Delicatessen (1991)

Het verhaal is niet van een hoogstaand niveau, maar daar gaat het ook niet om in deze film vind ik. Beeld en camerawerk zijn (zoals vaker gezegd hiervoor) werkelijk een lust voor het oog.

Mooie grauwe / donkere beelden van een triest Frankrijk in een surrealistisch tijdperk. De personages die voorbij komen zijn apart / bijzonder / maf en juist daardoor zeer intrigerend om te volgen.

Daarbij dien je er ook rekening mee te houden dat dit het debuut (en samen gemaakt met Caro) was van Jeunet. Ik wil er alleen maar mee aangeven dat Jeunet eigenlijk vanuit dit werk nog alleen betere films kan maken. Ook heeft de film nominaties en prijzen gewonnen en dat geeft ook veel aan.

Ik ga het rijtje van Jeunet films netjes afwerken op jaartallen, dus binnenkort bekijken:

La Cite Des Enfants Perdus...!

Jeunet heeft er met mij in ieder geval een fan bij.

Héérlijke film! Hoe verzint iemand het allemaal bij elkaar....een vak apart! Erg mooi in beeld gebracht met heel veel aandacht voor aparte details en met ontzettend absurde maar o zo grappige voorvallen.Een film om vaker te bekijken, al was het maar omdat me nu vast nog een hoop idiote vondsten ontgaan zijn en ik sluit een verhoging van mijn beoordeling ook zeker niet uit.

Heb je niet een heel klein beetje gemerkt dat de film juist mikt op complete onnozelheid?

En dan?

Nou... dat spreekt je aan en je moet er om lachen, of je vind het helemaal niks en boort het de grond in.

Ik zie er de 'complete onnozelheid' er wel van in. Daarmee is dan ook alles gezegd. 1,5*

Ik had me laten overtuigen van Jeunet's kunnen in Amélie, wat bevestigd werd in Un Long Dimanche de Fiançailles. (Alien resurrection is een buitenbeentje voor deze regisseur). Dus verder op zoek naar materiaal van de man en zo kwam ik bij La Cité des Enfants Perdus, een film die ik verschrikkelijk slecht vond en meteen de reden was om Delicatessen steeds opzij te leggen. Na lang tijd toch maar de moeite gedaan om Delicatessen een kans te geven en dat was zeker de moeite.

Ik zal één van de weinige zijn die zo verschillend stemt op deze film en La Cité des Enfants Perdus. Waar net genoemde film nog meer absurditeit is, kan Delicatessen verder nog rekenen op een onderhouden verhaal, betere visuele humor en een goeie dosis cynisme. Het genre zal me nooit echt liggen moet ik toegeven, maar af en toe komt er een film met de nodige absurditeit/fantasy die me wel kan bekoren en daar valt Delicatessen zeker onder. Echt van genoten, met letterlijk en figuurlijk kleurrijke figuren. Vooral het spel tussen visualiteit en geluid/muziek is zeer leuk om zien. Als debuut mag dit absoluut tellen en zet Jeunet en Caro meteen op de kaart van de filmwereld.

Met Jeunets Amelie hoog in het vaandel (no.3), ben ik een beetje teleurgesteld na het kijken van Delicatessen. Maar dat zegt meer over Amelie dan over de kwaliteit van deze film. Delicatessen is nog steeds een zeer solide, goede film.

Met een dun verhaal en kleine setting weet Jeunet weer iets leuks neer te zetten. Deze beste man weet personages te creëren als de Coen broers dat kunnen, en hij weet sfeer te creëren die elke film die hij maakt doet opleven. Dat is de ware kracht van deze (en zijn andere) film(s).

Wederom speelt kleur een belangrijke rol in het sfeerbeeld. Hoewel compleet anders, spatten de kleuren net zoals bij Amelie van het scherm. Ook het zware contrast was precies goed. Het past allemaal.
Zoals gezegd zijn de personages erg leuk geschreven, en zorgen voor een grote dosis aandoenlijke, soms zwarte humor. De soundtrack is goed en ondersteund het geheel. Filmtechnisch torent het boven de gemiddelde film uit, maar ik had niet anders verwacht.

Dit alles maakt Delicatessen een erg vermakelijke film. Bovendien zorgde de scene met de ondergelopen badkamer voor een wow-moment en een hele grote grijns bij mij op het gezicht, wat een fantastische scene!

Heerlijke prettig gestoorde film.

Hele verhaal gaat werkelijkwaar totaal nergens over, maar ik heb best gelachen!

Jeunets Beste.

