The War Zone (1999)

Hij was niet zo sterk als ik gedacht had. Het verhaaltje, ondanks het indrukwekkende onderwerp, vond ik een beetje traag en saai. De cast presteerd daarintegen uitstekend. 3*

Een film met een loodzwaar thema waarin geen greintje hoop te bespeuren valt. De vader komt over als een zachtmoedig man, maar blijkt onderhuids een groot monster te zijn.

Ray Winstone in een zéér moeilijke rol, maar hij doet het prima.

Het open einde beviel me niet echt, maar het is wel een film die lang zal nazinderen.

The War Zone.

Wat is het toch met die Britse regisseurs? Waarom zijn zij nou juist bij uitstek een van de weinige die realisme in fictie vorm echt goed weten te brengen? Dat ze daarbij vaak kiezen om de duistere kanten van het gewone leven te tonen helpt altijd ook nog een handje mee om de impact des te groter te maken. - En dat is wat deze film het beste doet.

Door de natuurlijke vertellingen van zo'n afschuwelijk verhaal, waarbij scenes niet geschuwd worden waarvan je weet dat ze op z'n zachts gezegd controverseel zullen zijn bij uitkomst, is de gehele film zo ijzingwekkend mogelijk gemaakt. Je wil eigenlijk het liefst wegkijken...

Rauw, dat woord komt ook vaak bij mij op bij zulke films. Er is weldegelijk een (mooie) soundtrack, maar haast alleen buitenshots worden ondersteund door de muziek. Het geeft een fout en vervelend gevoel. De werkelijk briljante shots van het huis geven aan dat het er van buiten allemaal nog zo mooi uitziet... maar waag het niet om naar binnen te gaan.

De acteurs hebben het naar mijn idee het moeilijkst met dit soort films. Ray Winstone, die is nog wel het meest bekend met dit soort cinema, en net als in die andere schitterende debuutfilm van een gerenomeerd acteur (Nil By Mouth) is hij ook hier weer fantastisch. Welk acteur met die faam kan je nog zo onder de huid zitten en je iets écht laten geloven. - Laatst zag ik nog Doubt, en alhoewel Hoffman een uitstekende prestatie neerzet wéét je toch, het is Hoffman, en we spelen het spelletje mee. Dit is zo veel meer dan dat, en is alleen door het label "film" van echt te onderscheiden.

En dan is er nog Lara Belmont. Tja, wat kan je daar nog over zeggen? Heb je ooit iemand anders gezien die op zo'n leeftijd zó veel geeft, maar dan ook echt alles perfect doet. Haar huilbui tijdens de confrontatie tussen Tom en z'n vader is er eentje om te koesteren maar ook om te huiveren. Wát een prestatie.

Dit is een van die weinige meesterwerkjes die je eigenlijk maar om de paar jaar moet kijken, want dit vergt echt het heel veel van je.

Inderdaad een indrukwekkende scène die je daar noemt! The War Zone kent nog wel meer sterke passages maar is in z'n geheel wat mij betreft een beetje te drammerig, wat vreemd kan klinken als je het onderwerp in acht neemt. En toch... Op zich heb ik wel een zwak voor sombere films, maar een enkel sprankeltje hoop had deze prent goed gedaan.

Erg geslaagde look heeft The War Zone wel, met die onophoudelijke regen en de treffende "boerenbuiten"-sfeer. Ook de acteerprestaties mogen er meer dan wezen.

Veel kritiek kan ik dus eigenlijk niet geven op The War Zone, maar misschien was het me wat té veel miserie? Die scène waarin Tom Jessie begint te verminken met een aansteker ging er bij mij bijvoorbeeld moeilijk in. Hoewel de onderlinge verhoudingen in het gezin duidelijk getroebleerd zijn, zag ik hem hier niet toe in staat.

Een moeilijk thema waarbij Roth niets uit de weg gaat, wat een bijzondere prent oplevert die me echter maar deels wist te overtuigen.

Poe poe, wat een smerige, kille en rauwe film was dit zeg. Deze past ongetwijvelt wel in het rijtje van de controversiele films. Het onderwerp van de film is gewoon om te kotsen (logisch) maar helaas is het (altijd nog) de realiteit.

Tim Roth ging, na het spelen in een paar steengoede films, in zijn vaderland toch maar eens eenmaal in de regisseurstoel zitten om dit werkje te maken en de kijker met de neus op de feiten te drukken. Om te beginnen heeft ie wat bijpassende sfeer er al alles aan gedaan. Het uiterst gure, regenachtige Engelse platteland is de perfecte match. Ok, wat is er allemaal gaande: We maken kennis met een familie (achternaam is niet bekend). Het huiselijke sfeer is natuurlijk gewoon kut. Het centrale punt is Tom. Hij is geregeld het mikpunt van de agressieve buien van zijn alcoholistische vader (was wel verbaast dat het Winstone was) die hem maar een minderwaardig persoon vind. Verder heeft hij ook nog zijn zwangere moeder en een eigenwijze arrogante zus Jessie. Afin, dit is het stereotype slechte gezinssituatie, maar het gaat nog wel even verder dan dat.

