Jofroi (1933)

Wat zie ik, nog geen stemmen voor deze Pagnol-Giono klassieker ? Duidelijk een voorproefje van wat die 2 later voor ons in petto zouden hebben: regain en nog meer la femme du boulanger.

Een bescheiden voorproefje, want de film duurt dus slechts 50 minuten waarin we kennis maken met een stel characters, en waar de titelheld wordt gespeeld door de toendertijd blijkbaar gekende zanger Scotto, een personage dat symbool staat voor de ouwe boer die niets begrijpt van economische bedrijfsvoering, een ecologist avant la lettre die het niet kan verkroppen dat lieve schattige boompjes worden vermoord. Mr. Alphonse - een dertiger- vertegenwoordigt dan de meer rationele nieuwe generatie.

De scenes waarin Jofroi zgn. of echt zelfmoord wil plegen, en dat gebeurt nogal frequent, zijn vaak hilarisch.

Het slot zou stiekem tragisch opgevat kunnen worden, maar ook deze Pagnol-Giono is een lofzang op de natuur en alles wat dat met zich meebrengt. Het leven gaat door, zou Kiarostami zeggen...

Weliswaar naar de novelle van Jean Giono, maar Marcel Pagnol, waarvan we inderdaad veel filmplezier aan te danken hebben, heeft er schitterende dialogen voor geschreven.
De synopsis hierboven beschrijft zowat het gehele verhaaltje, maar daarbij komt ook nog de pittoreske manier waarop de mentaliteit in een klein Frans dorpje wordt geschetst en vooral ook van zijn inwoners.
Echt grappig hoe er wordt omgegaan met de bedreigingen van het hoofdpersonage en hoe hij daarop telkens gevat repliekeerti; hoe pastoor, burgemeester, schoolhoofd en vrienden de schuld van een eventuele zelfmoord van Jofroi onrechtstreeks in de schoenen van buurman Fonse schuiven wat die man werkelijk van zijn stuk brengt, om er medelijden mee te hebben.
Klein Pagnol-filmpje uit zijn beginjaren waaraan ik veel plezier beleefde en waarvan ik niet kon laten er een kleine 4 aan te geven.