I'll Sleep When I'm Dead (2003)

Alleen Clive Owen blijft enigszins overeind in dit 'drama' cq 'misdaad' filmpje. De reden waarom zijn broer zelfmoord pleegde (hij werd verkracht door een man, en ejaculeerde zelf ook, en dat kon hij niet verkroppen blijkbaar in die paar uren...ik kon m'n tranen niet meer bedwingen) is toch wel een van de meest opmerkelijke is ooit gepresenteerd op het witte doek. Om maar te zwijgen over de reden van zijn verkrachter. Ja, dit ging diep, net zo diep als het babybadje in een subtropisch zwemparadijs bij Centerparcs.

Jonathan Rhys Meyers presenteert de slechtst geacteerde kots-scene allertijden. En side-kick Jamie Foreman acteert zeeeeeeeeeeer slecht (en dan gebruik ik nog te weinig 'e's' in zeer).

Hier en daar een aardige sfeer-scene, maar de film is leeg, erg leeg.

Sfeervol.

Kan me niet echt vinden in de verontwaardiging van Mug. Vond het niet zo ver gezocht dat hij zelfmoord pleegt na zo een ervaring. Wat wel iets minder is, is de wat gezochte zoektocht naar het hoe en waarom van de zelfmoord. Maar buiten dat vond ik het erg sfeervol allemaal. Lekker onderkoelde Clive Owen en een paar heerlijke engelse types. Fijne soundtrack ook.
Wel een vreemde dvd hoes, lijkt wel op sin city deel 2.

3.5 sterren.

Met de Britse gangsterfilm 'Get Carter' heeft Hodges alvast één klassieker op zijn conto staan. Toch lijkt het alsmaar duidelijker te worden dat diens debuut meteen een schot in de roos was en de beste man vervolgens als ééndagsvlieg door het leven gaat.

Als een luchtige variant op de film-noir, kan 'I'll Sleep When I'm Dead' onmogelijk als een volwaardig geheel gezien worden. Hodges toont zelden een gevoel voor ritme en monteert zijn film alsof het een vluggertje was. Het gevolg is een uiterst gefragmenteerd geheel, dat bulkt van de plotgaten én elke vorm van cohesie mist om enigszins te kunnen intrigeren. Daarnaast voelen de motiveringen van de personages nooit echt gerechtvaardigd aan (de broer van Will in 't bijzonder), waardoor elke emotie uitblijft.

Ten slotte valt op hoezeer deze prent lijdt onder zijn tv-uiterlijk. De sfeerscheppende elementen (schaduwen, neonlichten, mise-en-scène,...) zijn zondermeer aanwezig, maar worden te sporadisch toegepast om enig effect te bereiken.

Ergens had ik toch meer verwacht van 'I'll Sleep When I'm Dead', maar de quotering is van zulke aard dat het een voorbode moest zijn voor het finale resultaat.

1*

Niet onaardig. Owen is ok als zwijgende tough guy, die eigenlijk nooit écht een tough guy wordt. Wel iets te veel geneuzel en gedoe eromheen, waardoor de film een beetje aan vaart inboet.
Jammer ook van het einde. Was mooier geweest als ie niet meer terug kwam om 'm te vermoorden.

2,5*

Erg duistere en donkere neo-noir film. Dat door dat duister en de rauwheid erg sfeervol overkomt en gewoon vanaf begin tot eind geboeit naar zit te kijken. Deed daardoor ook soms een beetje aan Sin City denken en dat het net lijkt alsof Owen in deze film een beetje opleiding en voorbereid word voor de film Sin City.

Maar toch snap ik al die negatieve reacties hierboven niet. Aangezien dat er nu wel erg veel zijn. Want slecht was ie niet. De camarawerk en het beeld zijn juist ook heel mooi gedaan en Owen en de rest spelen steengoed.

Voor mij een mijlpaal in de Britse Misdaad films. En in Britse Misdaad films stikt het ook wel eens van de botte humor maar ISWID is totaal anders. Hier draait het ook meer om de serieuze werk. Gewoon een aanradertje moet ik zeggen.

4,5*

Matige film.

