Môjû (1969)

Oudje.

Een "klassiek" Japans verhaal, tegenwoordig heb je Takashi Ishii die met dit soort dingen over de brug komt, maar ook een Teruo Ishii (die een soort van vervolg maakte op deze film) is niet zo ver af. De perverse geest mag zich dus weer eens lekker botvieren.

Het "artsy" decor oogde een beetje goedkoop vond ik, ook het acteerwerk was niet al te best. Vooral in het begin, toen er ook effectief nog wat geacteerd moest worden, zorgt dat voor een wat moeilijke start.

Eens het allemaal iets vreemder en ongemakkelijker wordt, wordt de film wat leuker, maar uiteindelijk blijft het toch best braaf allemaal. Visueel had ik er iets meer van verwacht (zeker op basis van eerder gegeven referenties hier), de rest van de film oogde ook net iets te goedkoop.

Iets meer van verwacht, de eerste 45 minuten zijn erg taai om door te komen, daarna wordt het allemaal wat luguberder en beter, maar het wordt nooit zo freaky dat het de film nog weet te redden.

2.0*

Kijk dat is weer eens iets anders!

Een film waar ik blind in ging (pun intended) en dat raad ik iedereen aan.

Bijzonder werkje!

4*

Mooie blu ray van Arrow.

Liefhebbers van fysieke schijfjes die over de eigen landsgrenzen kijken zijn ongetwijfeld bekend met Arrow Films, die allerlei mooie uitgaves produceert van Cult, Classic & Horror films. 77ships is er sowieso bekend mee, want die tipte deze collectie als subgenre voor de challenge. En er is inderdaad genoeg moois om uit te kiezen.

Blind Beast (1969) gaat over de mooie Aki die model stond voor een expliciete expositie. Ze gaat er langs om met de maker af te spreken voor een nieuwe opdracht. Een blinde beeldhouwer ontvoert haar en neemt haar mee naar zijn pakhuis, waar hij samen met zijn moeder woont en dat heeft omgetoverd tot een surrealistisch eerbetoon aan de zintuigen. Het is gevuld met enorme sculpturen van lichaamsdelen en de vrouwelijke vorm. Hij is geobsedeerd door het ten volle verkennen van de zintuigen. Aanvankelijk wil Aki alleen maar ontsnappen van deze bizarre locatie, maar uiteindelijk bezwijkt ze voor zijn vreemde visie.

Heel even docht ik bij het opzoeken van Môjû (1969) net dat ik hem al gezien bleek te hebben, maar ik had een typo gemaakt en kwam bij Mujô (1970) uit van het jaar erna. Oók een goede film, maar geen horror; al is dit psychoseksuele mystery-drama (jaja) ook meer een film met horrortrekjes, dan dat hij je de stuipen op het lijf zal jagen. Wel bouwt regisseur Yasuzô Masumura (Akai Tenshi (1966)) het verhaal mooi uit, en wordt het gaandweg steeds sado-masochistischer en vreemder.

IH88gaat van Van Onibaba naar Cheer or Die in de horrorchallenge, JM doet het andersom en gaat van Shark Attack 3: Megalodon naar Môjû. De cirkel is rond.

3,7*