Behemoth the Sea Monster (1959)

De aandoenlijke simpelheid van het monster met zijn ongelijkmatige, bibberige bewegingen, de leuk in elkaar geknutselde maquettes van Londense taferelen en de knullige speelgoedautootjes zorgden bij mij toch nog voor aardig vermaak. Meer niet. Dit is echt iets voor een beperkte groep liefhebbers.

Vanaf eind jaren '60 tot halverwege de jaren '70 werden dergelijke films vaak op zaterdagmiddag op de Duitse TV uitgezonden. Ik bevond me toen in de beginjaren van mijn tienertijd en vond films als deze spannend en griezelig. Vandaag de dag is het meer wat overgebleven jeugdsentiment dat voor een glimlach zorgde bij het (na dik vier decennia) herzien van deze film.

De mooie transfer op blu-ray uit de Warner Brothers Archive Collection-serie (die op bestelling worden gemaakt en bestelbaar zijn bij Oldies.com) zorgde voor extra kijkplezier.

Ondanks de gedateerde speciale effecten vond ik deze film toch best te pruimen. Beter dan die met gigantische tarantula's. Toegegeven, het monster in de oceaan zag er nogal speelgoedachtig uit en leek wel te drijven in een gigantische badkuip met miniscule watergolfjes. En de Dinky Toys boten en auto's die gebruikt werden, vond ik ook nogal lachwekkend.Maar eens het poot aan wal heeft gezet, zagen de beelden er toch vrij impressionant uit voor die tijd. Je gaat dan wel geen getuige zijn van gigantische verwoestingen en een apocalyptisch beeld van London, maar toch vond ik de manier waarop het door de straten van Londen trok erg geslaagd. Ik heb zelfs geen lachend gezicht gezien in de menigte die vol paniek wegrent. Wel was er een omaatje met een wit mutsje met een pomponnetje die ik minstens zes keer zag in het midden van de menigte. Die heeft ook de dag van haar leven gehad tijdens de draaidagen. Al bij al, 't is geen slechte film. Zelfs toen al was het militair apparaat betweterig en deden ze hun eigen zin. Totdat ze naderhand schoorvoetend toegaven dat ze fout zaten. Dat is zelfs in hedendaagse films nog altijd het geval. Ik kan alleen niet gewend raken aan de plotse en snelle afhandeling op het einde van films uit de jaren 50 en 60.