Môjû (1969)

Kunst en perversiteit komen in deze film samen en dat heeft zich zeer positief uitgepakt in Môjuu. Geweldige decors ook.

Deze film is vannacht (0.25u) op ARTE.

Ik weet niet nagesynchroniseerd of ondertiteld, maar lijkt me een mooie gelegenheid om de film te zien.

De film bleek dus ondertiteld, dus dat was een mooie meevaller. Typisch Jaren 60 produkt in vormgevingen en is wat dat betreft vergelijkbaar met Tanin no Kao (The Face of Another) of Bara no Soretsu (Funeral Parade of the Roses).

Nadeel hiervan is dat de expliciete vormgeving enig naturalisme in de weg staat en alles kunstmatig overkomt, maar voordeel is dat er optimaal gebruik gemaakt wordt om de sfeer heel beklemmend te maken. En de film wordt gaande weg wel steeds perverser en dat kan als onaangenaam worden ervaren.

Leuk detail: de blinde beeldhouwer doet zich trouwens in het begin van de film voor als blinde masseur (!), maar andere vergelijkingen met Zatoichi bleken niet aan de orde

Zelfde productie maatschappij ook las ik ergens.

Anyway:

Na het lezen van allerlei lofprijzingen over de film heb ik hem vandaag ook gezien. Het begin viel me enigszins tegen gezien alle opmerkingen over hoe pervers ie wel niet zou zijn. I mean vrouwen kidnappen etc. Gebeurd regelmatig in Japanse films.

Het begon echter bijzonder interessant te worden in de 2de helft van de film als de mindgames naar een climax rijzen en daarna via een Stockholm syndroom bruggetje overgaat in pure waanzin.

Petje af. Een film die ik aanvankelijk een beetje traag vond maar eindigde met een fantastische en heerlijk perverse climax.

Deze gaat op mijn DVD verlanglijstje.

Voor ik eraan begon was ik al vergeten wat het was en had dus geen verwachtingen. Het werd een leuke verrassing.

so 60s!

Ja, er wordt vantijds zeer houterig geakteerd met van die Frankenstein loopjes. Bij momenten dacht ik zelfs verzeild geraakt te zijn in een expressionistisch toneelstuk met het nodige geschreeuw.

Ook vrij erotisch (zeker voor die tijd) en psygologisch (moedercomplex, Freud).

Leuke film waarbij ik veel moest (glim)lachen.

De Remake Môjû tai Issunbôshi (2001) (niet gezien) bevat dwergen en zelfs Tsukamoto.

Begint heel fijn (mooie exposities, zeg maar...) met erg mooie muzikale ondersteuning, zoals ook in de rest van de film veel moois te horen is. Het lijkt flink duister en vervreemdend te gaan worden, wat slechts ten dele waargemaakt wordt (de studio is inderdaad schitterend, maar wordt wel bijna constant ingezet - waarom niet tussendoor een achtervolginkje te voet door de pure natuur of zo?). Het middenstuk is namelijk meestal wat simpel en doorzichtig met de pogingen tot in de luren leggen van deze aandoenlijke psycho en zijn moeder met wie hij in één bed slaapt. De twist om ook de betoverende Aki (Mako Midori) blind te laten worden, is wat vergezocht (hysterische blindheid?) en vindt erg abrupt plaats - nog afgezien van hoe ze dan opeens ontzettend begint te loensen (niet dat het niet zou kunnen, maar het was eigenlijk geen gezicht). Het leidt echter wél een sfeervolle afdaling in, waarbij mijn verwachtingen 'duister en vervreemdend' toch nog flink ingelost worden.

Houterig acteerwerk is mij niet echt opgevallen (maar vreselijk indrukwekkend was het ook niet), eigenlijk wel in de lijn van wat ik gewend ben te zien in (oudere) Japanse producties, en dat zal ook nog aan cultuurverschillen gebonden zijn.

Vanwege het wat minder interessante middenstuk niet meer dan 3,5*.

Allemachies, wat een mooie film zeg.

Oudje.

Een "klassiek" Japans verhaal, tegenwoordig heb je Takashi Ishii die met dit soort dingen over de brug komt, maar ook een Teruo Ishii (die een soort van vervolg maakte op deze film) is niet zo ver af. De perverse geest mag zich dus weer eens lekker botvieren.

Het "artsy" decor oogde een beetje goedkoop vond ik, ook het acteerwerk was niet al te best. Vooral in het begin, toen er ook effectief nog wat geacteerd moest worden, zorgt dat voor een wat moeilijke start.

Eens het allemaal iets vreemder en ongemakkelijker wordt, wordt de film wat leuker, maar uiteindelijk blijft het toch best braaf allemaal. Visueel had ik er iets meer van verwacht (zeker op basis van eerder gegeven referenties hier), de rest van de film oogde ook net iets te goedkoop.

Iets meer van verwacht, de eerste 45 minuten zijn erg taai om door te komen, daarna wordt het allemaal wat luguberder en beter, maar het wordt nooit zo freaky dat het de film nog weet te redden.

2.0*

Kijk dat is weer eens iets anders!

Een film waar ik blind in ging (pun intended) en dat raad ik iedereen aan.

Bijzonder werkje!

4*

Mooie blu ray van Arrow.

Liefhebbers van fysieke schijfjes die over de eigen landsgrenzen kijken zijn ongetwijfeld bekend met Arrow Films, die allerlei mooie uitgaves produceert van Cult, Classic & Horror films. 77ships is er sowieso bekend mee, want die tipte deze collectie als subgenre voor de challenge. En er is inderdaad genoeg moois om uit te kiezen.

Blind Beast (1969) gaat over de mooie Aki die model stond voor een expliciete expositie. Ze gaat er langs om met de maker af te spreken voor een nieuwe opdracht. Een blinde beeldhouwer ontvoert haar en neemt haar mee naar zijn pakhuis, waar hij samen met zijn moeder woont en dat heeft omgetoverd tot een surrealistisch eerbetoon aan de zintuigen. Het is gevuld met enorme sculpturen van lichaamsdelen en de vrouwelijke vorm. Hij is geobsedeerd door het ten volle verkennen van de zintuigen. Aanvankelijk wil Aki alleen maar ontsnappen van deze bizarre locatie, maar uiteindelijk bezwijkt ze voor zijn vreemde visie.

Heel even docht ik bij het opzoeken van Môjû (1969) net dat ik hem al gezien bleek te hebben, maar ik had een typo gemaakt en kwam bij Mujô (1970) uit van het jaar erna. Oók een goede film, maar geen horror; al is dit psychoseksuele mystery-drama (jaja) ook meer een film met horrortrekjes, dan dat hij je de stuipen op het lijf zal jagen. Wel bouwt regisseur Yasuzô Masumura (Akai Tenshi (1966)) het verhaal mooi uit, en wordt het gaandweg steeds sado-masochistischer en vreemder.

IH88gaat van Van Onibaba naar Cheer or Die in de horrorchallenge, JM doet het andersom en gaat van Shark Attack 3: Megalodon naar Môjû. De cirkel is rond.

3,7*