A Bucket of Blood (1959)

Hier gratis te zien dan wel te downloaden.

Nogal eigenaardig. Horror is het in elk geval niet, eerder een soort macabere klucht waarin een kunstenaar duidelijk over lijken moet gaan om succes te krijgen. Er zitten wel degelijk leuke grappen in, maar de film wordt teveel gevuld met vreemde dialogen. Volgens de omschrijving zou A Bucket Of Blood de draak steken met de beatnicks van die tijd. Je zou die lijn wel kunnen doortrekken naar hedendaagse hippies met een gevoel voor kunst die vooral gestimuleerd wordt door flinke stapel wiet. De omschrijving hier op moviemeter klopt in elk geval niet helemaal, maar toch is het steeds wel leuk als de hoofdpersoon met een nieuw kunstwerk komt. Jammer dat het beeldkwaliteit en het acteerwerk slecht zijn, maar mede door de korte speelduur is A Bucket Of Blood een leuk tussendoortje.

Een korte zwarte komedie/horrorfilm die binnen 5 dagen tijd werd opgenomen.

De omschrijving hier op Moviemeter klopt in grote lijnen wel, maar i.p.v. de hospita gaat het om een kat. Desondanks heeft het hoofdpersonage Walter ook een obsessie voor menselijke slachtoffers. De werktitel was "The Living Dead ". Het koste regisseur Roger Corman en Charles B. Griffith maar hooguit 1 dag om dit script te schrijven. Dick Miller was in die tijd een bekende Veteraan-acteur die in meer dan 100 films had gespeeld. "A Bucket of Blood " was echter 1 van de 3 films waarin hij een hoofdrol vertolkte. De set in deze film werd later hergebruikt voor Corman's The Little Shop of Horrors (1960).

Ondanks de korte lengte is dit een aardige film die gewoon gratis online is te bekijken. Opmerkelijk detail is dat we acteur Julian Burton in een scène op sandalen zien lopen. Dit had te maken met diens opgezwollen voeten waarbij hij geen andere keuze had. In 1995 verscheen er een matige remake die als TV-film werd uitgebracht. A Bucket of Blood (1995)

3,0 *

Vermakelijke horror van Corman over een simpele kelner die zich ophoudt in kunstenaarsmileus en via een stom toeval een morbide kunstwerk weet te maken. Na een 2de nog grootser kunstwerk is hij de held en een groot kunstenaar, wordt hij als het ware geaccepteerd door het merendeel van de artiesten. Ik denk dat Corman toch zeker de draak wilde steken met dit milieu door hen beetje af te schilderen als hippies, beatniks die zich filosofisch/poëtisch gedragen en spreken (waarin vooral Julian Burton uitblinkt) of excentrieke klederdracht (mutsjes, sjaaltjes en dergelijke meer). Schitterende rol van Dick Miller als Walter de wannabe kunstenaar. Maar wat had ik graag gehad dat deze film was geregisseerd door HG Lewis die de titel nog meer eer aan zou hebben gedaan.

Na het bericht dat bijrolacteur Dick Miller afgelopen woensdag is overleden, deze maar eens gekeken. A Bucket of Blood is één van de drie films waarin Miller, vooral bekend van bijrollen in films van onder meer Joe Dante en Roger Corman, een hoofdrol speelde. Deze Bucket of Blood werd snel gemaakt met een klein budget en minimale middelen en met Corman in de regiestoel. Corman en schrijver Charles B. Griffith wilden met deze film vooral de kunstsnobs in de zeik zetten, dus we krijgen veel scènes van pretentieuze kunstenaars en kunstliefhebbers met een hoop blabla. De sullige Walter Paisley (Miller) wil ook een kunstenaar worden en na een reeks ongelukken blijkt hij in staat om bijzondere kunstwerken te creëren.

Het verhaaltje van Bucket of Blood is geinig, maar heeft niet heel veel om het lijf; vandaar ook dat de film net iets langer dan een uurtje duurt. En zelfs die speelduur past niet helemaal, af en toe begint de film behoorlijk te slepen. Met name al dat pretentieuze geneuzel is even leuk, maar gaat te lang door. Het is al vrij snel duidelijk dat de snobs vervelende types zijn en dat Miller daar eigenlijk niet tussen past. De leukere momenten zijn bij Miller thuis, als hij door middel van ongelukken tot kunstwerken komt. Het gegeven is leuk en Miller is prima in zijn rol, maar echt geestig is de film niet. Daarnaast is de film ook niet echt schokkend, ook al doet de titel vermoeden dat er wat bloed bij komt kijken. Het is allemaal vrij braafjes. Alsnog is A Bucket of Blood een best sympathieke film, alleen al door de rol van Dick Miller. Jammer dat hij daarna veelal kleine bijrollen kreeg, zo'n hoofdrol - of op z'n minst een grote rol - deed hij absoluut niet slecht.

3 sterren.

Een horrorkomedie van Roger Corman, die soms subtiel en soms indringend de pretentieuze kunstwereld op de hak neemt. In het centrum van de film staat een naïeve antiheld. Een dommige loser die door zijn goedgelovige karakter verdwaald raakt in zijn ambities om kunst te scheppen.

Een morbide film. Zeker voor de jaren 50. De film zal toen menig bioscoopbezoeker in een toestand van shock hebben gebracht, vermoed ik. Als je de film met de ogen van nu bekijkt, is het horrorelelement weliswaar nog steeds morbide, maar het shockerende effect ervan is een stuk geringer dan toen. Als morbide komedie doet de film het echter nog steeds goed.

Ondanks dat de film prettig wegkijkt, vertoont de handeling wel wat mankementen. Er wordt de antiheld amper iets in de weg gelegd om zijn morbide kunst te creëren. Het verhaal verloopt daardoor soms ietwat krampachtig met personages die wel heel erg hun best doen om steeds averechts te reageren in plaats van logisch. Maar goed. Als de personages logischer gereageerd zouden hebben, zou de film snel voorbij zijn. Dus is die inconsequentie goed voor het verhaal. Ik verzoende mij er maar mee.

Wat me verder opviel als milde storende factor is een merkwaardig zijplot dat zich bemoeit met de handel in narcotica. Omdat dit plot nogal terloops passeert en niet grondig wordt uitgewerkt, ontging mij de zin van dit oponthoud. Ik had liever nog wat gelachen om de afschuwelijke pretentieuze gedichten die voorbijkomen of nog meer dubieuze acties van de antiheld aanschouwd. Het mocht niet zo zijn.

A Bucket of Blood is een prima film waarin het verhaal soms wat dolende is. De film heeft echter genoeg charme en biedt genoeg vertier om als kijker de verhalende zwaktes ruimhartig te negeren.

Voor een film met deze titel viel het wel mee met het aantal liters bloed dat over het scherm heen spetterde. Maar goed, voor een film uit 1959 zaten er toch een aantal shockende elementen in, zoals in onthoofd hoofd.

De film een meer een maatschappelijke satire met horror elementen dan een pure horror film. We volgen hier een hulpkelner die graag mee wil doen met de hogere klasse van de maatschappij. Hij doorbreekt uiteindelijk het klasse systeem door op gruwelijke wijze standbeelden te maken die iets te realistisch en te gedetailleerd zijn. Het script en de opzet zitten wel leuk in elkaar. Het einde van de film is vrij abrupt, alsof men een bus moest halen.

Prima mee vermaakt. 3*