Pumping Iron (1977)

Inderdaad een vrij geslaagde docu, al viel me op wat een arrogante kwast die Arnie vroeger wel was. Zonder scrupules beweert hij bijvoorbeeld dat hij de wat oenige Lou 'Hulk' Ferrigno gerust slecht advies zou geven als hij de kans zou krijgen. En dat verhaal over de dood van zijn vader is natuurlijk te schandalig voor woorden.

Maar het is natuurlijk wel leuk om te zien.

3.5 sterren.

Het is echt genieten in dit docudrama vol spierbundels. Van Arnold's maffe streken, van zijn Oostenrijkse accent, van de andere bodybuilders die alles doen om van Schwarzenegger te winnen, en niet te vergeten van Lou Ferrigno en zijn geobsedeerde vader. Het is een klein bodybuilderwereldje waarin iedereen elkaar kent en tevens zijn winnaarsmentaliteit even opzij kan zetten om anderen te helpen.

Pumping Iron is enerzijds een inspirerend verhaal over het bereiken van de top, anderzijds een humoristisch portret vol allerlei kleurrijke karakters. Enige minpuntje zijn voor mij de vele poseer- en trainingscènes, welke na een tijdje ietwat eentonig worden. De gesprekken tussen de bodybuilders onderling en de interviews met Arnold zijn vele malen vermakelijker.

Vergeet trouwens ook niet de extra's op de DVD, waarin Arnold het een en ander uit de doeken doet over de opzet van de documentaire.

Geinig.

Niet al te hoogdravend maar gewoon low-budget Arnie en kornuiten volgen op weg naar hun wedstrijd. Met name door hem, zijn grappige intimidaties en zijn charismatische uitstraling, blijft het entertaining. Echt diep op de subcultuur wordt verder niet ingegaan. Had wel eens wat willen horen over eventueel verboden snoepgoed voor de spierenkwekers, maar ach..

Het plotje met de vader van Ferrigno blijkt staged evenals een aantal andere zaken (volgens Raw Iron: The Making Of), maar is desondanks interessant.

Goed.

Sterke en zeer vermakelijke docu over body bulders. Grappige leuke gesprekken. Mooi/interessant kijkje achter de schermen van bodybuilding. Ook Hulk, Lou Ferrigno zat hier in en heeft net zoals Arnie keiharde bonken. Interessante, sympathieke docu.4,0.

Amusante docu die zeker geslaagd is in het weergegeven van de mannen achter de spieren, ook al blijven die laatste natuurlijk het belangrijkst. Het oogt allemaal wat slordig en de cameraman heeft ongetwijfeld nog veel te leren, maar het ging gelukkig niet zozeer om hoe iets in beeld verscheen, de aandacht ging veeleer uit naar wat werd gefilmd.

Verder dus een zeer entertainend filmpje, dat vooral moet steunen op de immer sympathieke pestkop Arnold, die het niet kan laten met iedereen de draak te steken. Die anekdote i.v.m. de bodybuilder die schreeuwde tijdens een competitie is daarvan het ultieme bewijs.

Goed.

3,50 (3,25)

Een seventies documentaire over bodybuilders die anno 2012 nog staat als een huis. Niet alleen omdat deze documentaire in een keer sterren maakte van de hoofdrolspelers - Arnold "The Terminator" Scharzenegger en Lou "The Hulk" Ferrigno. Maar ook doordat zij (en anderen) overtuigend spreken / toelichten / demonstreren dat bodybuilding naast ongezonde sport ook (voor mij onbegrijpelijke, en voor anderen begrijpelijke) kunst is.

Ook al zijn wat achtergrondverhaaltjes verzonnen, het is toch met name Schwarzenegger in zijn overtuigendste rol ooit die compleet relaxed en ondeugend het publiek weet te bespelen en zijn tegenstanders weet te manipuleren. Als je niet hiernaar met een big smile kunt kijken, dan weet ik 't ook niet meer.

Hoe je van zoiets als bodybuilding toch nog een uitermate vermakelijke docu kunt maken.

Ik lees hier dat bepaald niet iedereen onder de indruk is van de sport (ik heb er ook niet heel veel mee) maar heb toch wel uitermate veel respect voor de discipline die die gasten hebben. Je moet echt door heel wat fysieke en psychologische grenzen wil je je meten met de top in zo'n sport.

Ik heb trouwens Arnie nog nooit zo sympathiek gezien als in deze docu. Innemende kerel was/is het toch wel.

Goeie documentaire over bodybuilding en de daarbij gepaarde wedstrijden. Deze documentaire vormt een kijkje achter de schermen, afgewisseld met wat persoonlijke verhalen. Echt natuurlijk zien de imponerende lichamen er niet uit, maar de toewijding is wel bewonderenswaardig. Leuk om Arnold Schwarzenegger hier te zien voordat hij doorbrak in Hollywood en hoe hij hier zijn tegenstanders probeert te manipuleren. Een nipte 3.5 sterren.

