Body Snatchers (1993)

Pulp, rotzooi, zucht...

Is dit geen remake van Invasion Of The Body Snatcher?

Een film met hetzelfde uitgangspunt, maar met een ander verhaal. En een stuk minder dan de eerste twee Invasion of the bodysnatcher-films.

Wat een draak van een film. Hoogtepunt waren Gabrielle Anwar en de aftiteling. Het verhaal had spannend kunnen zijn, maar de film was super traag en niet eng. Jammer!

Absoluut te vermijden 0.5*

Afgezien van de aanwezigheid van heel af en toe een redelijk geslaagd horror-effectje, heeft deze prent me ook zwaar teleurgesteld. Het verhaal zit erg stom ineen en bevat weinig inspiratie in de (meestal) erg voorspelbare scenes, de storytelling is erg stroef, het camerawerk is ondermaats, de spanningopbouw faalt, de gruwelijkheid van het concept komt niet genoeg over (door tal van factoren), de acteerprestaties zijn zwak en het tempo zit fout.

Het concept op zich had volgens mij wel meer potentie. Helaas... 0,5*

Amaai wat een negatieve boel hier !

Zeker niet de beste van Ferrara maar zeker niet zo slecht als hier wordt beweerd

Is dit de film waar die tentakels die vrouw in het bad aanvallen?

Ja

Sterker nog, de film is erg geslaagd. Donker en gory.

Overbodige variatie op de schitterende films uit de jaren '50 en '70. Dit is niet aan te raden. 1,5*.

vond het anders wel een enge film, vooral in dat vliegtuig met dat jongetje

Uitstekende Invasion of the Body Snatchers-kloon. Ik kan niet wachten om hem nog eens te herzien. Een meer volledig commentaar volgt hopelijk een van de weken/maanden.

Ter ere van Halloween-night nog eens uit de kast geplukt ... en wat blijft dit toch een miskend pareltje! 100% sfeer, mooi FX-werk en een nog mooiere Gabrielle Anwar. Op en top cult en mijns inziens bevredigender dan de versie uit '78, al is die op zich ook al van erg hoog niveau.

Het lijkt erop dat ook van deze film wéér een remake komt

http://www.imdb.com/title/tt1053814/

Lijkt me niet, afgaande van de titel...(en al helemaal niet aangezien er dit jaar nog een 'remake' was).

Verder is deze Ferrara ook een 'remake'...

Eindelijk heb ik deze op dvd, en nog altijd blijft deze één van de betere oude horror-cult films, en horror films als deze vind je bijna niet meer, en worden ook niet meer gemaakt

(zoals The Blob uit 1988)

De Sience-Fiction is mooi gedaan, en de spanning sfeer zit goed in elkaar, en vooral de special effects vond ik persoonlijk heel sterk gedaan.

De cast acteert niet meteen waar je van zou zeggen WAUW!, maar bij dit soort horror's doet dat er niet echt toe, en er waren wel paar bekende in de cast(Meg Tilly, Christine Elise, Forest Whitaker)

Deze film is totaal geen flop zoals bijna iedereen laat lijken. Vroeger vond ik deze ook al zo zalig.

Een kleine 4,0

the body snatcher is heel wat anders dan the invasion of the body snatchers en niet met elkaar te vergelijken

het is idd een remake maar dan van deze uit 1945:

http://www.imdb.com/title/tt0037549/

The Invasion waarin o.a. Nicole Kidman in speelt, zou je wel als kloon van The Invasion of the Body Snatchers beschouwd kunnen worden

Ik heb de film net, sinds mijn jeugd, weer gezien. Ik vind 'm niet zo slecht als iedereen hier roept. De film heeft zeker potentie veel meer te zijn, maar heeft toch echt wel spannende momenten en goede effecten. Gabrielle Anwar doet het goed, de rest van de cast doet niks bijzonders. Deze film had ik denk ik liever in miniserie gezien. De karakters worden totaal niet uitgediept en de plot leent zich voor een uitgebreidere film. Maar goed, waarschijnlijk zou het dan een ellenlang Stephen King-achtig iets worden en dat willen we ook niet...

