Passione d'Amore (1981)

Vreemd, imdb meldt dat de film Italiaans gesproken is, maar in Nederland is de film met franse dub verschenen:

HOMESCREEN - Passione d'Amore - cinemien.nl

Volgens mij gebeurde dat vaker. Zo is er van Scola's Il Mondo Nuovo ook een Franstalige titel: la Nuit de Varennes. Weet eigenlijk niet meer welke taal gesproken werd in de versie ik heb gezien. De film heette in elk geval La Nuit de Varennes, ik denk ook in het Frans dan (met M Mastroianni - destijds in het Filmmuseum in het Mastroianni retro).

Het zijn veel coproducties tussen Italië en Frankrijk en ook met zowel Franse als Italiaanse acteurs. Zou me niet verbazen dat ieder zijn eigen taal spreekt en er ook een dub van beide talen verschijnt. Dat is vast wel na te zoeken.

Zoiets vermoedde ik al. In die tijd niet ongebruikelijk.

Inmidddels gelukkig niet meer. De NRC uitgave is van uitstekende kwaliteit en in het Italiaans.

Een aanrader kap!

4*

Film is me niet helemaal goed bevallen.

Er zaten esthetische scenes van een buitengewoon hoog en tijdloos niveau in, maar toch valt de film met een wat mager plot.

Niet alle scenes zijn volkomen gelukt.

Conclusie: een goede film had een meesterwerk kunnen zijn.

Ja, daar zit wel wat in, in wat 93.9 schrijft. De film mist iets. Maar ik krijg er geen vinger achter wat dat precies is. Valeria D'Obici speelt de sterren van de hemel, de vormgeving is prachtig, er is genoeg drama, suspense over hoe dat gaat aflopen is er ook, maar toch ontbreekt er iets. Zinderende passie? Seks?

Film jaren geleden eens gezin en was toen wel onder de indruk, en dat ben ik nog wel. Scola is natuurlijk niet de eerste de beste. Prachtig hoe dat oppassertje maar achter zijn capitano aan huppelt en ondertussen gepest wordt door zijn maten. Of die oude majoor met zijn schuine grappen waar niemand om lacht. De mooie Antonelli in een (te) klein rolletje. Maar het is het allemaal net niet.

Film die begint als conventioneel 19e eeuws liefdesdrama wordt naarmate die vordert beter, en eindigt erg sterk. D’Obici is in het echt niet zo heel lelijk maar hier lijkt ze op een kruising tussen Nosferatu en een van de meisjes uit Freaks. Dat Giorgio haar verkiest boven de mooie Antonelli is een schending van heel wat filmwetten.

De titel is ironisch, want als de verstikkende affaire die hier getoond wordt iets niet is, is het wel passionele liefde.

Eeuwigheid geleden dat ik nog eens wat van Scola zag (ik denk wel 15 jaar). En op basis van deze prachtige film was het ook echt te lang geleden. Een film die een omgekeerde beauty and the beast is, een complex psychologisch drama met twee uitermate fascinerende hoofdpersonages. En dat tegen een verzorgde achtergrond, met memorabele bijfiguren, lompe mannenhumor tussen de militairen onderling, pesterijtjes, de manier waarop tegen een gevoelsleven bij een man wordt aangekeken. De film werkt ook nog als een soort maatschappelijk drama, maar dan in 1862 en gemaakt met de kennis van nu.