Vermakelijke documentaire en tevens één van Arnie's eerste witte doek performances. Hier is al goed te zien dat hij veel meer in zijn mars had. Zijn collega's hebben soms een vergelijkbare omvang maar qua persoonlijkheid vallen ze vrijwel allemaal in het niet bij de Austrian Oak.

Schwarzenegger loopt de sportschool binnen en maakt meteen grapjes, spreekt iedereen aan en lijkt zorgeloos naar de volgende verkiezing toe te leven. Stiekem kreeg ik een beetje medelijden met Lou Ferrigno. Keihard werkend en aardig wat pondjes zwaarder maar totaal niet geboren voor de schijnwerpers. Opvallend is dat de lichamen er hier nog enigszins natuurlijk uitzien in tegenstelling tot wat we tegenwoordig voorgeschoteld krijgen.

3,5*

"Pumped up, you know?"

Het baanbrekende zie ik niet echt in deze documentaire, desondanks kijkt het prima weg.

Als kijker volg je in deze docu dus Arnold Schwarzenegger op weg naar zijn laatste Mr. Olympia. Daarnaast nog wat andere bodybuilders die respectievelijk bezig zijn met de voorbereidingen op andere toernooien. Het levert een aantal leuke beelden op aangaande het trainingsproces en alles wat daarbij komt kijken; een stukje rivaliteit. Met name Schwarzenegger komt hierbij leuk uit de hoek kijken door zijn sympathieke gedrag en grappige uitspraken.

Helaas blijft het geheel wel erg aan de oppervlakkige kant. Ik heb begrepen dat er voor meer dan 100 uur aan beeldmateriaal is geschoten, daar had toch net iets meer mee gedaan kunnen worden. Naast het feit dat bepaalde situaties - duidelijk - gescript zijn, alhoewel het wel zorgt voor een hoog entertainmentgehalte.

Al met al best een vermakelijke documentaire om eens gezien te hebben, maar zeker niet revolutionair te noemen. Misschien zal het wel aan de periode hebben gelegen waarin het destijds uitkwam.

3,0 Sterren.

Mja.

Pumping Iron is vooral een sympathieke documentaire. De bodybuilders zijn best grappig wegens hun gebrek aan zelfrelativering. Lou Ferrigno en z'n vader zijn simpel, zo lijkt het.

De documentaire is nooit diepgaand of wat dan ook en staat door iemand als Arnold Schwarzenegger die allerlei onzin uitkraamt over proporties enzo. Zijn metafoor dat bodybuilding hetzelfde gevoel bezorgt als seks is hilarisch. Hij lijkt ook de enige met een beetje zelfspot. Na een half uur Lou Ferrigno en papa Arnold zien winnen en een jointje zien roken is een leuke afsluiter.

3

Vermakelijke docu over bodybuilding in de 70's, al is docu een wat groot woord. Het is eigenlijk meer een kijkje in het leven van enkele spierbundels, hoe ze leven, wat ze er voor moeten doen en hoe ze met elkaar omgaan. Die hele sport boeit me echt geen bal, maar toch was het wel leuk om te zien. Komt natuurlijk vooral door de aanwezigheid van Arnold Schwarzenegger (de reden dat ik dit eens wilde bekijken), die voor zijn filmloopbaan al een grootse tijd als sportman erop had zitten. En later ook als politicus. Enorm knap dat je op zoveel gebieden kan slagen in het leven. Hij is een tikje arrogant in de docu, maar bezit ook humor en overtuigingskracht. En ik moest wel lachen toen hij op het einde op de bank lag met zijn ''Arnold is numero uno'' shirtje, haha. Het jaren 70 sfeertje maakt het allemaal nog wat grappiger.

3*

Ehm.

Blijkbaar is deze docu (deels?) de doorbraak van Schwarzenegger geweest. Dat verklaart al nét iets meer de hoge score van dit ding, want zonder die context begreep ik er werkelijk niks van. Mét context iets meer, maar dat maakt deze docu niet beter natuurlijk.

Het gaat over ... bodybuilding. Beetje gezemel over hoe het een kunst is (welke obsessie is dat niet) en wat gezemel tussen de bodybuilders. Vervelende typetjes, Schwarzenegger inclusief. Dat "oh wat zijn wel leuk" sfeertje is echt om te huilen.

Verder wat beelden van een trainende Schwarzenegger (oeh) en van wat wedstrijden (aahh). Leuk! Als je iets met bodybuilders hebt, mij kon het even voor geen meter boeien. 't Is een redelijk saaie en flauwe bedoening, met wat posertjes (hah!) die grappig proberen doen voor de camera en verder een droge registratie van een vervelende "sport" (of was het nu toch kunst?).

Nopes.