Heb jaren geleden de versie uit 78 gezien, die was wel beter in mn herinnering. Vond de setting van deze versie niet zo, en de opbouw had ook beter gekund: eerst veel te traag en dan opeens wordt het afgeraffeld.

Deze film mist ook de paranoïde angst die in de andere versie volgens mij veel meer aanwezig was. Effecten en acteren waren voldoende maar ook niet meer dan dat. Zal geen enorm budget aan zijn besteed.

Aardig om een keer te kijken als je niks beters te doen hebt.

Dit is de derde versie van "The Body Snatchers" die ik heb gezien. (De andere waren van Don Siegel en Philip Kaufmann). Ook hier is er een beklemmende paranoïde angstsfeer aanwezig. De speciale effecten zijn geslaagd en het verhaal heeft mij andermaal het nodige kippenvel bezorgd. De muziek van Joe Delia draagt goed bij tot de sfeerschepping. Eén van de betere films van Abel Ferrara. Stijlvol in beeld gezet.

Ik sluit me aan bij de mening van Halcyon: dit is een onderschatte griezelfilm, zeker geen goedkope pulp.

Mooie poster

zeer goede film, die erg spannend is en een stuk beter is dan die uit 78

Redelijk.

Ondanks dat de film nog geen anderhalf uur duurt vond ik het aan de langdradige kant. Had compacter en daarmee een stuk vlotter mogen zijn. Verder een prima film met een mooi verzorgde cinematografie. 6.5/10*

Al zo vaak gezien en nog steeds geen degelijke mening geplaatst? Vooruit dan maar.

Naast Invasion of the Body Snatchers uit '56 en '78 is dit alweer de derde verfilming van het in de jaren '50 geschreven boek van Jack Finney. Bepaalde theorieën luiden dat in deze moderne versie de podgemeenschap een extensie is van de rigide militaire structuur of dat deze eigentijdse invulling van het klassieke verhaal kritiek biedt op het verbrokkelende familieleven in de VS. Hoe dan ook klinkt de oorspronkelijke boodschap nog steeds door: het individu binnen de samenleving is uniek en daarom belangrijk; een liberale gedachte die haaks staat op de communistische ideologie waartegen dit verhaal een protest was. Aan dit denkbeeld wordt zelfs letterlijk gerefereerd in een stukje dialoog.

Behalve de diepere laag is Body Snatchers vooral een spannende film die onder je huid kruipt. Paranoïa is hét sleutelingrediënt. Niets is wat het lijkt en niemand is wie hij zegt te zijn. In tegenstelling tot de vorige verfilmingen is de aanpak meer mainstream, met name in de vorm van een bloedmooie Gabrielle Anwar en het typische Amerikaanse gezinnetje dat het grote publiek moest aanspreken. Ondertussen ogen de FX een beetje gedateerd - tentakels die verdacht veel weg hebben van spaghettislierten - maar de psychologische impact blijft nog steeds aanwezig. Daarbovenop kent Body Snatchers enkele enge scènes - zoals de ijskoude schreeuw van Meg Tilly - waar je prompt kippenvel van krijgt.

Slappe vertoning door blockbusterig eendimensionaal acteerwerk. Zelfs het verliezen van dierbaren lijkt bijzaak voor deze soap-personages. Ik had op z'n minst wat spanning verwacht, maar op een enkele uitzondering na is het voorspelbaarheid troef. En dat terwijl er zo veel meer gedaan kan worden met het gegeven dat de aliens misleidt kunnen worden. Er is ook geen greintje buitensporigheid aan te treffen, veel te netjes binnen de lijntjes gekleurd allemaal. (Hoewel het uit een helikopter gooien van "kleine lieve broertje" wel gewaagd is volgens u.s.a. maatstaven) De slotscene is simpelweg lachwekkend fout.

