Vibrator (2003)

Op het moment dat ik hier op klikte, spookte er toch een heel ander soort film door mijn hoofd.

Drama? 'mh.. Klinkt meer als een triller;)

idd

Was ik snel om te kijken zeg. Shame on me...

Ja ik ook, ik dacht een natuurfilm over een zeldzame torrensoort te vinden.

LOL

Lijkt me opzich wel een stimulerende film.

LOL

Na het zien van de film heb ik echt geen enkel idee waar de titel op slaat.

Hahah..:)

Maar wat vond je van de film?

Volgende week draaien namelijk ook een aantal films van het IFFR in Groningen waaronder deze.....en ik heb al een kaortje.

De film wisselt sterke momenten af met zwakke, maar dat kan natuurlijk ook aan het feit liggen dat ik geen Japanner ben en daarom sommige nuances mis.

Jeetje, wat een hoopje ellende was dit. Het nooduitgang bord naast het witte doek lonkte gedurende de hele film. Niks te intens... niks te bewonderen... Ik was blij toen de titelrol kwam.

1*

Enneh Syd, zat je weer bij mij in de zaal?

Voor mij onbetwist hét hoogtepunt van mijn festival trouwens, deze.. Raakte me héél erg diep.

De titel is denk ik vooral afgeleid van de mobiele telefoon aan het begin, trillend op de plek van het hart. Maar 't valt natuurlijk ook metaforischer op te vatten.

Een erg fijne film...:)
Ik vond het ook erg leuk om Nao Omoro in een compleet andere rol te zien als in Ichi The Killer. Volgens mij zijn er niet veel rollen die zo mijlenver uit elkaar liggen.
De scene tegen het eind aan als Rei nog even fluit ('over en sluiten') als ze is afgezet door Takatoshi bij die supermarkt is voor mij een volle extra ster waard - super!

Sommige films schreeuwen om en inspireren gewoon tot een recensie waar ik trots op ben.

En nu op zijn Vlaams: Stoeffer...

Hej Menni! Na de recensie gelezen te hebben begin ik mij af te vragen of ik niet in een andere zaal zat.

In ieder geval ik heb mijn stem met 1* verhoogd (nu 2*). Het was anders een te grote afstraffing. Al moet ik wel zeggen dat deze film in mijn ogen een lege road movie is. Een film waarin het puur en alleen gaat over vervulling van de innerlijke verlangens en waarbij de "weg" als mooi achtergrondplaatje wordt gebruikt is in mijn ogen geen road movie. "Im lauf der Zeit" en "Paris, Texas" dat zijn pas road movies. In een echte road movie speelt nostalgie een grote rol. Ik heb het gevoel dat de regisseur een extra verflaagje heeft aangebracht op een slap verhaal door gebruik te maken van de mooie plaatjes op de weg.

Of misschien houd ik gewoon niet zo van dit soort Aziatische drama films. Ik herinner mij jealousy is my middle name nog...

Daar hebben die Zweden-lovers absoluut het geduld niet voor

Syd, ik kan me héél goed voorstellen dat als 'ie niet aanslaat, 'ie ook helemáál niet aanslaat. In fact, het duurde tot de 'Shell-scene' voordat ik écht met het zweet in m'n handen en tranen in m'n ogen stond. Ik neem aan dat ik inmiddels niet meer hoef te vertellen dat deze roadmovie allesbehalve 'leeg' was voor mij .

Grappig dat ik later diezelfde dag Twentynine Palms zag, soortgelijk (en ook pas laat overweldigend, maar dat schijnen beste films van het jaar altijd te hebben bij mij).

precis

En Menni... Ik ben het met je eens! Dit is een typische love it or hate it movie.

Maar ik hou óók van Zweden, wat nu?

Ik zou dat beschouwen als een absoluut voordeel.

Herzien in Stockholm ?

Of Fucking Åmål eens Japans nagesynchroniseerd natuurlijk.

Dat lijkt me pas een écht "drama"

Vibrator

(op cinema novo, brugge)

http://www.midnighteye.com/rev...


Alhoewel ze het op midnighteye "één van de belangrijkste japanse films van het jaar" noemen, heb ik m'n twijfels.

