Delicatessen (1991)

Wat een ontzettende goeie film is dit zeg!! Gefilmd in de sfeer van City of the Lost Children. Net als in City of the Lost Children zitten hier ook geweldige, absurde karakters in en een prachtig verhaal (hoe verzin je het? ) Dus net iets beter als City of the Lost Children, maar (natuurlijk ) niet zo goed als Amelie ! 4,5*

Ik vind Delicatessen echt een 'groeier'. Ik vond er eerst niet zo heel veel aan. Bij zo'n eerste viewing ben je enkel op het verhaal aan het letten en weet je niet zo goed raad met de vreemde humor.

Net als bij Big Lebowski viel het kwartje vanaf de tweede viewing.

Nu ben ik verzot geraakt op die absurde humor, de briljante visuele vondsten en de geniale regie.

4 sterren, misschien ooit nog 4,5.

Visueel schitterend. Briljante cameravoering in sommige scenes. Erg mooi. Maar de humor is net niet mijn humor. En daarom is het toch voornamelijk plaatjes kijken. Heel erg mooi plaatjes kijken, maar ik had nét wat meer gewild.

3.5*

Heerlijk bizarre en schitterend vormgegeven komedie die me qua sfeer behoorlijk deed denken aan de films van Terry Gilliam, inclusief het warrige plot dat halverwege flink uit de bocht gaat. Ik heb in het laatste gedeelte van Delicatessen dan ook geen moeite meer gedaan om het chaotische heen-en-weer te volgen; en gewoon genoten van de heerlijke beelden. Het mag duidelijk zijn dat het verhaaltje toch alleen maar een kapstok was om de meesterlijke scènes aan op te hangen. Met de meest interessante verhaalelementen in het tweede gedeelte van de film niks meer gedaan.

Toch heb ik de hele speelduur met open mond zitten kijken, en vooral in het allerlaatste shot wordt nog eens duidelijk hoeveel werk Jeunet en Caro in de visuele kant van hun film hebben gestoken; de manier waarop ze daar met de belichting en de sfeer spelen in bijna vituoos.

Geweldige muziek ook, en misschien wel de mooiste openingscredits die ik ooit heb gezien.

4 sterren.

En deze staat niet in de Top-250 ?!

Sorry, niet mijn bedoeling om hierover mijn discussie te starten.

Prachtig, absurd, zwart, sfeervol, hilarisch, lief, hard en zielig. Dat zijn de kernwoorden waarmee deze film te omschrijven valt. Louison is eigenlijk het stukje fatsoen dat bij toeval in de grauwe wereld van de slagerij terechtkomt, en dat ook probeert over te brengen, hoewel hij natuurlijk geen idee heeft in wat voor omgeving hij terecht is gekomen.

De wereld waarin het zich afspeelt is echt een soort kinderboek, een verhaal om kinderen mee bang te maken; dat soort humor zit er ook in, alleen is de film iets te hard en volwassen om te worden vertaald naar een kinderboek. De synopsis leent zich er echter wel erg voor.

Eigenlijk had de film langer mogen zijn, of vertaald naar een TV-serie; ik had langer van de sfeer willen genieten !

Ook een prachtige voortiteling!

Ik geef een vier en een half en heb de wens deze film gauw nog eens te bekijken!

In mijn herinnering een interessant en bizar filmpje met vooral een mooie aankleding. Moet toch nog maar eens deze en Lost Children herzien. Voorlopig 3*.

Beetje flauwe klucht van Jeunet, vol slechte grappen en irritante personages. Karig verhaal. Positief was het intrigerende sfeertje, zoals City of Lost Children dat ook had. Diezelfde sfeer zorgt opnieuw voor 3***.

Net als La Cité des Enfants Perdus, is Delicatessen wederom een bizar visueel meesterwerk. En in tegenstelling tot die andere film, ben ik nu ook meer te spreken over het verhaal. Hoe gek het ook klinkt, deze vind ik namelijk iets overtuigender. Hoewel enkele karakters en plotlijnen mij wederom niet konden overtuigen, was de hoofdlijn goed te volgen. Daarbij waren er enkele scènes die met recht klassiek genoemd mogen worden.

De franse slag zet zich om in een visueel meesterwerk met een sprankelend gevoel voor humor. Misschien wel een van de beste titels van Jeunet.