1.0*

Historische documentaire over een subcultuur die zich sindsdien nog flink heeft ontwikkeld. De documentaire an sich biedt een inkijkje in de geest van de destijds 28 jarige heer Schwarzenegger die het presteert om tegelijkertijd sympathisch als ook onverdraaglijk over te komen. Een groot acteur in de dop.

Voor de rest vind ik het een wat saaie film met al dat poseren. De Italiaanse krachtpatser de heer Columbu maakte op mij de meeste indruk zeker met het met de mond opblazen van een kruik.

Nog steeds fascinerend docudrama over bodybuilding, waarbij de focus ligt op de toen 28-jarige Arnold Schwarzenegger. Voor deze documentaire liet hij zich overhalen om nog één keer mee te doen aan de mr. Olympia-wedstijd in Pretoria. Die titel had hij toen al vijf keer op rij gewonnen en hij stond op het punt te stoppen met zijn carrière om te beginnen aan een nieuwe uitdaging... acteren. Zijn belangrijkste concurrenten komen ook aan bod, met name Lou Ferrigno, maar het wordt al snel duidelijk dat het natuurlijke charisma en de intelligentie van Schwarzenegger een absolute hoofdrol opeisen. Het resulteert in een leuke, vaak erg grappige en soms zelfs vertederende documentaire. Bepaalde momenten en situaties zijn in scene gezet en/ of gemanipuleerd, maar over de hele linie genomen is dit een eerlijk en ontluisterend kijkje in een bizarre subcultuur.

"Never feel sorry for yourself. Remember, if you are traning hard, he may be training twice as hard. You just gotta keep coming back stronger.”

Hoewel ik officieel deze docu voor het eerst heb gezien vanmorgen, ken ik hem eigenlijk al wel volledig. Deze clips worden veel gebruikt, ik weet namelijk nog wel dat wij in de lockdown (ergens in 2021) bij mij op zolder toch bezig waren onze sport door te zetten (we hadden veel halters en gewichten gehaald dus konden iets doen), en vaak zette we dan op de TV daar een motivatie filmpje aan en dat was wel eens een Arnold edit waar deze beelden dus vaak in voorbij kwamen. Toch nooit echt overwogen deze docu op te gooien maar, ik denk dat je deze docu niet gemist mag hebben als je sport zelf ook beoefent.

Goed, we weten langzamerhand wel dat het veelal geacteerd is hier. Ik denk ook niet dat we daar omheen moeten draaien, zo oogt het ook wel. Toch vond ik het allemaal een beetje kaal, als je snapt wat ik bedoel. Ik had toch op veel meer diepgang in de sport zelf gehoopt, dit is meer gewoon een show-off van de “grootste” bodybuilders van de wereld. Arnold is wat dat betreft gewoon de koploper, en dat moet ook gezien worden, toch opzich ook wel leuk die strijd die te zien is tussen Arnold en Lou. Franco Columbu is veel te weinig is in mijn ogen te weinig te zien, toch de trainingspartner van Arnold geweest al die jaren, jammer want hij verdiende zeker de erkenning. Mike Katz boeide me bijvoorbeeld niet zo heel veel, en dat skipte ik toch ook liever.

Over het algemeen dus best vermakelijk maar, niks vernieuwends. Ik had toch gehoopt op een docu wat toch wat dieper in de materie groef. Eigenlijk voegt deze documentaire niet héél veel toe in mijn ogen. Ja, je krijgt zeker trainingen te zien al zijn het maar een paar, en je ziet eigenlijk niet echt hoe zwaar de rest is. Mensen vergeten al gauw de mentale strijd die je met jezelf voert maar, ook met anderen. Dat laatste komt wel veel voor, en Arnold speelt het zelf erg goed door zichzelf gewoon als beste te zien, dan sta je er ook niet negatief. Ook op stage is dat belangrijk, veel gasten zijn bang tijdens het posen maar, je moet vooral in je zelf geloven, en deze zelfvertrouwen staal je ook uit, zoals Arnold dat zelf ook deed. Dat heeft ook vast er mee te maken waarom zijn poses best fascinerend zijn, ondanks zijn ontzettend goeie stroomlijnen en spiermassa.

Helaas weinig informatie over voeding, het moet tenslotte een bodybuild documentaire voorstellen. Nazorg kenden ze destijds blijkbaar ook niet. En dat is misschien toch wel het gene wat ik allemaal mis, ik was best benieuwd hoe Arnold het bijvoorbeeld om zijn trainingen heen ook aanpakte, het doel van deze docu is dus niet altijd even duidelijk en dat is spijtig.

Maar, omdat ik nu dus ziek thuis zit (en dat is in deze sport niet heel fijn) kon ik hem gemakkelijk kijken. Geen groot fan van deze docu, wel van Arnold en alle andere gasten die je hier ziet. De ‘Golden Era’ ook wel genaamd, een tijdperk waar we veel aan hebben gehad tot de dag van vandaag, al zie je ook aan trainingsstijl zeker de modernisatie van nu.