Ekstase (1933)

Interessante film die het aanzien nog meer dan waard is. Wat wel vaker opvalt bij oude films is dat er zoveel aandacht is voor de vormgeving. Gustav Machatý, blijkens het bericht van pippo il buffone geïnspireerd door het werk van van Dobzhenko, kiest gewaagdere perspectieven en kaders dan de gemiddelde hedendaagse art-house prent. Daarnaast maakt hij veelvuldig gebruik van visuele metaforen, die niet allemaal even geslaagd zijn maar wel vermaken. Het verhaal dan, dat is niet onaardig; hoewel het halverwege even vast lijkt te lopen en de zelfmoord van de eerste man van Eva tot de meest ongeloofwaardige karakterontwikkelingen behoort die ik ken, weet Ekstase toch nog naar een boeiend slot toe te werken. Leuke film dus, die meer te bieden heeft dan de wetenswaardigheden waarover hierboven al zo uitgebreid is gesproken.

Wat een juweeltje, deze Symphony of Love van Gustav Machatý. Heb er ademloos naar zitten kijken. Natuurlijk naar het mooie koppie van Hedy Lamarr, die tijdens de opnamen niet ouder dan 17 moet zijn geweest, haar borsten laat zien en bloot door het bos dendert. Zich vervolgens aanbiedt aan een man en nog lekker klaarkomt ook. En dat in 1932. Al was dat orgasme dan geholpen door met een veiligheidsspeld in haar billen te prikken, volgens Wkipedia.

Was vooral onder de indruk van de beeldtaal en het vakmanschap van Machatý. Dit was geen vlot tussendoortje, maar een volledige film met een gewaagd onderwerp. Ik vond het een pakkend en geloofwaardig verhaal. Al was de houding en het lot van de echtgenoot misschien wel wat zwak. Prachtige cameravoering, fotografie en montage. Heeft iedereen gelet op het kikvors-perspectief? Dus camera van beneden naar boven, waardoor de gezichten krachtige trekken krijgen tegen de achtergrond van prachtige wolkenluchten. Enorm populair in die jaren. Triumph des Willens van Leni Riefenstal zit er vol mee.

Is trouwens opmerkelijk dat deze film in 1935 in Duitsland is uitgebracht. De nazi's waren al aan de macht en Lamarr was een jodinnetje. Net op tijd naar Amerika gevlucht waar ze een bliksemcarrière maakte. En daarna volkomen aan lager wal. Maar in deze Ekstase nog vol van leven.

Inderdaad, een simpel verhaaltje (typische tragedie) maar gegoten in prachtige beelden. Shots als stillevens, verrassende camerabewegingen en een spannende auto-scène waar veel recentere films uit de jaren 50 en 60 nog een puntje aan kunnen zuigen.

De film heeft een aparte stijl, pas na een stief kwartier wordt de eerste staccato dialoog gevoerd, het doet inderdaad denken aan de Sovjet silents uit de jaren 20, niet in de laatste plaats door het slot vol noeste arbeiders. De naaktscène en niet-expliciete sex zijn zeer gewaagd voor die tijd maar Ekstase heeft nog veel meer te bieden.