Monsieur Ibrahim et les Fleurs du Coran (2003)

Mooie film over opbloeiende vriendschap tussen twee mensen met verschillende achtergronden. Dupeyron tracht begrip te kweken bij de kijker voor beiden kanten, maar komt daar niet echt aan toe en laat het gewoon neerkomen op een wat simpele, maar warme en fijne manier van verzoening. Omar Sharif heeft nog steeds een overweldigend charisma, waar de jonge Boulanger met zijn spel prima tegen op gewassen is. 3 sterren

Dit boek hebben we moeten lezen en uiteindelijk hebben we de film ook ezien.

De film haalt het gewoon niet bij het boek. Ze hebben er stukken uitgehaald die erin zouden moeten en aan sommige dingen werd gewoon teveel aandacht besteed!

3,0*

Eens in de zoveel tijd zie ik een film waar ik niet van het bestaan af wist en waar ik dus ook totaal geen verwachtingen van had. Monsieur Ibrahim et les Fleurs du Coran is daar een goed voorbeeld van.

Een verrassing dus. Ik wist niet waar het over ging, of het wel of niet om een bekende film of goed aangeprezen film ging. Uiteindelijk vond ik het geen onaangename zit. In het begin lijkt het niet helemaal duidelijk waar men met het verhaal naartoe wil, maar zodra Monsieur Ibrahim een rol krijgt, ontwikkelt het verhaaltje zich in een snel tempo. Het toch best dramatische plot wordt met een vleugje humor vertelt, waardoor het ook weer niet allemaal al te zwaar valt.

Hetgeen waar de film het meest in geslaagd is, is het geloofwaardig overbrengen van de vriendschap tussen Monsieur Ibrahim en Momo. De twee hoofdrolspelers zijn goed op elkaar ingespeeld, en met name Omar Sharif weet een sympathieke indruk te wekken. De relatie tussen beiden is ook hetgeen dat het meest interessant is aan de film. Alle thuisproblemen van Momo vallen daardoor een beetje in het niet.

Een simpele, maar wel goed uitgevoerde en vlotte boekverfilming.

3*

Gemakkelijk toegankelijk en kleurrijk verhaal over de ontmoeting tussen een oudere man met een moslim-achtergrond (Ibrahim) en een Joodse jongen (Moïse) uit een gebroken gezin. Moïse woont samen met zijn vader en wordt uiteindelijk door Ibrahim geadopteerd. Het verschil tussen de twee geloven speelt eigenlijk nauwelijks een rol. Het wordt meer gebruikt als aangrijppunt voor een licht verteerbare filosofische verhandeling over hoe het beste uit het leven te halen, ondanks de omstandigheden.
Misschien legt het boek, waarop de film is gebaseerd, de accenten anders.
Moïse is, ondanks zijn situatie, toch al een beetje een levensgenieter. Van wetten en regels trekt hij zich niet veel aan. Vreemd genoeg lijkt hij maar beperkt geraakt te worden door een belangrijke gebeurtenis in zijn leven: de zelfmoord van zijn vader, nadat die laatste zijn baan heeft verloren. Van een latere scène, een ontmoeting met zijn moeder, is niet duidelijk of de moeder Moïse inderdaad niet meer herkent of het toneelspel van Moïse (die zich onwetend houdt) dan maar volgt.
Ibrahim volgt min of meer naar eigen interpretatie een (ver)lichte traditie binnen de Islam, Soefisme, waarbij de geest van de wet voorrang heeft op de letter van de wet. Ook hij weet van het leven te genieten, maar is wel een soort van "beschermengel" van Moïse en maakt Moïse (verder) wegwijs in het leven. Eén van de spreuken van Ibrahim: "het hart van de mens, is als een vogel in een kooi".
De in Parijs opgenomen stukken van de film zien er goed uit, compleet met ouderwetse auto's en met rock and roll uit die tijd. De reis naar en in Turkije, opnieuw met bijbehorende cultuur, is ook goed in beeld gebracht.
Uit het slot van de film blijkt dat het leven op een bepaalde manier als een cyclus kan worden gezien.
Een aangenaam geheel, deze film.

Mooi en gevarieerd, met uiteenlopende levensvisies en -ervaringen.
Twee totaal verschillende mensen, in leeftijd, godsdienst en afkomst kunnen het best met elkaar vinden en zich zelfs over elkaar ontfermen. Mooi, toch.
Film is niet zwaar aan de hand (de prostitutiewijk oogt niet duister en misdadig en even vielen beelden uit "Irma la Douce" me te binnen), terwijl humor (het rijbewijs of was het een brief van vriend Mohammed, het rijexamen en het optimisme in het algemeen) en realisme ( de zelfmoord van de vader, het negeren van de moeder) vloeien kundig dooreen.
Mooie fotografie en sfeerbeelden van Ibrahim's wereld.
De ondertussen betreurde Omar Sharif is een charismatische vaderfiguur en Pierre Boulanger zit ondertussen al stevig in de Franse cinemawereld.