Brandende Liefde (1983)

Van Turks Fruit ben ik niet zo kapot, maar wat deze film betreft ben ik het helemaal met Wouter eens. Slechte, ranzige rotzooi. Dit is typisch zo'n film die de Nederlandse film destijds een slechte naam gaf.

Na “Turks Fruit” in 1973 en “Kort Amerikaans” in 1978 moest in 1983 ook een andere succesvolle roman van Jan Wolkers aan een verfilming geloven; Brandende Liefde.

De film begint in Frankrijk waar de hoofdpersoon Jan (overtuigend gespeeld door debutant Peter Jan Rens) schilder is. Onverwachts komt het bericht dat mevrouw Bonnema is overleden. Mevrouw Bonnema was de Frans lerares van Jan die er ook voor gezorgd heeft dat Jan de kans kreeg zich als schilder te ontwikkelen. Hij besluit terug te keren naar Nederland om de begrafenis bij te wonen. Wanneer hij samen met zijn vriend en Anna terugkeert naar de villa van Bonnema komen bij Jan de herinneringen uit deze mooie periode in zijn leven weer naar boven. Op dat moment reist de film terug en krijgen we de geschiedenis te zien.

Een mooi begin voor een mooie film die vol zit met symboliek. Peter Jan Rens’ eerste rol en meteen een moeilijke. Men zag hem als de vervanger van Rutger Hauer, hoewel een vergelijking natuurlijk onzin is. Maar Rens doet het goed vind ik. De film is mooi vormgegeven, zeer kleurrijk en dit versterkt de vrolijkheid van de film. De locaties doen natuurlijk aan zijn niet dik aangezet zoals we in sommige Amerikaanse producties wel zien.

De soundtrack van John Lion is erg leuk en de pianomuziek die te horen is mag er ook wel wezen. Monique van de Ven die in deze film de rol van Anna speelt, maakt een volwassen indruk, er is goed te zien dat zij zich heeft ontwikkeld. Ellen Vogel groeide langzaam uit tot ‘moeder van de Nederlandse film’ en is voor mij echt een symbool.

Een goede film van regisseur Ate de Jong die samen met Rob Houwer het heeft aangedurfd na een film te maken die door de pers (vanzelfsprekend) zou worden vergeleken met “Turks Fruit”. Het werd een commercieel succesje, maar volgens publiek en pers haalde de film nooit het niveau van Turks Fruit. Ikzelf vind dat de films niet met elkaar te vergelijken zijn. Deze film is volwassen waar “Turks Fruit” speelser aandeed (niet kwalitatief). Dit is een groot verschil omdat de manier waarop wordt gespeeld de sfeer van de film bepaalt. Brandende Liefde is voor mij een ander soort film, met een andere charme. En een goede ook.

Onwaarschijnlijke flutfilm, die nergens boeiend of leuk wordt.

ik heb dan ook zelden zo'n slechte Nederlandse film gezien als Brandende liefde, waar ik werkelijk waar bijna niets positiefs over kan opnoemen. Het verhaal is een verfilming van het gelijknamige boek van Jan Wolkers. Het gaat over een beginnende kunstschilder, gespeeld door Peter Jan Rens, die en totaal niet kan acteren en als ik het goed hoorde nagesynchroniseerd is door Kees Prins, wat dan al helemaal raar overkomt.

Het verhaal zit rommelig in elkaar, het acteerwerk is matig tot slecht,op Vogel na dan en de film is bij vlagen ronduit saai. Er zitten een aantal expliciete blootscènes in en na afloop was ik blij dat de film afgelopen was. ik moet trouwens wel zeggen dat ik nog nooit een bevalling in een film zo levensecht in beeld gebracht heb zien hebben.

Ik kan er niet meer dan 0,5 ster voor geven.

Verschrikkelijke film. Geluidskwaliteit was echt ongelofelijk slecht ik verstond er werkelijk niks van. Het is dan ook nergens boeiend en het verhaaltje stel ook niks voor. 1,0 voor de moeite. Snel vergeten deze film.

Blijft een mooie klassieker uit de Nederlandse filmgeschiedenis. Vooral de opbouw en het onderwerp zijn heel knap. De lage waardering hier, snap ik helemaal niets van.

