Vortice Mortale (1993)

Had hier nog best verwachtingen van gezien de namen die aan The Washing Machine hebben meegewerkt. Claudio Simonetti heeft bijvoorbeeld nog voor de score gezorgd. Goed wordt deze thriller van Deodato helaas nergens. Hij komt met een of andere Red Shoe Diaries achtig vehikel aanzetten en dat mislukt vooral.

Langere recensie:

The Washing Machine (Ruggero Deodato) – dvd recensie | It's Only a Movie - itsonlyamovie.nl

Niet veel soeps? Ieder zo zijn mening, maar ik vind deze Deodato wederom best te pruimen. De man is vooral bekend voor zijn extreme kannibalenfilm Canibal Holocaust, maar ik ken hem ook van zijn films House on the Edge of the Park en Body Count (beiden naar mijn mening ook best aardig).
Voor mij is dit dus de vierde film op zijn naam die mijn netvlies passeerde en ik moet zeggen dat ik me er toch weer prima mee heb vermaakt. De film begint haast als een soort giallo met een bloederige moord in het huis van de Kolba zussen, waarna inspecteur Stacev (best redelijke rol van Philippe Caroit) het mysterie (het lijk is verdwenen) probeert te ontrafelen.
Hierbij krijgt hij relaties met de zussen die vermoedelijk overeen komen met de relaties die het slachtoffer met ze had. Een van de zussen word echter serieus verliefd op hem en wil er met hem er tussenuit knijpen.
Vooral door de vele persoonlijkheden die de zussen lijken te hebben is het een lekker absurdistische film waarin je soms niet meer weet wat nou echt is of een hallucinatie/droom is. De actrices: Ilaria Borrelli, Katarzyna Figura en Barbara Ricci doen het ook nog best aardig en zijn daarnaast als heteroseksuele man zijnde geen schande om naar te kijken.
Het einde is dusdanig gerafineerd dat het de hersenen weer even doet kraken, zoals het bij de gialli van weleer ook zo was. Deze "ode" kan ik zeker waarderen. Daarnaast zorgt Simonetti's soundtrack voor een fijn, mystiek sfeertje. Wederom een best knap (onderschat) werk van de beste man.
Over het algemeen vind ik deze film prima te behappen als liefhebber van dergelijke Italo-cinema.

Helemaal eens met Richard_Voorhees.

Het is niet alleen met nieuwe (genre)films droevig gesteld op Moviemeter qua gemiddelde. Genrefilms die niet als klassieker worden beschouwd kunnen doorgaans ook niet op een representatief gemiddelde rekenen. Deodato is een grootheid en na het zien van zijn geniale Minaccia d'Amore (1988) was de stap van telefoon -> wasmachine een logische. Toch.

Italiaanse horror / Giallo moet het sowieso hebben van zijn sensuele, (licht-)erotische subcontext. Dat was in Minaccia d'Amore (1988) zo en dat is hier zo. Alhoewel een stuk minder subtiel in dit geval. Hier is het één van de grote eyecatchers met de drie nymfomane zusjes die dit surrealistische spel vol intriges domineren. Een sfeervolle 90's horror/thriller met invloeden van all over the place. Mist een beetje consistentie in kwaliteit - verzwakt in het midden - maar is een absolute must voor fans van Deodato en Italo horror. Én een dikke + voor de soundtrack van Simonetti.

De begincredits lopen over het interieur van grote koepel bestaande uit vele glasplaten. Het beeld roept een mystiek gevoel op en straalt tegelijkertijd een onaantrekkelijke kilte uit. Een fascinerend begin.

De koepel beheerst de entree van een appartementencomlex dat in de film het toneel zal zijn van een geschiedenis die zich tussen realiteit en droom beweegt. In de film passeren verleiding, voyeurisme en lichte erotiek in samenhang met een moordmysterie. Dat klinkt misschien heel interessant, kunstzinnig en spannend, maar dat valt zwaar tegen. Eigenlijk is de enige constante factor van niveau de uitstekende en sfeervolle score van Claudio Simonetti die zich de muziek van Goblin goed heeft ingeprent.

Regisseur Deodato zet inspecteur Stacev in het middelpunt van zijn film en dompelt hem onder in een zusterlijk web van intriges en lage lusten. Het web is tevens de thuisbasis van een raadselachtige wasmachine die als een soortement ijkpunt fungeert waaromheen zich moorddadige gebeurtenissen afspelen. Een wasmachine die rode smurrie uitspuwt en waarin delen van een lijk worden aangetroffen. Uiteraard steeds op de momenten dat inspecteur Stacev niet aanwezig is en erotisch wordt afgeleid.

Het is alsof de wasmachine niet een levenloos ding is. Een wasmachine met een ziel? De vraag of de wasmachine inderdaad de man met de zeis heel bewust voorziet van vers vlees of dat het allemaal maar verbeelding is, intrigeert op geen enkel moment. Daarvoor is het verhaal niet spannend genoeg en gedragen de personages zich veel te klungelig. Het jongleren met droom en realiteit is een vermoeiend element dat warrig wordt gepresenteerd en wat mij betreft geen enkele meerwaarde heeft. De film wordt er niet beter, interessanter of spannender door.

The Washing Machine heeft niet veel kijkplezier te bieden. Nou ja, op drie sexy zussen na dan. Verder goede muziek en een aantal aangename shots die hier en daar voor een verontrustende sfeer zorgen. Het is niet veel. The Washing Machine begon zo aardig maar is een flinke tegenvaller.

.