Play Misty for Me (1971)

Eastwood is zoals gewoonlijk sterk in deze sfeervolle thriller waarmee hij tevens zijn regiedebuut maakte. Werd later gebruikt als blauwdruk voor een aantal beroemde female-stalker-films. Bij vlagen erg spannend. Goed.

Spannende film die duidelijk laat zien dat Eastwood een goed regisseur genoemd mag worden die met weinig middelen het maximale uit een film kan halen (naar verluidt heeft hij de film geschoten, ruim 50.000 dollar onder het budget). Het acteerwerk is solide, de omgevingen zijn prachtig en zelfs een niet jazz liefhebber als ik vond de soundtrack goed passen. Spijtig dat de geloofwaardigheid van het script flink wordt aangetast door het personage wat Clint zelf mag spelen, want het gaat er bij mij echt niet in dat hij zijn stalker niet allang eerder had aangepakt

Desalniettemin zeker de moeite waard, ik heb me geen minuut hoeven vervelen.

Prima regiedebuut van Eastwood, die met weinig middelen toch een zeer geslaagde film weet af te leveren.

Het tempo van de film is niet hoog, maar sfeer is er genoeg, mede ook omdat er op de rustige momenten vaak van die heerlijke jazz-muziek voorbijkomt. De locatie van de film is aan een nogal rotsachtige kust en Eastwood zorgt ervoor dat datgene op een mooie manier op beeld wordt vastgelegd.

De absolute ster van deze film is echter niet Eastwood, maar Jessica Walter, die echt zeer overtuigend een vrouwelijke stalker neerzet, die achter Eastwood aanzit en zich steeds meer aan hem opdringt. Wat een enorme schreeuwstem heeft zij trouwens ook, ik moest er op een gegeven moment zelfs van lachen. De opbouw van de film is goed en in het tweede gedeelte wordt het allemaal ook daadwerkelijk spannend. Wel duurt het wat te lang, voordat Eastwoods personage ook daadwerkelijk ingrijpt. Dat vond een tikkeltje ongeloofwaardig. Het einde is dan wel weer erg sterk. Even dacht ik dat Eastwood zich zou laten aftuigen door de vrouw, maar een rake vuistslag is voldoende om haar door het raam en van de rotsen af te laten vallen. Zo hoort een finale te zijn!

3,5*

Aardg regiedebuut van Eastwood, al staat ie er zelf wat sufjes bij te acteren. Hij heeft wel een leuk optrekje voor zichzelf ingeruimd. Leuke omgeving ook, die wel iets te nadrukkelijk wordt gebruikt voor zijn ontmoetingen met Tobie. Het wordt echt erg waneer de twee samen zijn bij een watervalletje en een zonsondergang onder begeleiding van een mierzoet liedje.

Daar gaan tenen van krullen. Geldt ook voor Jessica Walter's vertolking, maar dan in positieve zin. Ze eist de film op als opdringerig, obsessief en ronduit eng wijf dat van geen wijken weet. In elke scène wervelend aanwezig. Enkele vinnige dialogen en het Monterey Jazz Festival leuken het nog wat verder op. De finale start wat stroef, maar mag er uiteindelijk ook nog wel zijn.

prachtige locaties en erg mooi gefotografeerd,deze goede/degelijke thriller

Aardig thrillertje met Clint. De muziek is sterk, de rol van Walter is gewoon eng en irritant(positief bedoeld) en er zitten veel mooie plaatjes in, maar het einde is toch beetje zwak in vergelijking met rest van de film. Ook stoort de geluidsmontage me vaak, toch belangrijk in deze film.

Me ook eens aan deze film gewaagd en 'k vond hem niet mis. Niks wereldschokkends, maar het verhaal wist me wel te boeien. De cast deed het prima.

'k vond wel dat het bloed dat ze gebruikten er wel nogal oranje uit zag, maar voor de rest was de film nog goed te pruimen voor z'n leeftijd.

Leuk om een gezien te hebben en 'k heb het me zeker niet beklaagd.

Een goede misdaad/drama/romantiek/thriller film...

Prima en ouderwetse verhaal...

Prima kwaliteit breedbeeld (geen HD!)...

Ouderwetse klassieke muziek

(wel Dolby Digital)...

Bekende acteur Clint Eastwoord en zelf regisseur...

Prima camerabeweging...