Zeer originele film met een hoop pluspunten. Het visuele aspect springt eigenlijk wel het meest uit. Daarnaast kon ik de lugubere humor in het eerste uur wel goed waarderen, maar tegen het einde werd dat ook wel een stuk minder. Het subtiele in de humor was toen plotseling verdwenen, en dan mis je ook wel meteen de fundering van de film. Wat dan overblijft is een wat magere klucht die je niet erg lang bij de les kan houden. Gelukkig was dat ook niet echt nodig, de speelduur was wat dat betreft prima.

3.5* voor het eerste uur, 2* voor het laatste halfuur. We maken er een 3* van.

Graag meer van dit soort absurde films. Kreeg deze aangeraden door een Spaanse vriend. Hij vond het een grappige film. Nou, ik ook. Het maken van muziek met vreemde instrumenten zoals een zaag, een bed of een kwast deed mij denken aan een andere Franse film: Les Triplettes de Belleville. Een tekenfilm inderdaad. Maar in Delicatessen wordt ook een beetje een tekenfilmsfeer neergezet. Prachtig. Toevallig genoeg werd ook Les Triplettes de Belleville mij aangeraden door diezelfde Spaanse vriend.
Conclusie: Spanjaarden houden van Franse films waarin muziek wordt gemaakt met absurde instrumenten.

Met Delicatessen eindelijk alles van Jeunet gezien.Opnieuw een leuke sfeervolle film.Van mij mag hij wel weer een keertje met Caro samen gaan werken want het blijkt na ook 4 sterren voor La Cité des Enfants Perdus een gouden duo te zijn.En Caro is zo af en toe, heb ik een beetje het idee, een vergeten naam die samen met Jeunet achter deze 2 kleine pareltjes zit

Delicatessen is visueel weer een pareltje, dit zijn we onderhand wel gewend van Jeunet die in elke film weer met de mooiste kleuren combinatie's en fraaie shots komt.Ook deze film is naast Cité weer een "beetje vreemd maar wel lekker" filmpje.Bizarre maar vooral leuke karakters waar je tijdens het kijken een klein beetje een band opbouwt en symphatie voor krijgt.En ook het heerlijke morbide sfeertje met de sombere kleuren en het wat 'griddy' camera werk maken de film helemaal compleet.

Naast Spanje/Mexico begin ik nu ook echt een liefde voor de Franse cinema te krijgen.

4*

Jeunet is er weer in geslaagd om een geweldig absurd en sfeervol wereldje te creëren. Dit maal in een duister afgelegen stadje waar er al jaren een strijd tussen vegetariërs en vleeseters gaande is, met op de achtergrond de mistige economische crisis en schaarste. Gezien de economische malaise van vandaag de dag voelde de film zelf actueel aan.

Sfeer is weer top. Visueel lijkt de film hard op zijn latere Un Long Dimanche de Fiançailles, doordat ook hier vooral bruingetinte filters gebruikt worden. Muzikaal een paar hoogtepuntjes doordat er nogal vrij wordt omgegaan met het begrip 'instrument'.

het grootste pluspunt van de film vond ik de 'creatieve montages'. Jeunet legde een paar keer opvallende parallellen tussen synchrone gebeurtenissen en creëerde zo zeer interessante, leuke en amusante cinema. Soms lijkt het allemaal iets te ver gezocht, maar dan kwam Marie-Laure Dougnac in beeld en was het hem allemaal vergeven.

4.5*

Ongelooflijk absurd verhaal met een hele hoop enorm grappige situaties:-)))! De kracht van de film ligt er immers in dat het verhaal zo vergezocht is... zo vergezocht zelfs dat ik er enorm happy van werd:-)!

Heel mooi vormgegeven en prachtig gebruik van kleuren!

Jeunet en Caro weten waar ze goed in zijn, en ze benutten dit ten volle in deze film.

Enige minpuntje misschien is dat je niet echt helemaal wordt 'opgeslorpt' door het verhaal zelf! De vraag blijft natuurlijk of dit ook wel de bedoeling is van deze kettingreactie van vreemde en absurde situaties...

4*!!!

