Caltiki - Il Mostro Immortale (1959)

Een expeditie naar de Maya ruïnes wordt onderbroken wanneer de enige overlevende van een exploratietocht terugkomt in schok en wartaal uitkraamt. Dr John Fielding laat zijn ongelukkige vrouw Ellen achter en gaat op onderzoek met zijn medewerkers Max Gunther en Bob. Ze ontdekken een landschap met een standbeeld van de Godin Caltiki, betreden een grot en schieten in paniek met hun geweren op een onzichtbare bedreiging. Bob verkent een ondergrondse poel en vindt een fortuin aan gouden relikwieën, maar wordt gedood door een verschrikkelijk, vormloos, vleesverslindend schepsel. John doodt het met vuur, maar Max wordt naar het ziekenhuis gebracht met een stukje van het monster dat zijn onderarm volledig tot op het bot heeft verteerd.

Mario Bava en Riccardo Freda, de grootmeesters van de Italian Gothic, waagden zich hier aan een mengsel van horror en SF waarbij ze duidelijk inspiratie geput hebben uit “The Blob” en “The Quatermass Experiment” zonder evenwel dit niveau te evenaren. Er zijn wel enkele sfeerrijke beelden in zwart-wit van de ruïnes, maar de echte beklemming ontbreekt. De meeste effecten zijn ook low-budget. Er valt slechts een klein beetje gore te bespeuren. Een middelmatige film.

Arrow bracht hem uit op blu-ray in the UK in Aspect ratio: 1.66:1. Goede video en audio en Engelse ondertitels. Heel wat betere kwaliteit dan de 4:3 versie op YouTube.

In een notendop zal je de film kunnen omschrijven als een Italiaanse ripoff van de The Blob (1958) Het is echter meer dan dat! Vooral door de extra elementen die het introduceert in het verhaal. Het gaat namelijk een stap verder en laat meerdere keren zien wat er gebeurt als het vleesetende monster zijn menselijke prooi omarmt. Het laat de genoemde film van twee jaar eerder daardoor eruit zien als erg braaf.

De 'blob' van deze film is een soort van oud monster dat zich voedt aan radioactieve straling. Ook goed was dat in het verhaal het monster werd verbonden met de Maya-mythologie en hun raadselachtige verdwijning. Deze film gaat wel iets te ver met het uitleggen van onzinnig wetenschap over de bobbel. Hierdoor sleept de film meer aan het einde. Want waar ze aan het begin veel laten zien van het resultaat van de vleesetende klodderwezens, is het einde veel meer over de vermenigvuldiging.

We zien in de film ook een aantal coole sets en Maya-architectuur. De film heeft dan ook ​​een fijn Tiki-sfeertje uit de jaren vijftig. Al speelt film zich af in Mexico. Ach vroeger gaven ze niet echt om culturele authenticiteit. Ik bedoel, deze film heeft zwarte mensen die Maya-afstammelingen spelen en voor zover ik weet moeten Maya's lijken op Mexicanen en deden ze niet aan Caribische voodoo.

Het acteerwerk liet ook een beetje te wensen over. Dit kan ook aan de Italiaanse manier van acteren liggen. Ander bijzonder feit is dat de film mede-geregisseerd werd door Mario Bava, Deze film was dus vlak voor zijn grote doorbraak met Black Sunday uit 1960.

Het blijft natuurlijk een goedkope en niet hoogdravende film, maar het is wel goed gemaakt en beter dan je denkt dat het zou zijn. Het is een betere horror-film dan veel van zijn Amerikaanse jaren '50 soortgenoten (al zijn er ook betere) uit die tijd, het is leuk tijdverdrijf, en die de tijd vliegt voorbij en het is verre van saai.

Te goed om 3* te geven maar 3,5 is voor de film net iets teveel.