Der Fan (1982)

Behoorlijk zwakke film. Zelfs het shockerende, waar ik de hele film lang op bleef wachten, viel tegen. Heb de gedubte versie gezien en die was echt om te huilen zo slecht. En dan die "R"....haha. Af en toe nog wel grappig maar die muziek van hem begon na een tijdje echt mn strot uit te komen. Wat dan overblijft is een aantal mooie shots tegen het eind en de mooie Nosbush. Fikse tegenvaller.

1,5*

Een horrorfilm? Dacht het niet... eerder een thriller. Maar ja, IMDB zal wel gelijk hebben.

Trance is een interessante film, die laat zien waartoe een groupie in staat is. Simone is zo geobsedeerd door R, dat ze haar privéleven en haar school langszaam laat schieten. Haar besluit om naar R toe te gaan en met hem haar leven te delen is de laatste druppel, want wat ze daarna doet is behoorlijk radicaal.

Désirée Nosbusch doet het goed als verknipte fan en ook het camerawerk is goed. De muziek van Rheingold is, naast soms iets te herhalend, erg lekker (als je van Neue Deutsche Welle houdt).

3,5*

Onbekend maakt onbemind?! Vergeten maar best interessant cult-filmpje.

Wellicht vooral voor de liefhebbers van 80's New Wave en het Duitse subgenre Neue Deutsche Welle.

Het verbaasde me enigszins dat deze film zo weinig besproken is. Ik heb hem vroeger al eens gezien (waarschijnlijk op video) en een tijdje geleden kreeg ik bij toeval kans op een herziening.

De film is traag, enigszins poëtisch en simpel maar creatief geschoten. Ondersteund door muziek van het cultbandje "Drieklangsdimensionen" Rheingold, waarvan de soundtrack nogal overdadig aanwezig is. Ik vond het zelf wel leuk en sfeerverhogend, maar kan me voorstellen dat het anderen op hun nerven kan werken.

De climax is best sterk maar stelt naar huidige maatstaven weinig voor. 6.5/10*

De film staat te boek als horror. Dit eenduidige horrorlabel is incorrect. De film is vooral een psychologisch drama waarin een tienermeisje dat lijdt aan een obsessieve bewondering voor een popzanger, haar fantasie uitleeft en daarmee de grenzen van het betamelijke en het gangbare overschrijdt. Dat gebeurt met wat horror. Dat wel.

Op zich is het filmthema interessant, ware het niet dat het obsessieve aspect tamelijk vet is aangezet. Er zijn veel trage scènes die het irreële gedrag van het hoofdpersonage nog eens extra accentueren. Wat mij betreft is het onnodige overdaad. In plaats dat de psychologische laag daarmee wordt verdiept en de verbeelding van de kijker aan het werk wordt gezet, verwordt de obsessie tot een voorgekauwde boodschap die zonder veel weerstand door je strot glijdt en juist daarom weerstand oproept. Het psychologische drama is er niet mee gediend. Te opgelegd. Te simpel. Te overdadig.

In de film wordt opvallend weinig gesproken. De film geeft de belevingswereld weer van de obsessieve tiener (wondermooi gespeeld door Desiree Nosbusch) en behalve haar stem waarmee zij gesprekken met zichzelf voert en dagboekfragmenten voorleest, is er opvallend weinig dialoog en stemgeluid te horen. Interactie met de buitenwereld is er amper. De keren dat Nosbusch toch in contact treedt met de echte wereld voelen meteen ongemakkelijk. Die getuigen op een intense manier van haar onwil en onmacht om uit haar eigen wereldje te stappen. Interacties met ouders, klasgenoten of willekeurige passanten die noodgedwongen moeten plaatsvinden ervaart zij merkbaar als storend en bemoeizuchtig. Dat intense gevoel van afschuw komt in de film goed over. Ik werd er zelf ook een beetje ongemakkelijk van.

Goed spel van Nosbusch. Onzeker met passende houterige motoriek maar zeer gedreven, beweegt zij zich door het beeld. Uiterlijk zit het wel goed met die tienerobsessie.