Film die je vroeger enkel en alleen keek als man zijnde voor de destijds bloedmooie Monique van de Ven. Qua verhaal stelt het allemaal weinig voor en de voice-over van Peter Jan Rens (omdat hij niet kan acteren) is vreselijk. Huub van der Lubbe zorgt heel soms nog voor wat humor, maar dan is het dan ook. Het hoogtepunt in deze film (daar is de poster eigenlijk ook wel toepasselijk voor) is de scene waarbij Peter Jan Rens onder dwang door Monique van de Ven wordt afgetrokken en waarbij Monique van de Ven vlak voor Peter Jan Rens hoogtepunt een vinger in zijn kont stopt

Typisch platte Nederlandse film die in de jaren tachtig veel werden gemaakt.

Toch duidelijk dat Verhoeven iedereen te slim af is door echt iets van zijn films te maken. Zijn Turks Fruit en Spetters, die overall ook behoorlijk plat zijn, werken veel beter dan dit soort slappe kopieën. Las net het bericht van Quentin dat Brandende Liefde zelfs geadverteerd werd als TF 2.

Toch heeft de film ergens nog wel zijn charme. Met name het spel van van de Ven en van der Lubbe trekken het naar een hoger niveau. De muziek was ook aangenaam. Af en toe een grappige scene tussendoor en het leuke concept maken het toch een genietbare maar verder niet echt heel bijzondere film.

weer zo'n platte nederlandse boek verfilming.

krijg wel het idee dat het meer en meer de goede kant op gaat.tegenwoordig dan.

waar door ik het meest afhaakte was dat de stem van peter rens was ingesproken door kees prins.

flut film.

Een film uit waarschijnlijk de beste periode van de nederlandse film, niet dat dit nu een goede film is, integendeel, maar voor die tijd toonden de makers wel lef. Er werd toentertijd in de media geroepen dat dit een tweede Turks Fruit zou zijn, daarmee doe je de makers van Turks Fruit te kort, de enige overeenkomst is het verhaal van jan Wolkers en ja dat gaat gepaard met veel bloot, schunnigheden en provocaties, wat dat betreft geen verschil met Turks Fruit, in Turks Fruit speelde van der Ven vele malen beter als dat ze in deze productie doet, in Brandende liefde wordt ze alleen door Ellen Vogel op een geweldige wijze ondersteund, de rest is maar soso, de reden waarom PJ Rens na deze film alleen nog in kinder tv optrad is na het zien van deze film wel duidelijk en wat Berend Boudwijn in een dergelijke productie deed is mij altijd een raadsel gebleken. Is er nog wel wat positiefs aan deze film, jazeker, Ellen Vogel zet een geweldige rol neer, v/d Ven was een mooie vrouw in die jaren en kon gelukkig ook acteren, alhoewel dit niet haar beste rol is en de muziek, die is goed, daarom toch twee sterren.

Een liefhebber van de Nederlandse film zal ik en ga ik nooit worden, toch blijf je nieuwsgierig en blijf je het proberen zoals ook weer het geval is met deze Brandende Liefde. Toch komt het bij mij niet verder, net als Turks Fruit, dan dom gedoe, geneuzel en een soort van cultstatus dat de Nederlandse film kennelijk zo geweldig is want wij Nederlanders kunnen en durven alles.

En in die zin kan je de hand van Jan Wolkers wel weer zien, weer zo'n leeghoofd van een kunstenaar, weer van hetzelfde laken een pak rondom liefdesrelaties een wazige karakters. Als ik dan toch een positieve ding moet noemen dan is het wel de prachtige Monique van der Ven, tevens alweer een parallel met Turks fruit, maar verder vind ik het een verschrikking waar de voice over van Peter Jan Rens irritant is maar opzich het minst erge. Want waar gaat dit over? Franse les, een studiebeurs, kunstenaar willen zijn, en de mooie Anna, toch is het wat mij betreft flauwer dan flauw, neigt regelmatig zelfs naar slapstick, zijn er een aantal onuitstaanbare karakters zoals in dit geval Huub van der Lubbe en Mademoiselle Bonnema, godnondeju, wat een irritant volk. Dan de soundtrack waar één of ander hinderlijke elektronische panfluit door heen geweven zit, het moge duidelijk zijn dat dit in mijn beleving een verschrikking eerste klas is en onderstreept wat ik nu precies niet met de Nederlandse film heb.

Ik lees dan andere gebruikers spreken over een klassieker, over humor, een goede opbouw en onderwerp en een film die nooit verveeld. Nu dan, ik kan me amper voorstellen dat we hetzelfde gezien hebben en mocht dit ooit in de jaren '80 iets geweest zijn dan kan toch wel gesteld worden dat het hopeloos gedateerd is. Afijn, ik sluit me aan bij het stemgemiddelde.