El Alamein - La Linea del Fuoco (2002)

De tragedie van een verslagen leger.....

In oorlogen zijn er altijd van die groepen mensen die nét even een beetje extra de pineut zijn. Zo ook de Pavia compagnie in deze film. Verlaten door alles en iedereen, de eigen legerleiding, de bondgenoten en soms zelfs door de vijand. Verveling, ziektes, hitte, dorst, niets blijft deze groep bespaard.

Deze elementen worden op een droge maar treffende manier neergezet door het groepje voor mij onbekende maar prima acteurs. De beelden uit de woestijn zijn mooi geschoten, en realistisch. Dit vergroot het inlevingsvermogen. Dit gecombineerd met een voortreffelijke soundtrack maakt de film een indrukwekkend drama.

De actiescenes waren helaas wat minder. Die artillerie beschietingen overdag gingen nog wel, maar 's nachts was het matig. Ook de gevechten waren niet echt overtuigend. Jammer, kost de film een echte topwaardering.

Concluderend een prachtige film, die op bijna elk vlak overtuigd en indruk maakt. Helaas waren de actiescenes van een belabberd niveau.

Sobere maar indrukmakende film over de woestijnoorlog, een aspect van WO II, die minder belicht wordt dat wat zich in West-Europa afspeelde. De film legt niet de nadruk op heldendom maar op de onmenselijke omstandigheden waarin deze oorlog werd gestreden, de vele ontberingen en de gedachte dat het allemaal tot niets diende. Het slotbeeld met het monument met de vele namen van de gesneuvelden maar ook de vele naamlozen is sprekend voor de opzet van de film, gedraaid in vaal-bruine kleur.

Alle acteurs zijn uitstekend. Emilio Solfrizzi, als de luitenant, liet op mij de grootste indruk.

Een film die beter geclassificeerd kan worden als drama dan oorlog, er komt weinig oorlog in voor en heeft de focus meer op het menselijk lijden en slechte omstandigheden.

Erg aardige film die vooral vanuit Italiaans oogpunt een aanklacht lijkt tegen de ijdele dictator en falende legerleiding. De omstandigheden zijn slecht en de aanvoer van triviale zaken nog slechter, desondanks zien de vier soldaten die in de zee zwemen er behoorlijk doorvoed uit. Toppunt is natuurlijk het gebrek aan munitie, materiaal. voedsel en water maar ondertussen wordt er wel een vrachtwagen schoensmeer en het paard van El Duce zelf afgeleverd voor een verwachte defilé in Alexandrie. De ijdelheid en onwetendheid staat in geen verhouding tot de werkelijke armzalige situatie. De film vervolgt daarna vooral in een uitzichtloos, armoedig en ellendig beeld met beangstigende voortekenen voor een op handen zijnde offensief. Met muziek die erg veel gelijkenissen vertoont met Full Metal Jacket.

Even wordt de film halverwege opgeschrikt door de aanval die de strijd om El Alamein, Operation Lightfoot, moet voorstellen en op een paar aardige shots na ben ik blij dat het voorbij is omdat het niet is waar de film omdraait en evenmin sterk oogt. Het materiaal is niet authentiek, de Engelsen komen wel erg merkwaardig in een groepje aan, de beelden lijken in die zin heel klein alsof ze niet meer mensen tot hun beschikking hadden en het ergste; oorlogsscenes in vertraging plus kreten en geschreeuw dat klinkt alsof het in een badkamer is opgenomen. By far het dieptepunt van de film wat jammer is omdat de rest van de film in het geheel niet onaardig is. Andere aspect waar de film toch lichtjes onder lijd is het feit dat de karakters erg weinig diepte krijgen en je ze niet echt leert kennen. Daardoor blijven bepaalde emoties en binding met de karakters op de vlakte.

Een chaos en terugtrekking wordt in beeld gebracht die de Duitse troepen waarschijnlijk net zo deden in en rond Stalingrad. En tenslotte eindigt de film op een prachtige en aangrijpende wijze plus aanklacht en boodschap met Serra alleen op de motor in die uitgestrektheid in een ijdele poging tot hulp en schakelt de film over naar een herdenkingswand waar vele Italiaanse gesneuvelden staan. In combinatie met de prachtige muziek grijpt me dat iedere keer weer ongelooflijk naar de strot. Zonder twijfel een catastrofe voor de Italianen gelijk aan Stalingrad voor de Duitsers, en vooral een aanklacht tegen een falende leiding die vooral de laatste minuten binnenkomt.

Aardige film maar ook niet meer dan dat.