Het is natuurlijk een schande dat ik van Jeunet alleen maar Alien: Ressurection heb gezien. Dat heb ik nu maar eens veranderd door Delicatessen te gaan bekijken. Dit was een absurde maar erg grappige science fiction comedy die btw ook soms doen denken aan de stripboeken-reeksen: "Simon van de rivier" en "De Waters van Dodemaan". De wereld is ook erg somber en altijd omringt met een gele mist en het speelt zich ook maar op 1 plek af. Dat verwoeste appartement boven de slager na een atoomoorlog(?) met hier en daar nog jaren 40-50 dingen. De acteerprestaties waren ook super, van bv Pinon als die clown-artiest en natuurlijk Julie de dochter van de canibalistische slager die de hoofdrol speelt. En zo hebben we ook heel wat leuke momenten op te noemen: die ondergronds-gasten bv, dat muziek maken met dat bed, schilderen, mattekloppen was ook om te lachen, verder ook nog die waterval. Verder waren die bijrollen van die postbode en die kwajongens ook erg ammuserend.

Heel leuk en geslaagde debuut van Jeunet met samenwerking van Caro. Eindelijk maar eens een Franse film van hem gezien. Ik ga maar nog meer van hem opsporen. City of Lost Children staat al op mijn verlanglijst. Amelie ook.

Maar voor deze iig een 4,0*

RAAR, absurd en BIZAR! Eigenlijk wel grappig en prachtig geschoten door Jeunet. Een film als Tuvalu lijkt me hevig beïnvloed te zijn door deze toffe film.

Beetje aparte, maar wel leuke film. Mooie sfeer, een paar leuke visuele vondsten en een aantal memorable scénes. Vooral de overstroming op het laatst was erg leuk, maar ook de ''piepende bed'' scéne, wanneer iedereen op de maat meedoet Voor de rest wel grappig, al was de humor (nog) niet echt altijd aan mij besteed. Ik lees wel dat deze film bij een 2e kijkbeurt vaak beter is, dus dat zullen we dan zien. Voor nu eerst drie sterren.

De maker van de mooie film Amelie had al eens eerder een meesterwerkje gemaakt en dat is deze film. Een bizarre film, een bizar verhaal en bizarre beelden. Maar heel erg mooi in beeld gebracht.

Het ziet er allemaal heel vies en grauw uit. Surrealistisch net als Amelie (alleen deze had juist erg veel kleur). Maar in deze film juist niet de leuke en grappige kant van het leven, maar precies het omgekeerde. Mensen hebben geen eten meer en dan worden ze erg 'creatief' in oplossingen daarvoor. Kijk deze mooie, maar bizare film.

Leuke film, die qua kleurgebruik en muziek erg aan Amelie doet denken, wat natuurlijk ook niet zo gek is met Jeunet als regisseur. De film is origineel van opzet, al vond ik de humor niet altijd even geslaagd. Sommige momenten waren sterk, anderen daarentegen wat minder. De scene dat de matrasveren bewegen en alles daarop meedienst is trouwens geniaal.
Verder heb ik me best vermaakt en kijkt de film gewoon lekker weg. Nu ook maar eens op zoek naar The City of the Lost Children.

3,0*

Meesterwerkje! Die ultiem karakteristieke kop van Dominique Pinon doet het bij mij altijd goed. Fijn bizar verhaal met heerlijk zwartgallige humor en wonderlijke personages. Hoogtepunt: de ultieme zelfmoordpoging van Madame Tapioca

Geweldige, bizarre film. Je ziet wel dat het een van de eerste films is van de regisseurs maar toch zeer goed. Het verhaal is fantastisch fantasievol, de personages zijn geniaal bedacht. Hier en daar een beetje moeilijk te begrijpen maar daarom niet minder mooi. Geniaal geregisseerd, bijvoorbeeld de muziekjes door de personages er tussen door.

Prachtig.

Bovengemiddelde film tegen een prachtige setting. Weer eens wat anders dan de standaard hollywoodfilm. Was vooraf wat sceptisch over de film maar was gewoon een topper.

In tegenstelling tot anderen hier, vond ik het toch wel makkelijk te begrijpen. Soms wat afgewisseld met grappige scenes maakt het tot een mooi geheel. De acteurs waren gemiddeld tot goed. Ook was het mooi hoe de regisseur de muziek gebruikte om een bepaalde sfeer te creeeren.

De zelfmoordpogingen van de vrouw waren misschien wel komisch, maar lag wat mij betreft iets te ver van het verhaal af. Het blijft allemaal wel mysterieus en boeiend.