Uiteindelijk niet meer dan aardig. Wel eens fijn dat het niet al te spectaculair wordt opgebouwd en niet zwaar aangedikt wordt, maar verder komt de film een beetje dat ene extra'tje te kort wat bijvoorbeeld Misery wel heeft. 2.5*

Het regiedebuut van Clint Eastwood, een film die zonder meer niet tot zijn sterkste werk behoort. Een thriller over een radio-dj die gestalkt wordt door een geobsedeerde fan. Een film die traag verloopt en op enkele momenten na maar weinig elementen van een goede thriller bevat. Kent weinig spanning en is eveneens ook niet mysterieus of bijvoorbeeld sfeervol te noemen. Acteerwerk was wel redelijk, maar dat was voor mij ook één van de weinige dingen wat deze film nog enigszins interessant maakte.

Een film die degelijk oogt maar doodsaai is. Op het eerste gezicht lijkt dit regiedebuut van Eastwood top, goed klinkende titel, een poster die aan Hitchcock doet denken, goede acteurs en goede middelen. Maar al snel merk je dat het verhaal (verliefde vrouw wordt gestoorde stalker) cliché is en niet veel om het lijf heeft. Dit maakt de film enorm voorspelbaar, bovendien wordt het gevuld met een herhaling van zetten waar geen eind aan lijkt te komen. De eendimensionale personages passen wel bij dit karige script. 1,5*

Het verhaal speelt zich af aan een prachtige woeste kust, een kolkende zee en dreigende klippen zetten de toon. Het geluid van de zee is dikwijls te horen op de achtergrond, wat enerzijds een rustgevend effect heeft, maar anderzijds in contrast staat met de plot en iets weergeeft van de onontkoombaarheid van de ontknoping. Ik hield van het camerawerk, lange shots, Clint duidelijk ook veel opgestoken van Don Siegel, het panoramische. Aan de film voel je dat de summer of love nog maar enkele jaren achter de rug is, de ideologie van 'vrije liefde' weerspiegelt zich perfect in de dialoog tussen Clint en Jessica bij hun eerste ontmoeting. Verder heb ik genoten van de insteek met het Monterey Jazz Festival. Clint is dan ook een echte jazzliefhebber (cfr zijn biopic over Charlie Parker en de titel van deze film), en voor de casual fan kan dit een meevaller zijn naargelang zijn of haar smaak.

Deze film heeft een heel coole uitstraling en zal hem in de toekomst zeker nog opnieuw bekijken.

Tamelijk spannende thriller, goed verhaal. De rol van stalkster Evelyn (Jessica Walter) wordt goed gebracht. Clint Eastwood heb ik al betere rollen zien spelen. Er vielen enkele rustige momenten in de film die een beetje té lang duurden, waardoor de spannende sfeer even verbroken werd, maar dit viel nog mee door de goeie muziek.

Een soort film om om de zoveel jaar nog eens weer te zien.

Tjee, dat viel tegen. Eastwood als een tot inkeer gekomen womanizer... vooruit, kon ik nog wel mee leven. Maar Jessica Walter als gestoorde stalkster... Nee: er zat werkelijk geen énkel raffinement in haar spel, en misschien nóg wel minder in haar rol.

Dan was Glenn Close later toch van een heel ander kaliber.

Hey that's not my girlfriend, let me get that straight right up front...

Het is duidelijk dat Fatal Attraction hier één en ander heeft uit gehaald, tot en met het doorsnijden van de polsen . Het script is zo aangepast geweest om de spanning nog te verhogen, maar Play Misty for Me is verrassend goed als thriller en qua spanning viel er voor mij evenmin te klagen. Een radiopresentator wordt gestalkt door een heftig gestoorde fan. Walter zet een minstens even sterke prestatie als Glenn Close neer en komt erg dreigend uit de hoek. Het is ook een film die de maatschappelijke veranderingen post 68 belichaamt : de festivals, vrije sex en relaties, meer gelijkheid in omgang tussen man en vrouw ... Een geslaagd regiedebuut van Eastwood.

