Pane e Tulipani (2000)

In de herziening!

En als je met griep in bed ligt, je hondsberoerd voelt is er wel heel wat voor nodig om je weer een beetje op te peppen en met deze film lukt dat zowaar.

Sneeuwt altijd een beetje onder door Amelie, maar eigenlijk is deze vergelijkbare film nog veel mooier.

Feel-good, maar met een flinke dosis melancholie, schitterend geacteerd, heel mooi gefilmd en heerlijk romantisch, grappig en liefdevol...en dat is deze keer nou eens iets totaal anders dan lichtgewicht.

Meesterwerk!

Inderdaad een feel good-film. Goed genoeg gemaakt om te boeien en ook om te werken. Helaas niet genoeg nieuws onder de zon, om ook te beklijven. Dit is zo'n typisch Italiaanse film, waar je er af en toe wel eentje van nodig hebt. Best leuk.

Zonder grote verwachtingen aan deze begonnen en hij is me erg goed bevallen. 'k vond het verhaal redelijk origineel en wist me eigenlijk de volledige speelduur te boeien. Ook de personages passen in de film en wisten me wel te bekoren. De film is een echte vakantiefilm, met mooie beelden vanuit Venetië. Voor de rest is het een luchtige film, met toch ook een beetje drama.

'k was eigenlijk aangenaam verrast door deze film. Wie een leuke vakantiefilm wil zien, met een leuke cast, is hier aan het goeie adres.

Geweldig leuke komedie en ondanks de 114 minuten duurde hij geen minuut te lang!!

Leuke en fijne feelgood film die lekker wegkijkt. Ondanks de relatief lange speelduur, verveelde deze film geen moment.

Ideale film voor een vrije regenachtige herfstmiddag!

Een ouderwets overkomende en luchthartige komedie, waarin wel alles onder een vergrootglas werd uitgekristalliseerd. Het trage verhaal had subtiele humor, speelde in Venetië (het echte niet het toeristische) en ging over (oude en nieuwe) binding en mensen met dromen en verlangens. De regisseur leek zich vooral te richten op het wat oudere publiek.

Een mij wat al te brave feel-good film van de vruchtbare Italiaanse bodem. Acteerwerk is in orde, de verwikkelingen zijn niet bijster interessant maar wel prima kijkbaar dit.

In het romantisch Venetië speelt zich inderdaad een 'feel good' movie af, wat heel wat criticasters reeds hebben verwoord. Niet altijd even boeiend, maar de romantiek en komedie mogen er best wezen.

Aardige feelgood komedie uit Italië, even los van schreeuwende Italiaanse mannen die denken dat hun punt met 130 Db en wild gesticuleren beter over komt. Irritant. De David di Donatello voor beste film lijkt me iets overdreven, maar geen verkeerd filmpje om met een koppie thee te kijken, terwijl het buiten sneeuwt.

Leuk rolletje van Bruno Ganz en Licia Maglietta zet een charmante huisvrouw van middelbare leeftijd neer, die zichzelf hervind wanneer ze plot eens kans krijgt om los van haar gezinsleven op eigen benen te staan en even voor zichzelf te leven. Ik snap wel dat Ganz’ Fernando gecharmeerd was van de in kleurige jurken gestoken Rosalba, die opeens in zijn leven verschijnt.

3,2*