Ik kom uit op 4 sterren voor deze film.

Erg leuke film vol boordevolle krankzinnige figuren en gebeurtenissen. Het had voor mij drama, horror en met name humor. Ik heb me flink vermaakt met dit grimmige sprookje, totaal niet verveeld. Toch maar kijken of ik de nieuwe van Jeunet binnenkort kan bezoeken in de bios.

p.s. als iemand soortgelijke films kent zou ik het fijn vinden als je ze pm't of iets dergelijks want anders gaan we offtopic.

Bij het begin moest ik even aan Do The Right Thing denken met het kleine zaakje in het stadje met de gele kleurenfilter. Maar Delicatessen pakte anders uit. Erg raar filmpje.

Ik moet eerlijk toegeven dat veel van de humor mij niet raakt. De man met de slakken en kikkers in huis mag dan best absurd overkomen maar verder laat het me flink koud. En dat had ik best vaak bij scènes zo ook bij de scène waarin iedereen tegelijk met iets piepend bezig is. Nee, dan lagen de zelfmoordscènes me veel beter, waren veel zwarter gekleurd.

Waar m'n duidelijk wel in slaagt is een knappe film neer te zetten. Delicatessen is gewoon mooi, veel meer moet daar niet bij gezegd worden. De kleuren werken en het regisseursduo levert ei zo na een vlekkeloze regie af. Als een film zo sfeervol is zuigt het je veel makkelijker in zijn wereld. Maar toch, veel humor ontging me. Goed rapport dus maar niet uitzonderlijk.

3,5*

Hij was een tijdje geleden op Ketnet/Canvas en heb hem toen opgenomen. Ik heb hem net gekeken en ik moet zeggen ik ben aangenaam verrast. Na het eerste half uur dacht ik dat het niets zou worden. Gaandeweg word de film steeds leuker. Ik heb echt 2 keer krom gelegen van het lachten. De eerste keer was toen de slager aan het vrijen was. Een geweldige scene is dat. De tweede keer was toen de clown het bed moest gaan maken. Die scene was echt droog. Al met al een amusante film om te zien en leuk om een keer gezien te hebben.

Een heerlijke film, met afstand Jeunets beste - al heeft hij natuurlijk verschillende prachtige films gemaakt. Sfeerschepping zit strak vanaf de eerste seconde en blijft voortdurend beklemmen, hoewel de film eigenlijk vooral grappig en fantasievol is. Naarmate de film vordert komen die elementen meer op de voorgrond, om te eindigen in een hilarische finale. Een film naar mijn hart: veel humor, schitterend gemaakt (timing, muziek, montage, acteerprestaties) en voldoende geschift om te blijven fascineren. La cité des enfants perdus ging net iets te ver om me nog helemaal mee te krijgen, deze weet perfect de grens te trekken - kan eigenlijk enkel Brazil noemen als andere film die daar zo goed in slaagt zonder compromissen te sluiten als het op fantasie en halve waanzin gaat.

Ik had me laten overtuigen van Jeunet's kunnen in Amélie, wat bevestigd werd in Un Long Dimanche de Fiançailles. (Alien resurrection is een buitenbeentje voor deze regisseur). Dus verder op zoek naar materiaal van de man en zo kwam ik bij La Cité des Enfants Perdus, een film die ik verschrikkelijk slecht vond en meteen de reden was om Delicatessen steeds opzij te leggen. Na lang tijd toch maar de moeite gedaan om Delicatessen een kans te geven en dat was zeker de moeite.

Ik zal één van de weinige zijn die zo verschillend stemt op deze film en La Cité des Enfants Perdus. Waar net genoemde film nog meer absurditeit is, kan Delicatessen verder nog rekenen op een onderhouden verhaal, betere visuele humor en een goeie dosis cynisme. Het genre zal me nooit echt liggen moet ik toegeven, maar af en toe komt er een film met de nodige absurditeit/fantasy die me wel kan bekoren en daar valt Delicatessen zeker onder. Echt van genoten, met letterlijk en figuurlijk kleurrijke figuren. Vooral het spel tussen visualiteit en geluid/muziek is zeer leuk om zien. Als debuut mag dit absoluut tellen en zet Jeunet en Caro meteen op de kaart van de filmwereld.

