Il Cartaio (2004)

Viel toch erg mee na al het negatieve commentaar. Erg vermakelijk, enkele spannende momenten, zag er goed uit (geen argento-stijl, maar toch ..), alleen jammer van het flauwe script maar dat wordt in de 2e helft beter. 3*

Aardig filmpje.

De scènes op het spoor waren wel spannend. De vele herhalingen van nieuwe slachtoffers die zich aandienden op een computer, waren wat minder. Ook omdat er geen spanning hing, ja men probeerde de daders te traceren maar dat gebeurde zoals in een willekeurige standaard politieserie. Wel een leuk gegeven overigens.

Niets bijzonders of zo, maar wel vermakelijk. 3*

Zeer zwakke film, doet inderdaad denken aan een lange aflevering uit een slechte politieserie. Weinig tot geen spanning of sfeerschepping. Acteerprestaties van de hoofdrolspelers waren matig, bepaalde zelfs zeer "houterig". Af en toe waren er een aantal lichtpuntjes/ideeën (oa de inbraak bij politieinspecteur Anna Mari en de eindscene) maar deze waren dan zodanig slecht uitgewerkt dat ze eigenlijk weinig tot geen meerwaarde bieden aan de film. Ook het het nut van het eindshot, waar Anna Mari een telefoontje krijgt van het ziekenhuis met de melding dat ze zwanger is, ontgaat me momenteel compleet.

Bij herziening niet veel beter. Het begin is best goed en zelfs typisch Argento, maar dat vreselijke einde maakt echt heel veel kapot. Wat een irritante vent is die killer toch.
2*

Ach, zeker geen Argento-classic, al zitten er bij zijn latere films wel toppers (The Stendhal Syndrome en Trauma). Toch is The Card Player best wel onderhoudend ondanks het ietwat simpele online-poker-spelletje. De lijken zien er behoorlijk gruwelijk uit en het typische Argento-kenmerk als de killer die weerspiegelt in de glazen asbak en zo nog wel wat fijne verrassingen.
De Italianen die allemaal Engels spreken met elkaar met volvet Italo-accent is vijf minuten storend.
Argento kan misschien beter, maar binnen het horrorgenre is The Card Player nog altijd bovengemiddeld.

Wat een draak.

Deze film was me niet eens om Argento te doen, wel om het werk van Debie. Blijkt dat hij ook geen complete wonderdokter is, want hoewel je hem nog enigszins z'n best ziet doen is het ook visueel niet om aan te zien. Lelijke kale settings, pover kleurgebruik, overdreven camerawerk dat door het compleet sfeerloze uiterlijk van de film compleet doodvalt.

Het plotje is echt hilarisch slecht. Domme personages, brakslechte acteurs, een vervelende killer en geweldig irritante screamqueens die steeds een hele pokersessie lang hun keel mogen openzetten via een chatvenstertje. Sowieso is het hele tech-gebeuren erg knullig uitgewerkt, leek wel een film uit 1994 ipv 2004.

De soundtrack is zo mogelijk nog erger. Amateuristische electronische soundtrack die de knulligheid van deze hele productie alleen maar onderstreept. Wat zat Argento te roken toen hij deze film regisseerde ...

Arme Debie, gelukkig is hij daarna wel weer goed terechtgekomen. Dit onding hoef ik in ieder geval nooit meer te zien, Argento houdt niet veel krediet meer over.

0.5*

De film kent een sterk begin, maar zwakt daarna meer en meer af.

De personages van Anna (Stefania Rocca) en John (Liam Cunningham) kennen weinig diepgang. Ze zijn wel erg voorspelbaar, vooral John's personage die niet voor niets helemaal naar Italië werd gestuurd en uiteraard ook nog eens een dronkaard is zo nu en dan.

De moordenaar is redelijk creatief, maar de manier waarop hij het doet is al wel vaker in een iets ander jasje in crime series/films voorbij gekomen. Zo meen ik me nog een Baantjer aflevering/film te herinnern waarin de moordenaar wel op een soortgelijke wijze te werk ging.