Innerlijk wat minder. Een seks scène vormt de uitzondering. Tijdens die scène zien we haar hele personage opeens tot leven komen. Koel, mechanisch, controlerend en bijna gedistantieerd van het gebeuren maar op een bepaalde manier ook gretig, leeft zij haar obsessie uit. Die scène laat wèl precies de ernst, de kilte, het dwangmatige, het wanhopige en vooral de treurnis zien achter de psychische aandoening, die de film er in andere scènes op dramatische wijze vergeefs probeert in te pompen.

Meer van dergelijke scènes hadden waarschijnlijk een bijzonder goede film opgeleverd.

Vreselijk.

Hier was ik met een grote boog omheen gelopen in een normaal leven, maar een filmevenement waarin deze film me werd aangeraden gooide roet in het eten. Ik snap ook niet waarom diegene dacht dat dit een goede film voor me was. Der Fan vormt namelijk eigenlijk alles wat ik niet zoek binnen een film.

Om te beginnen met het acteerwerk van de jonge Nosbusch, want mijn hemel wat gebeurt er toch. Ik snap best dat kinderen nog niet over de ervaring beschikken om dit soort rollen tot een goed einde te brengen, maar toch vond ik dit wel een hele levenloze en gemaakte prestatie. Geen enkel dialoog of beweging komt overtuigend uit de keelpijp van Nosbusch. Ellendig om dus een hele film lang tegenaan te kijken.

Dan volgt nog het visuele aspect van de film, waar ik ook helemaal niks mee kon. Buiten wat mooie architectuur links en rechts (waarvan ik betwijfel of regisseur Schmidt dat echt heeft opgebouwd, het lijkt meer gevonden gte zijn) heeft Der Fan een ontzettend kale look. Het camerawerk doet niets interessants en elke scene voelt leeg en onbenut aan. Zelfs geen apart standpunt of beweging. Niets.

Ik wist van tevoren al dat dit moeilijk een horrorfilm te noemen was, maar op de genres die het dan wel moet voorstellen kan het niets. Het raakt nergens, sleept nergens mee en weet ook nergens een dreiging of spanning uit te halen. De meest interessante sequentie van de film is eigenlijk de reis naar het concert, en dan bedenk ik bij mezelf eigenlijk of dat nou wel de bedoeling was.

Het meest voor de hand liggende antwoord daarop is nee, want het lijkt me dat de film moest scoren met de finale, waar ik me alleen maar aan kon irriteren. De perverse beelden breken ontzetten door, maar waar ik helemaal niets mee kon was de ontzettend trage manier waarmee alles wordt gebracht. Zelfs de bewegingen van de acteurs zijn traag. Choquerend zal het wel zijn geweest, maar ik vond vooral dat het allemaal wel op mocht schieten. Door zoveel focus te geven op de moord die helaas praktisch gezien tegenvalt bereikt de film het tegenovergestelde effect voor wat het in gedachte had. Het effect glipt namelijk compleet weg.

Ik vond het een extreem vermoeiende film, waar ik moeizaam doorheen kwam. Het acteerwerk is slecht, het schrijfwerk ondermaats (het gaat haar wel heel makkelijk af om naar die artiest te gaan) en de finale te traag om effectief te zijn. Een film die schokkend en uniek moest zijn, is een rommeltje geworden waar ik van schrik. Schmidt slaagt er op geen enkel moment in iets nieuws te presenteren. Leuke locaties en een aantal scenes die de film interessant maken, verder op elk gebied wat mij betreft absoluut catastrofaal.

Aardige film over een tienermeisje die helemaal idolaat is van een popzanger en hem vele brieven schrijft. Op zich begint de film prima, maar het is wel iets te veel opbouw en nogal traag gebracht allemaal. De finale is wel de moeite waard, maar het echte shock-effect blijft achterwege. Zeker vanwege de muziek duidelijk een product van zijn tijd. Toch weet het hoofdpersonage wel te boeien en daarom nog net 3.0 sterren.

Toch wel een ontgoocheld filmpje gezien de positieve recensies en de cultstatus van deze film. Het verhaal komt wel zeer traag op gang en heeft buiten Désirée Nosbusch, een naargeestige sound en wat dramatiek weinig te bieden. Het wordt allemaal heel sober gebracht met weinig of geen aandacht voor spanning, settings of karaktereigenschappen. Naar een klein uurtje komt er wat pit in de film door wat seks en moord, maar ook hier weet de regisseur de kijker niet te raken. Vreemd filmpje waarbij de verwachtingen een stuk hoger lagen. 4/10