Nu ga ik mezelf weer gigantisch tegenspreken. Niet zo lang geleden heb ik Amélie verhoogd naar 4,5* en uitgelegd waarom Amélie Jeunets beste is. Amélie heeft een mooi verhaal, terwijl bijvoorbeeld Delicatessen dat niet heeft. Maar is een mooi verhaal dan zo belangrijk?

Nee, eigenlijk niet. Ik laat me door mijn gevoel leiden en dan is Delicatessen net een stapje beter dan Amélie. Een interessante, moeilijke verhaallijn is dus niet aanwezig, maar het beetje verhaal is goed genoeg. Een slager in de nabije toekomst vangt de voedselschaarste op door op kannibalisme over te gaan. Een erg mooi toekomstbeeld ontstaat er wel door. Een duistere toekomst op een luchtige en vrolijke manier verteld.
Delicatessen is een aaneenschakeling van prachtige momenten. De opening laat de duistere en luchtige sfeer meteen goed voelen. Een mooi bruin filter wordt gebruikt en het eerste slachtoffer valt. De pracht en praal begint pas echt als Dominique Pinon zonder schoenen zich als klusjesman aanmeldt. Wat een typisch hoofd heeft die man, geweldig. Hij levert daarnaast ook nog een prestatie van formaat.
En zo komen we langs tal van bijzonder leuke momenten. Ten eerste een muzikale scène met een bed, een cello, een mattenklopper, een verfroller, een fietspomp en breinaalden. Waar slaat het op? Nergens, hoeft ook niet, het is gewoon genieten geblazen om een regisseur zo aan het werk te zien. De originaliteit spat er vanaf en alles wordt prachtig in beeld gebracht door Darius Khondji. Ik geniet gewoon als Pinon aan de slag gaat met zeepbellen, als Marie-Laure Dougnac Pinon uitnodigt voor een etentje en zo haar best doet dat het misloopt. Ook enorm leuk als ze de thee inschenkt en alle kanten opzwabbert. Details, maar die detalis maken Delicatessen zo mooi. En weer een muzikaal moment met een cello en een zingende zaag, ontzettend leuk. Zo zijn er tal van fantastische momenten, met als hoogtepunt de overstroming van de badkamer. Dat shot van een onder water gelopen trappenhuis van boven, prachtig.
Delicatessen zit ook vol met gekke typetjes. Mijn favoriet is toch wel Aurore, een aandoenlijk mevrouwtje dat uit het leven wil stappen, maar het wil maar niet lukken. Jeunet heeft zich uitgeleefd met veel prul en is zo op hele originele dingen gekomen. Een deurbel die een naaimachine activeert en zo een lamp in bad moet laten vallen, fantastisch toch! De man in de kelder mag er echter ook wezen. Het filter kleurt groen en we wanen ons in een vieze kamer vol met water, kikkers en slakken. Geweldig.

Ik kan eigenlijk bijna geen minpunten noemen. Een geweldige cast, visueel een parel, creativiteit spat van het scherm, die typische humor. Keer op keer genieten, dít is de beste flim van Jean-Pierre Jeunet. Al moet ik binnenkort Micmacs ook weer herzien
5* meer dan verdiend, en een plaatsje in mijn top 10.

Geniaal!

Jeunet laat er bij zijn gezamenlijke debuut met Caro geen twijfel over bestaan, hij toont zich als een circusartiest in optima forma, die zijn publiek keer op keer in vervoering wil brengen. Zoals alleen magiërs dat kunnen, weten Jeunet en Caro op een unieke manier uiting te geven aan een voedselcrisis onder de Franse bevolking. Ze schapen een geheel eigen universum waar kannibalisme aan de orde van de dag is.

Delicatessen is een duistere film vol grappen en grollen dankzij zijn uiterst merkwaardige personages. De beeldgrappen ( die Jeunet `s oeuvre later zouden kenmerken ) zijn niet van de lucht en in de film komen de nodige technische snufjes bovendrijven. Daarnaast zie je aan alles dat Jeunet en Caro zich in een circus wanen en Dominique Pinon opvoeren als een van hun circusacts. Zijn bellenblaasact en zijn uiterst vreemde wijze van een bed inspecteren zijn zeer komisch.

Nog meer heb ik genoten van oma Blik, de buddyrituelen van de ondergrondse mannen en van Aurore, die geplaagd werd door stemmen in haar hoofd. Ik kwam niet meer bij toen ik zag op hoeveel manieren ze zichzelf van het leven probeerde te beroven op het laatst en er vervolgens niet in slaagde, waarna die typische gelaatsuitdrukking op haar gezicht verscheen.