Daarnaast is het online pokerspelletje dusdanig cheesy dat het nogal afleid van de moordenaar en zijn daden. Nergens word het dan ook nagelbijtend spannend en zelden leef je mee met de slachtoffers.

Het einde hoort meestal het hoogtepunt te zijn bij dit soort films, maar helaas moet ik eerlijk zeggen dat dit in deze film niet zo is. Sterker nog, met 's werelds meest irritante moordenaar ooit moet ik eerlijk toegeven dat ik het eerder het dieptepunt vind van de film.

Naar mijn mening Argento's zwakste film die ik tot dusver gezien heb.

Dario Argento's filmografie aan het afwerken en nu is het einde al bijna inzicht. Waar Sleepless nog een heerlijke ouderwetsige Giallo was is Argento hier toch echt overgegaan op een moderne standaard Thriller.

De film was oorspronkelijk bedoeld als vervolg op The Stendhal Syndrome. Toevallig dat ik beide films vind aanvoelen als een boekverfilming en niet als iets dat Argento zelf zou bedenken. Een moordenaar ontvoerd Engelse toeristes in Rome en daagt de politie uit om een spel videopoker met hem te spelen. Als de politie wint laat hij zijn slachtoffers leven, als ze verliezen vermoord hij ze. Politieagente Anna Mari probeert samen met de Britse agent John Brennan om de moordenaar te stoppen.

Het acteerwerk vond ik al niet heel indrukwekkend en werd nog minder door die ergerlijke dubbing. Ik weet niet hoe Engelstalige nasynchronisatie in zijn werk gaat, maar dat zijn echt een stelletje amateurs. Ze zoeken niet eens een stem die past bij het uiterlijk van de acteur, iets waar Nederlandse nasynchronisatie wel erg goed in is. Gelukkig is Liam Cunningham (Game of Thrones, First Knight) er nog, als enige niet gedubde acteur. Hij zette wel een goede rol neer als politieagent, maar was verder ook niet erg bijzonder.

De achterhaalde computers en technologie waren wel grappig. Het videopokerspel is waarschijnlijk een effect en geen echt spel, anders zou het wel zwaar zijn geweest voor de computers van toen.

Omdat Sleepless (een film die Argento's stijl nog vollop heeft) niet zo succesvol was als dat Argento voor zijn terugkeer naar het Giallo genre had gehoopt, koos hij ervoor om dit een een modernere thriller te maken. Geen visueel spektakel dus en een vrij standaard plot dat net zo goed uit Hollywood had kunnen komen. Wel zaten er enkele (overbodige) close-ups in waaraan je Argento's hand nog een beetje kunt herkennen en de moordenaar had nog steeds zwarte handschoenen.

Ook Claudio Simonetti gaat op de moderne toer en zet een typische melenial beat met abstracte computer-synths neer als soundtrack. Mist totaal de stijl die hem vanaf de jaren 70 tot aan Sleepless heeft gekenmerkt. Opzich vond ik het wel geinig, maar toch zonde.

Het is een Argento film, maar er zit eigenlijk nauwelijks gore in. De Webcam-moorden zijn volledig bloedeloos. Wel zijn de lijken dan weer erg mooi gemaakt, maar toch jammer van het gebrek aan gore.

Al met al voelt The Card Player aan als een aflevering van een Politieserie, en is ook net zo vermakelijk. Niet heel goed, maar ook niet heel slecht. Het plot was wel aardig, al was het wel vrij voorspelbaar aan het einde en de film is toch bijzonder degelijk geschoten. Standaard thriller.

Doorsnee serial-killer-met-een-aparte-modus-operandi-thriller die zich onderscheidt door wat extra gruwelijkheden (de expliciete beelden van twee autopsies), de verrassing dat de mannelijke hoofdpersoon het einde van de film niet haalt, en de beroemde naam in de regisseursstoel. En van diens reputatie begin ik persoonlijk eigenlijk steeds minder te begrijpen.

