Salome (1953)

Het verhaal van Salome is in talloze opzichten verweven is in de cultuur van ons half-heidense, half-gristelijke landje. Op mijn werk bijvoorbeeld werd er als er wat foutgegaan was nogal snel gevraagd om een hoofd op een zilveren schaal - zonder dat daar iemand ook maar in de verte bij leek te begrijpen wat daar de context van was. I have kissed thy mouth, Iokanaan, I have kissed thy mouth!

Helaas heb ik iets minder vaak getuige mogen zijn van de dans van de zeven sluiers - naar boven afgerond kom ik daar zo ongeveer op nul uit. En hoe mooi Rita Hayworth ook is in deze film, hoe weinig verhullend de flinterdunne jaren-50 jurkjes haar fysiek omsluiten, ik krijg het er nauwelijks warm van. Het komt nergens over alsof ze er zelf iets bij voelt, dat is het vooral - ze doet iets waarover ze misschien wel eens wat gelezen heeft, maar ze begrijpt er overduidelijk niets van.

Het verhaal is dan ook nog eens opgeleukt met een enorme hoeveelheid ernstig uit de duim gezogen - pardon, ik bedoel niet op bijbelse grondslag gebaseerde en ook overigens volstrekt onbewezen feiten. In vergelijking met de andere films ligt vooral in deze versie de saus er wel erg dik bovenop. Met het toneelstuk van Oscar Wilde heeft deze versie in tegenstelling tot de andere films in ieder geval zo ongeveer niets te maken, en hij hield zich wel naar redelijkheid aan wat we dan authoritative sources noemen. Het verhaal lijkt dan ook vooral bedoeld om Hayworth zowel haar dansje te laten doen, alsook haar er tegelijkertijd vromer dan de paus uit te laten komen.

En daarmee opgeteld vooral nogal mislukt. Wellicht dat het indertijd het bedoelde effect had, maar ik kan er met het oog van nu echt niet van onder de indruk zijn. Ik blijf toch vooral op het mysterie zitten, waar het met die zeven sluiers nou echt om te doen was. En Hayworth, daar kan je beter een van haar andere films voor zien.

Dieterle de regisseur was kennellijk indertijd een van de makkers van David O. Selznick, en die bombastische en gelovige stijl komt er ook wel erg overdreven uit - maar zonder ook maar iets van het speciale wat zoiets als Ben-Hur (1959) dan wél deed lukken. Jammer, voor Rita.