Alweer de 50e verjaardag voor deze thriller al is dit predicaat misschien iets te dik aangezet voor deze film. Ik vond de spanning namelijk wel meevallen. Toch bleef de film wel boeien, zelfs ondanks het voorspelbare plot. Jammer dat er toen ook al onwaarschijnlijke acties in dit soort films zaten wat de geloofwaardigheid, zeker richting het einde, niet ten goede komt. Mij viel ook de gelijkenis met Hitchcock op, zoals door anderen hier ook geconstateerd. Enkele scenes hadden ze voor mij weg mogen laten, maar zal vulling zijn geweest: de live concerten en de scene met daarbij het gezongen lied. Voor de rest voldoende.

Het regiedebuut van Clint Eastwood, daar was ik toch wel benieuwd naar. Een vrij aardig ontvangen film ook, maar in alle eerlijkheid, ik vond er niet zoveel aan. Het verhaal over een stalkster is niet bijzonder origineel, maar dat hoeft niet per se een belemmering te zijn. Helaas is er een hoop meer mis. Ik zie veel complimenten voor het acteerwerk, maar ik zie het niet. De stalkster overtuigt niet echt en is meer irritant dan dreigend, maar het is voornamelijk Clint Eastwood die ik totaal niet vind passen als dichtende soft jazz DJ, en ondertussen als stug kijkende chagrijn de film door-womanizet. Maar dan weer wel overlopen wordt door zijn duidelijk niet helemaal lekkere scharrel. Ik geloofde het allemaal niet zo.

Maar het was ook best wel saai. De eerste helft kijken we vooral naar een ongeloofwaardige romance tussen twee vrij irritante mensen. De tweede helft komt gelukkig wat meer dreiging, maar ook maar sporadisch, en ook lange stukken zitten we naar niet bijster interessante strandwandelingen of gesprekken te kijken. In een mooie omgeving, dat dan wel weer. En vaak begeleid door muzak, dat dan ook weer. Nee, ik had hier toch echt op een stuk meer gehoopt.

Clint en de groupies.

Als een soort rustpunt in zijn oeuvre, want heel veel gebeurt er eigenlijk niet - niet in het verhaal en niet in de rollen, want die zijn ook niet zo heel opzienbarend. Wat me wel opvalt is dat de film eigenlijk niet gedateerd aanvoelt, ondanks dat er toch al 50 jaar voorbij zijn. Dat is dan wel weer een beetje te zien aan het al te lange haar van Clint en de lelijke korte koppies van de dames.

In de regie is de hand van Clint zeker wel te herkennen, dezelfde stijl als in geloof ik al zijn films - rust in de opbouw, zorgvuldig en ietwat behoudend - of misschien is degelijk wel het juiste woord.

Herzien op 4K van Kino met Dolby Vision.

Sterk regiedebuut van Clint die het pad effende voor onder meer Fatal Attraction en Basic Instinct, met invloeden van Don Siegel, van wie Eastwood zo veel over zijn nieuwe vak leerde. Siegel heeft tevens een cameo als barman.

Dave Garver is een jazz diskjockey bij KRML radio, die elke avond vanuit een studio in Carmel-by-the-sea, Californië, een programma presenteert. Na zijn werk belandt hij in zijn stamkroeg en leert Evelyn Draper kennen, een fan van zijn show en tevens de vrouw die regelmatig telefonisch het nummer “Misty” aanvraagt. De twee belanden bij Evelyn thuis in bed, waar Dave op voorhand wel duidelijk laat weten dat hij min of meer een relatie heeft met een andere vrouw, dus no strings attached. Evelyn raakt echter geobsedeerd door hem en laat hem niet meer met rust. Wanneer Dave zijn stoplichtrelatie met zijn ex Tobie oppikt, slaan door extreme jaloezie de stoppen door bij Evelyn.

Spannende thriller met de nodige schrikmomenten en een goede opbouw van spanning. Jessica Walter zet een geloofwaardig stalker neer. Ook solide rol van Eastwood, de man van de poncho en sigaar, die hier een zachte kant laat zien en bijna bezwijkt onder de verstikkende aanwezigheid van de psychisch gestoorde Walter. Sterk camerawerk van Bruce Surtees, vaste man van Siegel, met mooie plaatjes van het gebied rond Carmel (vlak bij San Francisco) waar Eastwood toentertijd woonde en dat het decor vormt. Hij zou er in 1986 tot burgemeester gekozen worden. Tot slot lekkere funky muziek met onder andere echte beelden van het Monterey Jazz Festival.

Minpuntje is dat er soms wat stille momenten vallen, waardoor de speelduur net te lang is.