Mr. Holland's Opus (1995)

Mij iets TE sentimenteel allemaal. Wel goede rol van Dreyfuss, maar niet meer dan aardig. Ook storend dat wanneer het verhaal naar enkele jaren later verschuift, niet alle verhaallijnen meegaan waardoor bepaalde dingen gewoon niet kloppen.

'Life is what happens to you, while you're busy making other plans' vat deze prachtige film mooi samen. Een oscarwaardige rol van Richard Dreyfuss over zijn leven als muziekleraar tegen wil en dank, met op de achtergrond belangrijke, historische amerikaanse gebeurtenissen. Sentimenteel en melodramatisch, maar nergens over de top. Mooie soundtrack en leuke bij-rollen van William H. Macy en Jay Thomas. Wie het tijdens de apotheose droog houdt, is een harde.

Wel erg weinig stemmen op deze film. Ga deze film kijken, mensen!!!!

Deze was op tv en me er maar eens aan gewaagd. 'k wist eigenlijk niet waarover het ging gaan, maar 'k vond het een goeie film. Een beetje hetzelfde principe van Forrest Gump, waarin het verhaal gespreid is over een aantal jaren. Hier lag de nadruk natuurlijk meer op muziek.
De cast vond 'k ook wel goed. Jammer dat we op het einde niet meer iedereen terug hebben gezien (Rowena).
Verder vond 'k het wel een puike film en ondanks de lange speelduur verveelde de film niet.

Een mooie muziek/drama film...

Mooi en ontroerend verhaal...

Prima acteerwerk...

Wel een bekende acteurs Richard Dreyfuss en William H. Macy ...

Goed achtergrond geluid (geen Dolby Digital aanwezig)...

Redelijk kwaliteit breedbeeld (geen HD aanwezig)...

Aardig.

Behalve op het laatst is de muziek goed te harden, en buiten dat is Dreyfus erg goed op dreef. Jammer wel dat de verhaallijnen voor een deel vergeten worden, en in plaats daarvan was los sentiment wordt opgedist. Dat doet toch wel wat af aan het geheel, en zeker bij herziening. Verder vooral eigenlijk wat te weinig bijzonder, de vergelijkingen met Forrest Gump missen dan vooral ook dat deze film de vonk ontbeert die die film tot iets geniaals maakte.

Al te sentimenteel bij het uit de doeken doen van de gevolgen van uiteenlopende ambities.

Te onthouden de knappe acteerprestatie van Richard Dreyfuss in alle fases van de film en natuurlijk de mooie muziek.

If you had one wish, you know, if you could do...whatever it is you really want to do, what would it be?

Goh...het is lang geleden dat ik deze film zag. Ik denk toch altijd wel 23 a 24 jaar terug, en de film had destijds toch best wel een bepaalde indruk achtergelaten met zijn aandoenlijke einde. De vraag was inmiddels toch al enige tijd of dat nog steeds voor de film gold, of dat de film inmiddels achterhaalde sentimentele meuk was. Het middelmatige cijfer noch de wisselende reacties beloofde weinig goeds, maar het viel mee.

Feel good? Ja. Sentimenteel? Ja. Cliché? Een beetje. Suikerzoet? Best wel. Een interessante boodschap die verder gaat dan een halfbakken componist die tegen wil en dank leraar wordt en zich uiteindelijk toch op bijzondere wijze voor zijn leerlingen inspant? Zekers! Het is vooral dit beeld dat op het einde door een personage prima verwoordt wordt, maar als kijker zelf ook gemakkelijk duidbaar is. De opus draait niet zo zeer om de muziek als de jeugd die hij door drie decennia wegwijs maakt. Weliswaar een beetje zoetsappig maar dit gebeurt toch op soms aandoenlijke en ludieke wijze.

Dromen, hopen, wensen, keuzes, roeping...het zijn dingen waar soms levenservaring voor nodig is of de helpende hand van iemand. Het is namelijk niet alleen de leerlingen die hij verder helpt, zelf groeit de beste man ook in zijn rol. En dan pas realiseer ik mij wat voor een roeping leraar zijn betreft. Dat zoiets niet zomaar een baan is maar een keuze. Een keus om iets toe te willen voegen aan een leven, zelf lijkt de beste man zijn grote wens en passie, zelf muziek maken, te moeten laten liggen.

Maar te midden van een kleine drama in privésfeer, aandoenlijke manieren van les geven, de jonge

Terence Howard bijvoorbeeld, en de nodige strubbelingen en onbegrip van collega's en bestuur door de jaren heen komt dat toch goed in een sentimentele maar wel aandoenlijke apotheose. En ja, die muziek is ook niet bijzonder. Wat had je verwacht van iemand die er zelden aan kan schrijven en leraar is? Anders was hij toch wel betaald componist geweest? Het gaat natuurlijk om de terugblik, de verandering, en dat zijn opus niet zijn muziekstuk is maar wat hij door de jaren heen voor de jeugd betekende. En wat vond ik destijds muziekles op de middelbare school een onzinnige les, en wat is het dan goud waard dat zo'n man er toch iets leuks van maakt. Een superfilm is Mr. Holland's Opus natuurlijk niet, verre van dat. Maar degelijk en leuk voor een herkijk zeker wel.