La Ragazza Che Sapeva Troppo (1963)

Historisch gezien een zeer belangrijke thriller, gezien de boost dat dit het latere Giallo genre zou geven. Bava is naast een meester in het occulte ook nog eens een schakel in de geschiedenis van de Italiaanse cinema. In essentie is The Girl Who Knew Too Much helaas best matig te noemen. De film opent nog ijzersterk met een sterf- en moordscène die geniaal in beeld worden gebracht, maar de rest van de film leunt echter teveel op twists en raadsels, terwijl de spanning achterwege wordt gelaten. De verplicht lijkende humoristische insteken helpen hier ook niet bij. Belangrijke, maar geen sterke thriller.

Krappe 3*

Een giallo die er eigenlijk (nog) geen is. Van de iconische assassino met zwarte jas en handschoenen is hoegenaamd geen sprake, van stijlvolle moorden met glimmende scheermessen en scharlakenrood bloed evenmin. The Girl Who Knew Too Much is eerder een whodunnit met enkele Hitchcockiaanse elementen, zij het dan zonder suspense, want hoe hard Bava ook zijn best doet om de kijker op het puntje van de stoel te krijgen, deze film moet het vooral hebben van zijn cinematografisch vernuft. Volledig in zwart-wit geschoten, met oog voor compositie en sfeervol schaduwspel is dit een uitstekend voorbeeld van Italiaanse mooifilmerij. Toch doe je er best aan het script weg te denken, want de opeenstapeling van getelefoneerde plotontwikkelingen zijn werkelijk lachwekkend, om van het uitleggerige slot nog maar te zwijgen.

Aardig in elkaar gezet verhaal, met diverse twists en mooie beelden. De toon wordt gelijk al in het begin gezet met de titel van de detectiveroman, die Nora in het vliegtuig zit te lezen en de scène met de sigaretten.
Iedereen lijkt het op de hoofdpersoon Nora voorzien te hebben.
Juist als aan het einde alles duidelijk lijkt, volgt er een wat onverwachte slottwist; die sluit aan bij het begin, waarmee de cirkel rond is. De priester, die het door Nora naar beneden gegooide object opvangt en er mee vandoor gaat, suggereert een vervolg. Maar dat wordt niet meer in beeld gebracht.
Door de kracht van de overdrijving, waaronder de scènes met de klapperpistolen, de draden, de bewegende lichten, het vele schaduwspel, is de humor nooit ver weg. Zelfs zo dichtbij, dat je je kan afvragen of die humor wel onbedoeld is.
Inderdaad vermakelijk geheel, dat verder ook door de korte speelduur niet verveelt.

Mario Bava's The Girl Who Knew Too Much is de allereerste Giallo. Hoewel er eerder ook al Thrillers in Italië werden gemaakt en Bava's Blood and Black Lace de Giallo rage pas echt aanwakkerde, wordt de film toch als het begin van het genre beschouwt, met name door de Hitchcockiaanse elementen.

Nora, een Amerikaanse toeriste is getuige van een moord in Rome. Al snel blijkt dat het een beruchte serie-moordenaar is. Samen met Dr. Marcello Bassi gaat ze zelf op onderzoek uit en raakt zo in het complot verwikkeld.

Ik heb de Italiaanse versie gezien met Engelse ondertitels. Letícia Román speelde een prima hoofdrol en was zeker niet onaardig om te zien (met name in de scène op het strand). D. Marcello is een van de Italiaanse rollen van Cult-acteur John Saxon, later zou Saxon ook in Tenebre van Dario Argento spelen.

Mario Bava was een groot fan van Hitchcock en weet hem aardig te imiteren. De titel is natuurlijk 'gejat' van The Man Who Knew To Much, een film waar ook iemand een mes in zijn rug heeft. De manier waarop gefilmd is en de dialogen doen erg denken aan Hitchcock's films uit de jaren '50. De zwart-wit fotografie lijkt dan weer geïnspireerd door oudere Hitchcock's zoals Rebecca en Spellbound. De structuur van het verhaal en de pogingen tot Suspense en plot-twist hadden ook net zo goed door Hitchcock bedacht kunnen zijn. Net als in het werk van Hitchcock spelen moeders een grote rol, een oude moeder overlijd en Nora belt haar moeder een aantal keer op. De hoofdrolspeelster is een blondje en er is een soort romance tussen Nora en haar dokter, ook iets dat aan de films van Hitchcock doet denken. Bava heeft zelfs een cameo in de film: in het appartement hangt een schilderij waarvan de ogen Nora voortdurend volgen.