Met Jeunets Amelie hoog in het vaandel (no.3), ben ik een beetje teleurgesteld na het kijken van Delicatessen. Maar dat zegt meer over Amelie dan over de kwaliteit van deze film. Delicatessen is nog steeds een zeer solide, goede film.

Met een dun verhaal en kleine setting weet Jeunet weer iets leuks neer te zetten. Deze beste man weet personages te creëren als de Coen broers dat kunnen, en hij weet sfeer te creëren die elke film die hij maakt doet opleven. Dat is de ware kracht van deze (en zijn andere) film(s).

Wederom speelt kleur een belangrijke rol in het sfeerbeeld. Hoewel compleet anders, spatten de kleuren net zoals bij Amelie van het scherm. Ook het zware contrast was precies goed. Het past allemaal.
Zoals gezegd zijn de personages erg leuk geschreven, en zorgen voor een grote dosis aandoenlijke, soms zwarte humor. De soundtrack is goed en ondersteund het geheel. Filmtechnisch torent het boven de gemiddelde film uit, maar ik had niet anders verwacht.

Dit alles maakt Delicatessen een erg vermakelijke film. Bovendien zorgde de scene met de ondergelopen badkamer voor een wow-moment en een hele grote grijns bij mij op het gezicht, wat een fantastische scene!

Geniaal!

Jeunet laat er bij zijn gezamenlijke debuut met Caro geen twijfel over bestaan, hij toont zich als een circusartiest in optima forma, die zijn publiek keer op keer in vervoering wil brengen. Zoals alleen magiërs dat kunnen, weten Jeunet en Caro op een unieke manier uiting te geven aan een voedselcrisis onder de Franse bevolking. Ze schapen een geheel eigen universum waar kannibalisme aan de orde van de dag is.

Delicatessen is een duistere film vol grappen en grollen dankzij zijn uiterst merkwaardige personages. De beeldgrappen ( die Jeunet `s oeuvre later zouden kenmerken ) zijn niet van de lucht en in de film komen de nodige technische snufjes bovendrijven. Daarnaast zie je aan alles dat Jeunet en Caro zich in een circus wanen en Dominique Pinon opvoeren als een van hun circusacts. Zijn bellenblaasact en zijn uiterst vreemde wijze van een bed inspecteren zijn zeer komisch.

Nog meer heb ik genoten van oma Blik, de buddyrituelen van de ondergrondse mannen en van Aurore, die geplaagd werd door stemmen in haar hoofd. Ik kwam niet meer bij toen ik zag op hoeveel manieren ze zichzelf van het leven probeerde te beroven op het laatst en er vervolgens niet in slaagde, waarna die typische gelaatsuitdrukking op haar gezicht verscheen.

Ik zou bijna vergeten te melden dat de film op het visuele vlak een ware diamant is. De vele, bruine kleuren tesamen met korte oprispingen van groen en rood/oranje zorgen mede voor het succes van deze appetijtelijke film die een geheel eigen sfeer met zich meedraagt.

Ik heb pas nog mogen genieten van een herziening van The City of the Lost Children, al vond ik een dikke 4* daar wel genoeg. Voor Delicatessen volstaat een dikke 4* al lang niet meer. Een briljante, creatieve vorm van film maken, die je helaas zelden ziet. Hoe zou de filmwereld er toch uitgezien hebben zonder Jeunet?! 4* > 4,5*

Leuk! Typische film met rare typetjes in een vreemde setting. Voor mij viel het niet echt te zien dat de film uit 1991 komt, doet zeker niet onder voor de andere Jeunets, want ook hier een groot oog voor visuele details. Alleen de CGI lijkt te ontbreken, maar dat is niet echt een groot gemis. Leuk sepia-filtertje, maar komt desondanks niet kleurloos over. Het verhaal was wat coherenter dan La Cité des Enfants Perdus, en de hoofdrolspelers spreken wat meer aan, maar naar het einde toe lijkt de film een beetje grip te verliezen. Net als La Cité des Enfants Perdus krijgt deze film 4*, al heb ik meer dan bij die film het gevoel dat er bij herziening meer uit zou kunnen komen.

De matras-schilder-cello-mattenklopper-fietspomp-scene was overigens werkelijk briljant. Deed me denken aan een soortgelijke scène in Kitano's Zatoichi, al was deze film er veel eerder dan laatstgenoemde. Hoogtepunt van de film dat helaas al erg vroeg komt.