De film doet een klein beetje aan A History of Violence denken, omdat ook in deze film iemand zijn harde verleden wil vergeten, maar er desondanks tegen zijn zin in weer mee geconfronteerd wordt. Daar houden de vergelijking tussen deze twee films gelijk ook op, want het niveau van A History of Violence wordt geen moment gehaald. Hoewel Clive Owen de rolredelijk invult wil de film op de een of andere manier nooit echt boeien. De rest van de cast en ook de film zelf komt toch vrij mat over. Ook zitten er behoorlijk wat clichézaken in de film, wat op een gegeven moment ook erg stoort.

Visueel heeft de film verder ook vrijwel niets te bieden. Het is allemaal vrij mat en meestal niet zo mooi. Alleen de muzikale score vond ik wel aardig klinken en paste op zich vrij goed bij de film.

1,5*

Als je van films houdt waarin personages het liefst in auto's tegen elkaar lullen, is dit het helemaal. Tot diep in het slot vertelt de cast elkaar wat ze er van denken, om vervolgens dit slepende filmpje in amper vijf minuten af te ronden. Het zal iets met sfeer en een gebroken man te maken hebben, maar er zit zo weinig leven in deze brouwerij, dat al vrij snel niets meer indruk maakt.

De meest gedurfde scène zit ergens in het begin, waarna een droevig scenario Owen op het spoor brengt van de dader. Afgewisseld met stroperige en duffe dialogen tussen Will en de mensen uit z'n verleden. Na de zoveelste ijzige blik van Owen wordt het allemaal echt te mal. Hodges perst er hier en daar nog eens een leuk plaatje uit, verder is de man heel diep weggezakt na z'n debuut.

Poeh, deze viel serieus tegen. Drama, actie of misdaad: nergens blinkt de film uit. De film duurt nochtans maar zo'n 100 min, maar desondanks was het maar een langdradige film. 'k werd ook niet meegesleept door de verschillende personages.

Tja, deze kun je gerust laten passeren. 'k vond er eigenlijk niet veel aan.

Aardige film over een man die het criminele leven in Londen vaarwel heeft gezegd maar terugkeert als zijn broertje zelfmoord heeft gepleegd. Opzettelijk traag en met een redelijk donkere sfeer. Een betere introductie van de personages was gewenst geweest. Zeker geen standaard Britse gangsterfilm.

Vrij trage maar sfeervolle film die het moet hebben van het acteerwerk en de aankleding. Clive Owen is behoorlijk cool als Will Graham.

Het verhaal van een broer die de zelfmoord van zijn broer onderzoekt is onderhoudend maar echt verrassend of opzienbarend wordt het nergens. De ontknoping is ook maar zo zo.

Redelijk.

Een goede misdaad/drama/mysterie/thriller film...

Prima verhaal...

Wat een drama...

Prima acteerwerk...

Bekende acteurs Clive Owen, Malcolm McDowell en

Jonathan Rhys Meyers...

Bekende actrice Charlotte Rampling ....

Prima HD kwaliteit...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Oei. Bijna beschamend om te zien hoe hard I'll Sleep When I'm Dead zijn best doet een broeierig en warm sfeertje neer te zetten. Jammer voor Owen, die ik meestal wel leuk vind, maar het faalt hopeloos. Hoewel het plot nog wel aardig gebeurd er veel te weinig om de boel interessant te houden. Sterker nog, het is saai, vervelend en onsamenhangend.

1,5*

Het woord "saai" valt hier vaak, maar daar had ik gelukkig geen last van – niet met verkeerde verwachtingen deze film ingegaan wellicht. Niet alles wordt voorgekauwd of middels een dialoog verduidelijkt, dat pleit voor de film, en met Clive Owen en Charlotte Rampling heb je ook mensen in huis die veel met hun ogen kunnen vertellen, hoewel die vaagheid bij andere gebruikers vaak als een steen des aanstoots blijkt te worden ervaren. Die stijl vond ik zelf wel geslaagd, maar de clichématigheid van de plotafwikkeling en de overbekendheid van het (naargeestige) gangsterwereldje doen voor mij ernstig afbreuk aan de impact. Al met al toch een goede voldoende, en de aanwezigheid van Malcolm McDowell is nog altijd een traktatie.

Redelijk sfeervol deze film die vooral voor realistische beelden gaat. Goed geacteerd van Jonathan Rhys Meyers. Maar er gebeurt inderdaad bitter weinig, verwacht dus zeker geen actiefilm maar eerder een drama.