The Story of Vernon and Irene Castle (1939)

Rechtstreeks uit de Hollywoodstudios, dit heerlijk song- en dance filmpje.

Fred en Ginger deze keer in een biografie wat toch een bittertje in het plot inhoudt, maar daarom niet getreurd : het zijn de dansnummers en de liedjes die bekoren.

Eigenlijk verdient het camerawerk van deze Astaire-Rogers films toch wel een dikke pluim om de mooie manier waarop ze deze twee dansfenomenen telkens in beeld brachten.

Beetje vreemd.

Rare mix van het klassieker performers verhaal met een half uurtje oorlogsdramatiek erachteraan. In de jaren daarna wel herhaald door een aantal andere bekende performers, maar dan toch met een iets positievere inhoud.

Nu is dit wel gebaseerd op een waar gebeurd verhaal, maar daar zouden ze zich in modern Hollywood niet door laten tegenhouden. Vroeger bleef men dan toch iets dichter tegen de realiteit, al heb ik dan niet nagekeken op haar man ook écht bij de allerlaatste, niet-aangekondigde vlucht overleden is.

In ieder geval komt de verrassing van het effectieve sterven. Dit soort film eindigen toch meestal erg positief. Niet bepaald fijn om te zien dat je man sterft in een oorlog, zeker niet wanneer er eentje aan het broeien is. Propaganda kan je het dus moeilijk noemen, al wordt de inmenging van het Amerikaanse leger wel érg heroisch voorgesteld.

Maar eigenlijk is dat allemaal gedoe in de marge, het eerste uur is toch vooral klassiek Astaire en Rogers werk, met een hoop dans, een bekende performers opbouw (niemand geeft het een kans tot eindelijk beroemd - alleen dan iets versneld omdat er nog een oorlogsstuk achter moet). 80 minuten lang een redelijk luchtige film dus, enkel het einde valt wat uit de toon. En het mag dan misschien wel waargebeurd zijn, filmisch vond ik het niet zo sterk werken.

1.5*