The Borrower (1991)

Deze droogkloterige, maatschappij-kritische sci-fi horror doet qua 'feeling' denken aan werkjes a la They Live. Borrowers weet, naast zijn inhoud, enorm te verrassen met zijn degelijke productionvalue en solide effecten. Behoort, mede om die redenen, tot mijn favoriete 90's genrefilms. Érg vermakelijk! Met name de soep-scene (Braindead?) is memorabel. Daarnaast is Blaxploitation acteur Fargas op dreef en is Tom Towles, met zonnebril, een hoogtepuntje an sich.

Tja, echt serieus te nemen valt dit niet. Was het nou ook allemaal bedoeld als comedy? Al die stukjes met onze hoofden rovende alien wel, maar dan zit er ook nog een hele politiekant aan, die meer overkomt als een soort low-level Hill Street Blues. Weinig memorabel als geheel, het stukje met de hardrockers was nog wel grappig.

Een stoute alien wordt gestraft door zijn soortgenoten en moet zijn verdere leven als mens op de planeet aarde doorbrengen. Het mensbeeld dat de film vervolgens schetst is niet bepaald positief te noemen. De film toont een niet-representatieve dwarsdoorsnede van de samenleving. De talrijke personages die in deze film voorbij komen zijn obscuur en freaky. Hun leefwereld is dat ook. De locaties waarin deze figuren vertoeven zijn de duistere en smerige krochten van de stad. De film van John McNaughton (Henry: Portrait of a Serial Killer (1986)) is een poging tot een bijtende satire op het menselijke ras en maakt geheel in lijn met zijn groteske atmosfeer gebruik van groteske humor.

Het ontspoorde gedrag van de alien is in beginsel erg amusant. De film heeft zijn momenten, maar erg pakkend wordt het verhaal nooit. Het is te fragmentarisch en voelt langgerekt aan. En hoe leuk sommige scenes ook zijn, helemaal meegesleept word je niet. Op den duur gaat de grijns die spontaan ontstaat bij het aanschouwen van grote hoeveelheden onbenulligheid, viezigheid en absurdisme over in een krampachtiger kijkhouding. De routine van de alien raakt onderhevig aan de vloek van herhaling. Sleur en lichte verveling treden in.

De personages zijn ook een deel van de oorzaak. Hun gedrag is even wereldvreemd als dat van de alien. Het ware humoristischer, spannender en interessanter geweest indien er tussen de alien en zijn slachtoffers meer contrasterende interactie had bestaan.

Rae Dawn Chong doet ook mee. De dochter van Tommy Chong. Een leuke actrice die met weinig spraakmakende rollen altijd in de tweede garnituur is blijven hangen, maar sinds haar optreden in het sympathieke Soul Man (1986) bij mij altijd een gevoel van genegenheid boven brengt. Haar optreden in The Borrower is wat vlakjes. Wel lekker onderkoeld en aantrekkelijk, maar eigenlijk heeft ze helaas ook hier een weinig aansprekende rol. De genegenheid was er overigens wel weer.

Over de film ben ik minder mild. The Borrower is gewoon middelmaat.

Verhaal lijkt wat op The Hidden, bij momenten grappig genoeg, vooral toen de alien het hoofd van een hond had... McNaughton kon zich voor deze film dan ook de collaboratie veroorloven van FX meester Kevin Yagher (A Nightmare on Elm Street, Child's Play)... Het is vooral in de eerste helft dat het goed zit wanneer de alien rondzwerft door de grootstad. Eén scène lijkt wel een geïmproviseerde verborgen camera opname als je de reacties van de omstaanders bekijkt wanneer de gemake-upte acteur als een zombie voorbij wandelt. Helaas is het einde erg slecht en koos men om bij de komische toon te blijven waardoor de spanning van een echte horrorfilm misgelopen wordt. Kleine 3*