Ik zou bijna vergeten te melden dat de film op het visuele vlak een ware diamant is. De vele, bruine kleuren tesamen met korte oprispingen van groen en rood/oranje zorgen mede voor het succes van deze appetijtelijke film die een geheel eigen sfeer met zich meedraagt.

Ik heb pas nog mogen genieten van een herziening van The City of the Lost Children, al vond ik een dikke 4* daar wel genoeg. Voor Delicatessen volstaat een dikke 4* al lang niet meer. Een briljante, creatieve vorm van film maken, die je helaas zelden ziet. Hoe zou de filmwereld er toch uitgezien hebben zonder Jeunet?! 4* > 4,5*

Erg mooie recensie maxcomthrilla!

Bedankt!

Zo goed zelfs dat ik er ook een halfje op gooi. Visueel meesterwerk!

Het knappe van deze vreemde film is dat de regisseurs erin slagen mij te laten meeleven met hele rare typetjes. Dat Jeunet kan toveren met beelden laat hij ook in deze film zien.

Aardige debuutfilm van Jeunet. Visueel al wel herkenbaar. Verder niet echt dendert, maar grappig genoeg voor een voldoende. 3.0*

Leuk! Typische film met rare typetjes in een vreemde setting. Voor mij viel het niet echt te zien dat de film uit 1991 komt, doet zeker niet onder voor de andere Jeunets, want ook hier een groot oog voor visuele details. Alleen de CGI lijkt te ontbreken, maar dat is niet echt een groot gemis. Leuk sepia-filtertje, maar komt desondanks niet kleurloos over. Het verhaal was wat coherenter dan La Cité des Enfants Perdus, en de hoofdrolspelers spreken wat meer aan, maar naar het einde toe lijkt de film een beetje grip te verliezen. Net als La Cité des Enfants Perdus krijgt deze film 4*, al heb ik meer dan bij die film het gevoel dat er bij herziening meer uit zou kunnen komen.

De matras-schilder-cello-mattenklopper-fietspomp-scene was overigens werkelijk briljant. Deed me denken aan een soortgelijke scène in Kitano's Zatoichi, al was deze film er veel eerder dan laatstgenoemde. Hoogtepunt van de film dat helaas al erg vroeg komt.

Zo, uit wat voor geest komt dit zeg, wat een geweldige film!

Creativiteit ten top.

Aan het begin deden me de sfeer, kleurstellng en beklemmende decor denken aan Barton Fink. Zeker ook qua absurditeit. Moest daar wel even aan wennen, al die bizarre absurde scènes; m.n. die vent in die ondergelopen kamer met kikkers en slakken, echt weird.

Maar deed me verder überhaupt aan de Coen Brothers (qua twisted geest) denken, vind dat deze film dat niveau zelfs ontstijgt.

Deze film betovert je, je wordt meegezogen in deze vreemde wereld met weirde personages en zeer bizarre scènes.

Beeld en kleur zijn werkelijk schitterend echt supermooi. Tempo is precies goed, wordt nergens saai, geen inkakmomenten en zoveel oog voor details

Het absurde is ook precies goed gedoseerd. Er zit nog steeds een verhaal in (hoe weird dan ook) en je krijgt nergens het gevoel dat het 'nu echt te gek wordt'.

En het eind is helemaal geweldig, alles komt bij elkaar, geniaal bedacht mooi uitgewerkt

Te wazig om écht goed te worden. Leuk voor op een filmfestival met hippies. Overrated naar mijn mening.

Te wazig? Bedoel je wat er allemaal gebeurt in de film of juist waarom het gebeurt en het zich in zo'n wereld afspeelt?

De derde film die ik van Jeunet zie en ik heb weer genoten. Franse absurditeiten alom! Heerlijk om naar te kijken en wat is die Jeunet toch goed in het verzinnen van interessante onzin.

Verschrikkelijk wat een slechte film, leukste was nog de vrouw die iedere keer zelfmoord wilde plegen: 2,0

Trogolodisme & de bullshitdetector

Geniaal en bizar. Heel mooi dus!

Wat een heerlijk bizarre film! Jeunet heeft hier alweer een parel neer weten te zetten. Die scène in het begin, waar alles gebeurd op het ritme van het vrijen van de slager. Echt briljant! Ook genoeg grappige situaties, dialogen etc. Die Jeunet begint één van mijn favoriete regisseurs te worden.