Allemaal al vele malen beter en sympathieker gezien. Zoals in Invasion (2005)

Persoonlijk heb ik erg genoten van Ferrara's versie van deze boekverfilming.
De jonge cast, waaronder Gabrielle Anwar, Billy Wirth en Reilly Murphy, doet het nog best goed. Vooral het lekker puberale karakter van Anwar zorgt hier en daar nog wel voor toffe momenten. Daarnaast weet Ferrara het voor elkaar te krijgen om hier en daar toch voor wat enge of "vieze" momenten te zorgen. Zo ging er bij mij een rilling over de rug wanneer Carol Malone (sterk gespeeld door Meg Tilly) implodeerde en vervangen werd voor haar buitenaardse zelf. Ook het moment waarop zij de waarschuwingskreet uitkermt zorgde bij mij voor kippenvel.
De vieze momenten zijn vooral de momenten waarbij de parasieten toeslaan en er "vervangers geboren worden". Dat laatste zorgt trouwens voor nog wat extra apartheid, want doordat ze naakt geboren worden en er ook nog eens een soort baarmoederscene voorbij komt, neigt de film soms wat naar (s)exploitation. Deze zaken zorgen ervoor dat de film toch een beetje zijn "eigen draai" krijgt en geen kopie is van de voorgaande verfilming.
Ook wist Ferrara mij nog te bedotten met de Jenn (gespeeld door Christine Elise) gag waarin uiteindelijk bleek dat zij ook al veranderd was. Mede hierdoor weet het vervolg met Andy dan weer niet te verassen, al breekt Ferrara met deze scene wel de ongeschreven filmregel door een "onschuldig kind" te laten sterven.
Leuk om nog een aantal bekende koppen als Forest Whitaker en R. Lee Ermey hierin terug te zien. Grappig dat Ferrara Ermey een rolletje gaf die toch iets doet denken aan zijn bekendste rol uit Full Metal Jacket.
Als laatste vind ik het eens tof dat deze film een gitzwart einde heeft waarin alle hoop voor de hoofdpersonages verloren lijkt. Je moet er soms maar net voor in de stemming zijn, maar deze keer kon ik een dergelijke afsluiting wel waarderen. Wederom trouwens niet op een traditionele horror manier, maar gewoon afstandelijk en bijna zakelijk gebracht.
Meningen verschillen, maar persoonlijk vind ik dit een sterke, onderschatte film.

Het blijft een sterk concept, dat body snatchen. Jammer voor Ferrara dat hij het moet opnemen tegen twee klassiekers die ik beide erg goed kan pruimen. Zeker die uit 1978. Afgezien van enkele individuele scènes komt het nergens ook maar in de buurt. Vooral de goedkope look en vibe is een behoorlijke sta in de weg. Het enge idee van al die emotielozen om je heen, komt zo ook niet echt lekker uit de verf en uiteraard is er niemand die Donald Sutherlands doordringende schreeuw weet te overtreffen.

Toch weten de poddies me wel mee te krijgen in deze kleine anderhalf uur. Ferrara koppelt ze aan het leger en ook aan het gezinnetje, op zich best interessant, en komt met een aantal in het oog springende scènes op de proppen. In de heli, ja, eentje in de badkuip en Marti's double weet het pod leven eventjes heel verleidelijk te maken. Het knorrige kereltje is bovendien geweldig. Een drietje voorlopig.

Matige film over een jonge vrouw die met haar vader en stiefmoeder op een legerbasis komt te wonen. Vergeleken met de twee voorgangers uit 1956 en 1978 mist deze versie vooral een goeie spanningsopbouw. Ook de paranoïde sfeer blijft hierdoor nagenoeg afwezig. Een paar aardige scenes en de hele finale is ook nog wel de moeite waard.

Roger Ebert considered it superior to the previous adaptations of Finney's famous novel and in his review (February 25, 1994) gave it four stars out of four, praising it for psychological realism and social criticism.

Ik moet de eerdere 2 versies nog zien, maar als Roger Ebert deze de beste vond, staan ze niet zo hoog op mijn watchlist aangezien ik deze net gekeken heb.