Requiem pour un Vampire (1971)

Meer dan een Franse softporno film met wat vampiers kan ik dit toch eigenlijk niet noemen. Wel gigantisch grappig dat ik in tegenstelling tot die andere rampzalige vampierfilm die ik laatst zag (Twilight) nu toch echt zat te hopen op meer dialoog, waar ik bij die andere toch zat te hopen op iets expliciets om de saaiheid te doorbreken. Blijkt maar weer eens goed dat vampiers en romantiek of erotiek voor mij gewoon niet heel erg werkt als het doorslaat in het een of het ander, dan kijk ik liever nog een keer naar Bram Stoker's Dracula.

Maar goed, de film is nog redelijk geschoten als het op camerastandpunten aan komt, maar het doodse acteerwerk, de hilarische fouten (het 'lijk' dat in het begin in brand gestoken wordt dat nog overduidelijk leeft doordat het ademt en schrikt als er benzine over hem heen gegooid wordt), het ridicule verhaal en de enorme hoeveelheid misogyne verkrachtingsscenes zorgen allen voor een weinig memorabele film. Niet dat het niet uit te zitten was, want op eenzelfde manier als het hypnotiserend werkt te kijken naar hoe een man wordt aangevallen door een beer, was het zien van deze absurditeit interessant genoeg om te blijven kijken en mezelf af te vragen wat Rollin nu precies aan het denken was toen hij besloot minutenlange scenes te filmen van naakte vrouwen die geketend worden betast en verkracht door dikke, harige gasten. Onderdeel van de seksuele revolutie of gewoon een pervers mannetje? Ik ben in dat opzicht nog benieuwd naar zijn andere films om te kijken of dit gewoon een toevallig interessant wanproduct is, of dat zijn voorliefde voor vrouwelijk naakt en slechte scripts de standaard in zijn werken zijn.

Alles bij elkaar is de film nog steeds uit te zitten en valt er gigantisch bij te lachen zoals het wel vaker het geval is bij slechte films.

Jean Rollin heeft me toch een aantal films gemaakt waarbij je vanaf begin tot het eind een 'what the ...' gevoel hebt. Deze Requiem pour un Vampire heeft dat gevoel nog het sterkst, 2 dames in clownspakken, harige vieze mannetjes, teveel seks.. Kan niet anders zeggen dan dat ik deze film van Jean Rollin érg slecht vond.

De film is net zoals zijn meeste films erg langzaam, en soms gewoon té langzaam. De eerste 20 minuten zijn slopend voor de kijker, zó saai, zó langzaam. Vanaf het moment dat de dames in clownspakken in het kasteel komen begint het wat op gang te komen.

Maar vanaf dan volgt eigenlijk een heleboel seks, dat zijn we dan ook gewend van Jean Rollin. Maar de seks in deze Requiem pour un Vampire is toch anders, perverser kan ik wel zeggen. Films met verkrachtingen trekken mij dan ook niet, dus dat soort stukjes spoel ik dan ook gewoon door. En dan blijft er eigenlijk weinig over.

In deze film van Jean Rollin krijg je in tegenstelling tot zijn andere films minder mooie plaatjes, is de film echt té langzaam (Waarbij het bij de anderen nog gaat) en is de seks (soft-porno) in deze film in plaats van op het randje, erover. Ster.

Jean, Jean, Jean.. Wat doe je nu

Mijn eerste kennismaking met de Franse horrorregisseur was via Fascination. Goed voorziene dames in een barok kasteel die mensen met een zeis te lijf gaan, ik kon het best wel waarderen (al verdient de film een herziening want ik heb de indruk dat mijn score wat te laag is) en ik besloot om eens wat meer van zijn oeuvre op te zoeken. De DVDs zijn tegenwoordig voor weinig geld te vinden met vaak sublieme hoezen en Requiem for a Vampire was de laatste gekochte titel.

Maar dit is toch wel erg slecht. Ik blijf het dan ook verbazingwekkend vinden dat ik eigenlijk nog altijd films van de regisseur koop want hij heeft nog geen enkele voldoende afgeleverd.. Toch bevatten zijn films een zekere charme die ervoor zorgen dat je gefascineerd blijft kijken. Zo ook bij deze film die je eigenlijk beter kunt catalogiseren onder porno dan onder horror. Ik vraag me dan ook af wat juist de bedoeling is geweest van Rollin toen hij besloot om een minutenlange sexscène te filmen met een waanzinnig lelijke rode filter erop. Sowieso bevat Requiem for a Vampire vrij veel seks, zelfs voor een Rollin film, en worden we ook nog eens getrakteerd op een nieuw concept van vampiers, namelijk vampiers die hun slachtoffers maken door in vleermuisvorm ofwel in de borst bijten of iets in de schaamstreek doen. Vraag me niet wat ze bij de tweede mogelijkheid doen want je moet het zien om het te geloven. Op het einde krijgt de film nog een extra boost met de 'strijd' tussen de twee dames maar toen begon mijn DVD te haperen dus was de lol er ook wel snel vanaf.

