andere manier. Toch wringt daar net het schoentje omdat je hier geen aanloop krijgt, maar onmiddellijk geconfronteerd wordt met de Body Snatchers die al een heel legerbasis min of meer in de greep heeft. De film heeft wel een paar leuke scènes zoals de badkuip, de helikopter en korte naaktscènes met Meg Tilly en Anwar. Die laatste is kort naakt te zien op het bed in het militaire hospitaal waar ze te maken krijgt met de Body Snatchers. De finale is wel verdienstelijk en gewaagd, maar ziet er wel redelijk goedkoop uit. 5/10