Er zijn echter ook grote verschillen met het werk van Hitchcock. Hitchcock zou nooit en ten nimmer voice-overs hebben gebruikt. Hij zou de gedachtes en bewegingen van de personages op een visuele manier hebben verteld. Verder lijkt de film ook echt op veel stereotype Gialli die later zouden volgen: helemaal aan het einde wordt de identiteit van de moordenaar pas bekend en wordt het hele mysterie ontrafelt. De dromerige hallucinaties en bovennatuurlijke suggesties zal je in het werk van Hitchcock ook niet zo snel tegenkomen. Bovendien zou Hitchcock nooit van die hippe muziek gebruiken. Dus het is geen 100% Hitchcock imitatie, maar meer een soort Italiaanse visie op het werk van de meester. Het toeristen-motief, de sceptische politie, het gebruik van buitenlandse acteurs en het feit dat de moordenaar een vrouw blijkt te zijn, zijn typische elementen die je in veel latere Gialli terug zal zien.

De film is erg mooi opgenomen in de zelfde Film Noire achtige clair-obscure belichting die Bava ook voor Black Sunday gebruikte. De moord was prachtig in beeld gebracht en het appartement zag er ook mooi uit.

De film wist prima te vermaken, maar werd nergens echt spannend en het verhaal was nogal dunnetjes (vond het bij vlagen zelfs moeilijk mijn aandacht erbij te houden). Veel gebreken die latere Gialli zouden hebben zijn hier al merkbaar. Toch blijft het een erg bijzondere film van Bava, die een van mijn favoriete sub-genres is begonnen.

Leuke film. Een moordmysterie met een komische ondertoon. Het camerawerk is, zoals je van Bava verwacht, prachtig. Het imago als eerste giallo film vind ik wat overdreven: de film mist teveel belangrijke ingredienten daarvoor. Belangrijkste is dat de sfeer te luchtig is; Bava draait zijn hand niet om voor wat grappige situaties. De film heeft wat spannende scenes, maar sporadisch en maar half geslaagd kijkende naar de film als geheel. Je kijkt dit meer als visual candy.

Leuke lichte kost met een prachtige Leticia Roman in de hoofdrol. Hoe ze daarna in een Russ Meyer film terecht is gekomen, geen idee.

Oergiallo. De term ‘gialli’ wordt ook vermeld door de voice over aan het begin van de film. Wanneer verwezen wordt naar de favoriete detective romannetjes (met gele omslag) van Leticia Roman. De titel van de film is dan weer duidelijk een verwijzing naar Hitchcock maar dat was een idee van de productie en niet zozeer van Mario Bava. Die heeft nadien nogal laatdunkend gedaan over deze film maar zelf vind ik het helemaal zo slecht niet. Het bevat enkele goede thrills en laughs, prachtige settings … En ook enkele elementen die standaard zouden worden in latere slashers: de typische dichtslaande deur, bedreigende telefoontjes … Het einde kon ik ook best smaken. Film die met een korrel moet genomen worden maar heeft me zeker vermaakt. Prachtige filmstijl in b&w. Nadien zou Bava het enkel nog in kleur doen. Het is een giallo met een luchtiger toon dan wat nadien zou volgen. Maar ik vind hem daarom zeker niet minderwaardig.

Eén van mijn laatste aanwinsten, in Frankrijk gekocht (collection Mario Bava). Het is de Italiaanse versie die ik heb gezien maar ook de Engelse staat erop als bonus (The Evil Eye), die wat meer humor bevat.
Het begin is sterk, het middenstuk zit narratief weer wat minder goed in elkaar met die luchtige sightseeing scènes in Rome. Maar wel afgewisseld met sterkere momenten die uit het film noir genre lijken door te sijpelen. Die waarbij Nora in bed ligt en er plots een schim achter het venster te zien is, is bijna iconisch. Ook de moordscène in het begin is mooi ingekaderd. Iemand vermeldt terecht Hitchcock, al is het plot hier veel dunner, minder complex dan een gemiddelde Hitchcock.

Zeker een verdiend hoog gemiddelde voor deze stijlvolle, interessante en goed geacteerde thriller die een aanzet vormde voor de giallo's.