Tijdens het kijken probeerde ik me in de geest van de acteurs te stellen. Die moeten zich toch ook hebben afgevraagd waar ze in godsnaam mee bezig waren want de twee hoofdrolspeelsters, Marie-Pierre Castel en Mireille Dargent, lopen de helft van de film rond in een clownspak (waarom blijft een raadsel gedurende heel de film) en moeten voor de rest niet veel anders doen dan hun kleren uitdoen. Wacht, dat is niet helemaal waar want ze moeten ook met hun pistolen (met unlimited ammo welteverstaan) op de vampiers schieten. Daarvoor hadden ze beter eerst wat training gevolgd want op een bepaald moment zie je de vampier links in beeld staan en is de loop van het pistool naar rechts gericht... Requiem for a Vampire zit eigenlijk vol met van dit soort fratsen en de cast loopt er dan ook maar wat rond zonder echt iets te moeten doen. Dat Rollin zijn acteurs en actrices meestal uit de porno industrie haalde, ik begin het meer en meer te geloven naargelang ik zijn films zie.

De film bevat amper dialoog, er wordt gegoocheld met een surrealistisch getinte soundtrack en ongeveer in de helft vervalt de film in een goedkope porno. Leuk zou je denken en het is inderdaad nog kijkbaar maar goed wordt het nergens. Ik heb hier nog wel wat van Rollin liggen en het is te hopen dat die beter zijn of de regisseur heeft afgedaan bij mij. Al ken ik mezelf en zal ik het toch niet kunnen laten om dit mee te pakken als ze wat goedkoop zijn. Ben alleen al blij dat ik hier nooit 10 euro voor heb betaald toen de DVDs juist uitkwamen.

1*

Mijn eerste kennismaking met deze Franse horrorregisseur is meteen een dikke tegenvaller. Veel naakt, maar imponerend allerminst. De seksscènes prikkelen totaal niet. Over verhaal en cast zal ik maar zwijgen.

Vampiers die via vleermuisvorm je pakken in de schaamstreek ? Hoe verzin je het? Neen, ik denk wel dat er betere zijn van deze regisseur. Alé...laten we hopen want ik heb er hier nog een aantal liggen op de plank.

3/10

Als je op zoek bent naar een typische vampierenfilm, dan moet je het werk van Jean Rollin vooral links laten liggen. Deze regisseur is vooral experimenteel van aard. Horrorfilms kun je zijn vampierenfilms eigenlijk niet noemen. Het doel van deze films is niet om je de stuipen op het lijf te jagen.

Rollin maakt hier minimaal gebruik van dialoog, waardoor Vierges Et Vampires bijna overkomt als een stomme film uit de jaren ’20. Het geeft de film een speciale sfeer mee en niemand kan beter de macabere sfeer van een vampierenfilm op het witte doek brengen, dan Jean Rollin dat deed. Deze Franse regisseur maakte begin jaren ’70 diverse vampierenfilms, waarvan Vierges Et Vampires er één is. Rollin maakt dankbaar gebruik van dezelfde sets en acteurs als in zijn andere films.

Deze film is niet z’n beste werk, maar bevat wel alle typische elementen van een Rollin film. De actrices Marie-Pierre Castel en Mireille Dargent zijn daarbij leuk om naar te kijken. Van een verhaal is niet echt sprake en het bloot wat Rollin vaak in zijn films gebruikt is allesbehalve functioneel. Net als films als La Vampire Nue en Le Frisson Des Vampires, bevat Vierges Et Vampires een psychedelische ondertoon en is ze een toonbeeld van het hippietijdperk eind jaren ’60 en begin jaren ’70.

Yup ook de vijfde die ik zie van regisseur Jean Rollin was weer eerder een softcore-ramp dan iets wat met horror te maken had! De film opende met chicks verkleed als clowns die tijdens een achtervolging op een ander voertuig schieten...waarom...geen idee! Het plot begint ook pas na ongeveer 30 minuten. Tenminste de vampieren verschijnen... maar verder doet dat er niet toe, aangezien er sowieso niet veel is en zeker niets wat het wachten waard was. Het zijn meestal alleen de twee hoofdpersonages die rondlopen of rondrennen op het Franse platteland, gevolgd door hier en daar een vampierscène die vakkundig de nek wordt omgedraaid door suffe erotiek en een werkelijk verschrikkelijke hoeveelheid waardeloze synthrock. Want tja als ze gevangen zijn genomen worden ze (net als wijn)gedwongen om tien tot twaalf minuten naar niet relevante duffe softcore vampiererotiek te kijken totdat ze ermee instemmen om te praten. JA echt pas na vijftig minuten weet je of de meisjes Frans of Engels praten. Geen verhaal. Veel rondgeren. Visueel niet interessants Een paar lauwe verschrikkingen die voor horror moeten doorgaan. Tja eigenlijk gewoon verschrikkelijk. Stel je voor dat Benny Hill zichzelf serieus nam dan krijg je zoiets als dit!

Aan de synopsis kan een doorgewinterde horrorfan misschien al aflezen dat dit wel eens een Jean Rollin film zou kunnen zijn… En verrassing, dat klopt! Slecht vanaf de openingsscène. Rollin lijkt nog nooit van de axis of action te hebben gehoord en wanneer mensen schieten, is het een totaal mysterie waarop. Ze lijken schuin te schieten op een auto die er soms wel, en soms niet is. Maar dan nog rijdt hij achter hen. Clownmeisje, sorry hoor… maar wáár schiet jij op. Later in de film schieten ze zelfs in een totaal andere richting dan waar de andere karakters zich volgens Rollin’s regie bevinden. Amateur hour tot en met.

En het wordt niet beter. Veel naakt, bizarre vleermuis bestialiteit en harige mannetjes. Als dat je ding, ga je hier misschien wel heel lekker op.

Neh.

1,5*