Het is de ontmoeting tussen een vrouw (31) die asociaal is en verslaafd is aan drank en overgeven na het eten en een camion-chauffeur die voor zichzelf een vrouw en een stalkster fantaseert (gespeeld door de acteur die in Ichi the killer z'n tong afsnijdt...).

Het eerste deel van de film is het zich aan elkaar voorstellen en het "doorbrengen" van de nacht in de cabine van z'n camion. De camera is in die stukken nooit verder dan tien cm van hun gezicht...of kom,...lichaam.
daarna volgen afwisselend road-movie beelden van het doorkruisen van japan met mooie landschappen en japanse country-muziek, en de scènes in de cabine waar ze steeds meer op elkaar gesteld raken maar ook steeds meer beginnen freaken.
Het is vreemd hoe op één moment het op vulgaire seks gaat en enkele minuten later ze zo erg van elkaar lijken te houden, dat terwijl hun avontuur -"with a companion, the whole world seems to smile at you"- slechts enkele dagen duurt en vrijblijvend is.

Ze gaan zo volwassen met elkaar om en lijken op enkele dagen tijd volledig tot elkaar door te dringen terwijl ze er achteraf bijna geen belang meer aan hechten; alhoewel "Net als wanneer ik m'n eten heb overgegeven voel ik me nu zelfverzekerder. Hij zag er lekker uit om te eten, maar uiteindelijk heeft hij mij verslonden.", zegt ze op het einde.

Op midnighteye leggen ze nog een hele maatschappelijke link maar daar ga ik me niet aan wagen.

Let wel dat het acteerwerk misschien nog het meest indrukwekkende van al was. Men hoort haar gedachten doorheen de film met af en toe het geluid dat wegvalt voor geschreven tekst op zwarte achtergrond, dat gaf soms een onhandige indruk.

Ik was niet volledig overtuigd...

Enkele stevige spoilers in het bovenstaande bericht vind ik, ben blij dat ik het vooraf niet gelezen heb.

Op zich een film die enkele punten tegen zich heeft, met als belangrijkste een te kale registratie van de feiten. Al werkt het realisme hier heel wat beter dan het theaterrealisme uit films als Festen. Misschien omdat de scenes in de film ook veel echter aanvoelen.

Af en toe wel doorprikt door enkele surreeële scenes, en prachtige shots, die scherp afsteken tegen de rest van de film. Was ook wel te vinden voor die zwarte schermen met tekst op. Korte, stille tussenposes die de gedachten de nodige kracht en belangrijkheid geven.

Het einde zorgt voor een extra ster. Heerlijk hoe alles vrijblijvend blijft, terwijl een happy end zo makkelijk zou geweest zijn. Past vreemd genoeg ook beter bij de personages zo.

Normaal geen film die ik 4* zou geven, maar ik doe het toch. Sterke acteerprestaties, boeiende personages en indrukwekkend realisme. Met een betere afwerking had er een nog hoger cijfer ingezeten.

Edit : geen vulgaire sex gezien trouwens. Zag er allemaal zeer normaal en natuurlijk uit.

Net klaar met kijken. Wat vond ik dit een schitterende film. Precies waarop ik hoopte, trouwens niet verwachte.

Ik weet op dit moment niet veel te zeggen over de film, alleen dat ik diep geraakt werd door het personage Rei. Haar angsten , haar liefde, haar eenzaamheid kwamen oprecht en gevoellig over.
Schitterend hoe hij water over haar rug lied stromen in het bad en hoe zij op het benzine station op de grond ineengezakt huilde..

De muziek was schitterend, de juiste nummers op de juiste momenten.
Echt een film die je gewoon moet voelen, en die je maar moet raken. Mij heeft hij in ieder gevoel diep geraakt Heb er verder niet veel over te vertellen..

5* voor dit, in mijn visie, meesterwerkje.

Héél erg mooie film, maar net niet helemaal het meesterwerk waarop ik had gehoopt. De film begon erg goed, maar kon dit toch niet de hele lengte vasthouden. Einde was dan weer wel erg mooi. Maar in het midden miste ik wat. Was net niet dromerig genoeg. Werd vaak door de muziek uit de sfeer gehaald denk ik, vond het af en toe iets té blij voor de film. Visueel ook erg mooi. Al met al wel een krappe 4,5*.