4*

Welkom in de prettig gestoorde wereld van Jean-Pierre Jeunet. Ook deze prent scoort weer maximaal wat de sfeer betreft, maar een post-apocalyptisch verhaal bedenken waarin vleeseters tegenover vegetariërs staan, is zelfs voor Jeunets begrippen vaag. Hoe donker en grauw de sfeer ook mag zijn in Delicatessen, de personages zijn juist heel kleurrijk. Het is enorm leuk om te zien hoe Franse burgerlijkheid wordt gemixt met zo’n donker thema. Alle typische elementen van Jean-Pierre Jeunetfilms zijn hier uiteraard in terug te vinden. Dominique Pinon is blijkbaar een goede vriend, want hij is altijd van de partij, al is deze de enige waarin hij echt de hoofdrol speelt. Hier moet hij uit de klauwen blijven van een slager die graag van hem koteletten wil maken. Het is dus weer een leuk avontuur waarin hij een reeks bijzondere personen ontmoet. De leuktste vind ik nog wel de gozer wiens kamer blank staat en ongelooflijk veel kikkers en slakken als huisdieren houdt. Op dat vlak heeft het wel iets weg van Alice in Wonderland. Delicatessen is minder intens dan de laatste drie films van Jeunet, maar wel een erg leuke om te zien.

Het is een erg leuke film geworden !

De film had bij mij 20 minuten nodig om mij in de armen te sluiten, ondanks de erg leuke intro scene.Het komt vooral omdat ik een grotere setting verwachte met vrij veel personages en een vrij diepgaande script. Met de recente kijk-ervaring kan ik nu hier achteraf neerzetten dat de film dat juist niet is en ik ben erg blij dat ik dat op tijd doorzag ( Het is nietzo dat ik een serieuze film verwachte aleen anders).Je moet als kijker vooral de film nemen hoe het is.

De film is een geheel memorabele/surrealistisch trip die zichzelf alles behalve serieus neemt.( Alá Fear and Loating in Las Vegas) De film zit vol met de meest bizarre,aandoenlijke personages die bijzonder grappig en buiten-gewoon creatief geschreven zijn. Je zal in deze film ook zeker niet doodgegooid worden met veel achtergrond- informatie,want deze film doet gewoon waar film in eerste instantie voor bedacht is namelijk de kijker entertainen. Wat mischien nog belangrijker voor mij was dat de film niet zichzelf verlaagd tot het maken van de hedendaagse ordinaire humor de,maar geslaagde en gepaste humor vertoond. De film speelt eigenlijk met de problemen van de geweldige personage's en dat levert echt grappige en bizarre situatie's op die ik zelf niet meer zal vergeten o.a de Onzekere vrouw en natuurlijk de legendarische terugkomende : De Tree ! En zo zijn er veel van die surrealistische en memorabele personage's. Het wordt zowiezo met de eerste intro-scene al duidelijk gemaakt dat dit geen normaal filmpje wordt ! Het verraste me eigenlijk ook dat de film niet bloederig of gewelddadig wordt ondanks het verhaal en wat de intro letters vertoonden. Het is een geniaal verhaal geworden wat heerlijk in-elkaar-vloeid,met dank aan de prachtige editing !


Dat deze film de debuut film is van Marc-Caro en Jean-Pierre Jeunet maakt mij als film-liefhebber aleen maar nieuwsgieriger naar hun andere werk, want buiten dat deze film ontzettend creatief is staat deze film als een huis ! De bizarre camera-hoeken en de kleuren-filters zijn visueel een lust voor het oog. Laat de leuke en gepaste sound-design,maar achterwege. Het is een erg leuk karakter filmpje geworden. Het is mij ook duidelijk waarom surrealisme door de Franse-kunstenaars is bedacht !

4**

Hm, de film is toch een beetje tegengevallen. In het begin vond 'k hem heel goed (die scène met die piepende matras ), maar hoe meer naar het einde toe (vanaf de aankomst van die verzetsgroep), hoe minder hij me kon bekoren.

Misschien zijn Franse komedies minder m'n ding. C'est Arrivé près de chez Vous was ook al niet echt m'n ding ofwel is dit zo'n film die je een paar keren moet bekijken voor je hem goed vind.

Wie graag eens een hele vreemde komedie wil zien, komt hier zeker aan z'n trekken.

Deze film is echt een aanrader, kijkt heerlijk fijn weg en wordt nooit saai.
Dat komt omdat zowel het verhaal als het beeld elkaar versterken om een gezellig sfeertje te vormen.
Grappig ook de scene waarin de slager met zijn vrouw de liefde bedrijft op het piepende bed en iedereen in het gebouw zijn best doet om het niet te horen.
Zo hebben alle personages iets met geluid of muziek.

Waarom is dit een post apocalyptische wereld en is dit het genre sciencefiction???

Deze film speelt zich in de eerste helft van de vorige eeuw af. Ik vermoed zo tijdens de crisis in de jaren dertig of de tweede-wereldoorlog, gezien de krant waar de postbezorger het over heeft.