Elvis Has Left the Building (2004)

Best lollig; iig leuker dan ik van te voren gedacht had. Idioot plot natuurlijk, maar wel leuk gebracht in de Elvis-setting en met de nodige bizarre humor.

3*

De eerste helft is eigenlijk nog wel geinig, maar de tweede helft en de afronding zijn belabberd.

De film opent met een amusante proloog die met een wiskundige berekening aantoont dat in 2012 een kwart van de wereldbevolking Elvis-imitator zal zijn en vervolgens aankondigt uit de doeken te doen hoe Harmony Jones [Kim Basinger], een schoonheidsspecialiste die Pink Lady-lippenstift verkoopt, dat heeft voorkomen. Het verhaal heeft weinig om het lijf en de setting rondom een Elvis-conventie is niet geheel origineel, maar de karakterisering zijn sterk waardoor er voldoende bijzonder grappige momenten zijn. Basinger toont voor het eerst in lange tijd weer eens komische talent en Philip Charles MacKenzie is bijzonder grappig als de eigenaar van Pink Lady. Maar de beste momenten zijn voor Mike Starr en Phill Lewis als de twee agenten die het spoor van Elvis-lijken volgen. Bovendien kun je nog een aardig spelletje cameo-rijden doen, waarbij je in ieder geval moet letten op iedere dode Elvis.

simpele maar toch leuke vermakelijke komedie rondom basinger's personage dat elke keer de domme pech heeft dat elvis imitators het loodje leggen zodra ze in haar buurt zijn .

Veel elvis muziek eromheen en een beetje een road movie sfeertje maakt van deze film een leuk anderhalf uurtje glimlachen .

Hij is beter dan ik dacht misschien ook wel door de achterliggende gedachte die ik erbij krijg. Elvis is in 1977 overleden daarmee begint de film. Dat een idool heel veel betekent ook al is hij/zij er al jaren niet meer d.m.v. in dit geval muziek en in mijn geval ook nog films daar zit wel wat in. Maar te gaan doen hij/zij leeft nog is grote flauwekul. Meer een romantische film voorzien van veel kleine grapjes. En dingen die in het werkelijkheid niet leuk zijn, dood door ongeluk, opgesloten in kofferbak worden omdat het een komedie is wel leuk. Visueel mooi en grappig gemaakt. Regelmatig maar ook weer niet overdreven veel grapjes naar een leuk, best goed doordacht verhaal.

Rol van Richards is klein, Basinger mij meer bekend van naam en Corbett zegt me ook niet veel en nog een aantal zeer kleine rolletjes van Tom Hanks, Angie Dickinson en Wayne Newton. De Elvis uit 1958 gelijkt weinig net zoals een heleboel imitators. En de FBI-agenten zijn het minste aan de film.

In 1958 ontmoet meisje de echte Elvis. Deze ontmoeting blijft voor haar belangrijk. Ze is nu verkoopster van cosmetica maar heeft er steeds minder zin in en op aanraden van haar vriendin wordt het misschien tijd voor een man. Iedere ontmoeting met een Elvis-imitator gaat echter mis. Toevallig ontmoet ze vluchtig een niet al te succesvolle vertegenwoordiger in reclame, die in een scheiding ligt maar omdat ze bang is dat het dan weer mis gaat mijdt ze hem liever.

Hoewel het een film is die niet erg blijft hangen en door het laatste gedeelte iets te lang duurt, vind ik het, door de lieflijkheid, dit door flashbacks maar ook de langzaam vorderende romantiek toch een film die voldoende is voor mijn favorietenlijst.