Beetje jammer dit, van Argento verwacht je toch echt meer.

Uitgangspunt van een seriemoordenaar die vrouwen ontvoerd en hun lot over laat aan een live webcam pokerspel met de politie is best aardig. Maar de zwakte ligt em ook direct bij de uitwerking daarvan. Het is namelijk totaal niet interessant om de hele tijd naar wat met Italiaans accent Engels lullende agenten voor een computerscherm te kijken. Nog erger, via slechts een klein webcam schermpje zie je wat er aan de andere kant (de kant van de killer dus) van de feed gebeurd. Dat is totaal niet spannend helaas.

Een gemiste kans, want dat Argento film kan maken bewijst hij op een aantal momenten nog wel. De meest noemenswaardige scene waar hij dit bewijst is de ijzersterke 'asbakscene'. Een scene waar met belichting en camerawerk veel spanning wordt opgebouwd, waar hij om bekend staat dus. Andere opzienbarende scenes zijn die met de boot en degene waar Liam Cunningham het loodje legt.

Helaas zijn die scenes te schaars en gebeurd er voor de rest te weinig. Het einde (met een pokerspel op een treinrails) loopt tegen het idiote aan, maar is ergens wel vermakelijk. Soundtrack is verder oke. Mijn Nederlandse dvd kiest ervoor om op het hoofdmenu de track van Suspiria te draaien.... bijzonder.

Bijzonderder dan deze film in ieder geval, die slechts op enkele momenten boven PURE middelmaat op thriller niveau komt. Er vloeit zelfs geen drupje bloed.

Argento uit vorm. Dat ik niet lager ga is te danken aan drie scenes De eerste confrontatie van de hoofdpersoon met de moordenaar en Remo die zijn dood tegemoet gaat en de Engelse agent die op zoek gaat. Daar zijn sporen van ambitie te vinden. Opvallend genoeg scenes waarin hoofdfiguren alleen zijn. Die zitten ook wel in het gevoel dat Argento voor muziek heeft (al is dit deels erg de 2004-versie en 2004 is niet de beste tijd in de popgeschiedenis). Maar de film is vaak ook helemaal de weg kwijt. Met kreupele dialoog, een ongeloofwaardig plot en vlakke visuals die niet de compensatie bieden die betere Argento's wel hebben. Dit oogt inderdaad te vaak als Flikken Maastricht. Met in de drie genoemde scenes een opflakkering.

De film doet trouwens ouder aan dan hij is in zijn naïeve benadering van internet. Lijkt meer 1994 dan 2004.

Na een teleurstellende avond met Shallow Grave en Jason X op zoek naar een beetje beter vertier in de vorm van een Argento, en hoewel het de vermakkelijkste film van de avond was bleek dit ook geen hoogvlieger.

En pak de Argento checklist er maar weer bij want vergis je niet dat het allemaal wel weer des Argento's is. Uiteraard is er een Amerikaan of een Engelsman bij betrokken, er is de soundtrack, een schare mooie vrouwen, een aantal sterk opgebouwde scenes, moord en Gore achtige scènes zoals het onderzoek aan de eerste dode en uiteraard de locaties met duistere straten.

Maar buiten dat kenmerkt Il Cartaio zich vooral als onevenwichtige en wisselvallig. Neem bijvoorbeeld de soundtrack die goede met slechte momenten afwisselt, zo is het verhaal raar met de pokerspelletjes om nog maar te zwijgen van sommige acteerwerk met teenkrommende dialogen en vreemde logica in dingen. Stefania Rocca is een aardige op pleister op de wonde maar ontkomt ook niet aan de malaise met een plotje waar het voorspelbaar is dat de dader dichtbij huis gezocht moet worden. Sterk daarentegen wel weer, en Argento's kenmerk dan toch wel weer, zo'n scène qua opbouw en sfeer waar Anna Mari alleen thuis is. Maar het is allemaal veel te weinig en kan zich overduidelijk niet meten met het betere Argento werk met geen voldoende als eindoordeel.