Chikamatsu Monogatari (1954)

Fraaie film van Mizoguchi waarmee hij zich dan toch schaart in het groepje van Ozu, Kobayashi en Kurosawa, wat Japanse klassieke regisseurs betreft. Mizoguchi is misschien wel de meest Japanse van het stel, afstandelijker, minder emotioneel, minder toegankelijk, maar dat zijn niet per se negatieve kwaliteiten. En in The Crucified Lovers wordt dit meteen gelogenstraft want het is de meest toegankelijke Mizoguchi die ik tot nu toe zag (toegegeven het is pas nummer drie).

The Crucified Lovers behandelt typisch Japanse thema's als plichtsbesef en eer, en de botsing daarvan met romantische gevoelens- gevoelens die overigens eerder uit een groot respect dan uit een vurige passie lijken voort te komen. Zoals wel vaker worden ook de hypocriete uitwassen niet vergeten- de grootste moraalridders zijn niet zelden types van het laagste allooi. Een interessante vertelling die prachtig geschoten is en ook een aantal zeer gedenkwaardige scènes en shots kent, iets wat ik een beetje miste in wat ik eerder van deze regisseur zag. Scènes zoals die op het meer, de vlucht van Mohei gevolgd door de wanhopige Osan en het wrange einde maken van The Crucified Lovers een erg sterke film.

Eenvoudig, sober en toch met een uitmuntende visuele en narratieve uitdrukkingskracht.
Een (melo)drama dat hoe dan ook onder de huid kruipt, doorspect met enkele heel mooie, tedere scènes (de scène in het bootje).
Wanneer Otama de ongewenste avances van haar baas aan Mohei vertelt, maant hij haar onmiddellijk aan om hierover te zwijgen want...dit respect is ze als dienstmeid aan haar werkgever verplicht..., waarmee Mizuguchi, zoals meer, standenonderscheid en ondergeschiktheid van de vrouw naar voren schuift.
Film gaat zeker ook niet voorbij aan aspecten van het zeventiendeeuwse maatschappelijk leven.
De merkwaardige, ietwat nerveuze soundtrack - komt soms eerder als geluid dan muziek over - zal ook uit die periode of van vroeger dateren, meen ik.