De bom barst toch wel wanneer Tom erachter komt dat zijn vader loopt te rotzooien met zijn dochter, vanaf dat moment veranderd de film echt in een psychologische mengelmoes en word het alleen maar van kwaad tot erger. Vooral die scene in die bunker, dat we gewoon ongecensureerd en op een iewat Irreversible light manier te zien krijgen hoe de vader haar dochter daar vergrijpt was gewoon misselijkmakend. De spanningen lopen hoog op tussen de 3, want de moeder weet van niks. Erg eng ook om te zien dat Jessie inmiddels al zo gemanipuleerd is dat ze het al als iets gewoons gaat zien en de vader lekker schijnheilig blijft doen. En kan het nog veel erger? Ja, dat kan! Want vader was toch uiteindelijk wel heel erg blij met de geboorte van zijn nieuwe dochter. Gatverdamme! Nou weet ik dat A Serbian Film nog niet het begin was. Al is het hier nog wel wat subtieler. Maar het idee alleen al is en blijft monsterlijk. Wanneer de vader er mee word gecomfronteerd krijg je wel even kippenvel. Het einde snapte ik trouwens niet echt: Nadat Tom zijn pa heeft neergestoken, zocht Jessie toen inene zijn heil zoeken bij haar broer?

Gewoonweg een walgelijke film die gewoon ook erg goed en realistisch in elkaar is gezet en de kijker wel behoorlijk tot denken zet en doet huiveren. Dit soort vieze geile vadertjes blijven altijd nog actueel. Gewoon de pik eraf hakken bij dat soort goorlappen en ook heel langzaam laten lijden. Laat deze film duidelijk zijn!

4,0*

Geen enkel sprankeltje hoop in deze 'War Zone'. Zeer trieste film, die me helaas wat tegenviel. Wel zeer sterk geacteerd, vooral Belmont doet het uitstekend, met als hoogtepunt de huilscéne aan tafel, wanneer haar broer ''het'' tegen papa Winstone vertelt. Verder deed het me niet zoveel allemaal en de scéne waarin broer met een aansteker z'n zus lekker wat brandplekken bezorgt vond ik - zoals ook eerder aangegeven - erg vaag, maar die jongen vond ik sowieso maar een raar figuur, waar ik weinig mee kon. De mogelijkheid dat de baby ook nog te grazen werd genomen door paps, maar het allemaal nog zieker dan dat het al was.. ieuww, wat een ellende. Geen slechte film, maar weinig bijzonders verder.

Dit was toch wel een heftige film. Niet echt een gemakkelijk verhaal qua onderwerp, maar de film weet wel te boeien.

De cast deed het ook prima en kwam wel overtuigend over. De film zag er goed uit en de sfeer paste perfect bij het verhaal.

'k vond hem wel het bekijken waard.

Spijkerharde film over een gezin, dat er aan de buitenkant vrij normaal uitziet, maar heimelijk van binnen op afschuwelijke wijze tot op het bot ontwricht is. De film voelt dan ook op meerdere momenten bijzonder ongemakkelijk aan. Een compliment voor regisseur Tim Roth voor zijn compromisloze aanpak en voor de debuterende Lara Belmont en Freddie Cunliffe, die beiden op weergaloze wijze invulling geven aan bijzonder moeilijke rollen. Dit is zo’n film, waarbij ik geruime tijd nodig heb om te bekomen. Een film ook, die ik nooit zal vergeten, vrees ik. Een topper met een wel erg toepasselijke titel.

Prachtige film over een gezin met twee tieners waarvan de moeder opnieuw zwanger is. Een zware film met een eveneens zwaar onderwerp. Rauw, realistisch en compromisloos in beeld gebracht. Een aantal aangrijpende, maar ook ongemakkelijke scenes. Goed acteerwerk, waarbij vooral Lara Belmont opvalt in een moeilijke rol. Sterk regiedebuut van acteur Tim Roth (zijn enige film tot nu toe).

Emotioneel slopend drama over de zoon van een gezin, die ontdekt dat zijn vader incest heeft met zijn zuster. Thematisch een harde film met een ontzettend deprimerende sfeer. Tim Roths keuze voor dit onderwerp is niet uit de lucht gegrepen, daar hij zelf in zijn kinderjaren misbruikt is geweest door zijn opa. Het is geen film die het moet hebben van sterke dialoog; Roth kiest ervoor om de emoties en gedachten via stiltes te kanaliseren. Wanneer de confrontaties komen, zijn het onvermijdelijk vulkanische uitbarstingen. Je ziet vooral de 15-jarige jongen worstelen met het gezinsdrama dat zich voor zijn ogen afspeelt. Maar de film klopt en als kijker voel je je gedegouteerd, zeker als je je bedenkt dat de vader zich aan de baby heeft vergrepen. Kijkwijzer is 12+ (?)... maak er maar 16+ van, want dit is geen film die ik aan mijn 13-jarige kinderen zou tonen.. Ook goed geacteerd, met een debuutrolletje voor Colin Farrell.