Witchboard (1986)

supergoeie film, met angstaanjagende scènes en situaties die je bijblijven nog jaren na het zien vd film

Deze vond ik als puber heel erg goed was verschrikkelijk onder de indruk van Tawney Kitaen die ook te zien was in de videoclips van Whitesnake uit het einde van de jaren tachtig.

Kruising tussen Poltergeist en The Exorcist. De film is redelijk onbekend en kleinschalig, maar verplichte kost voor fans van dit genre. De makers slagen er knap in om met een vrij eenvoudig gegeven een relatief enge film te maken. De scènes waarin met een "wapperende" camera de aanwezigheid van de geest getoond wordt, zijn effectief in het creëren van een angsklimaat. Daarnaast bevat de film een handvol goed getimede schrikmomenten.

De reden waarom het op zich nogal ongeloofwaardige uitgangspunt zo overtuigend overkomt, is grotendeels te danken aan de goed uitgewerkte personages en hun vertolkingen. Het medium is het enige personage dat niet echt in het geheel past, al benadrukt haar outfit samen met de leuke soundtrack wel het feit dat dit een onvervalste eighties horrorfilm is. Maar het is wel dubbel, want mocht de film op dit soort punten serieuzer geweest zijn, dan was hij beslist nog enger geweest.

Hoe dan ook, fijn om dit soort filmpjes te (her)ontdekken.

Leuk filmpje, simpel maar doeltreffend en sfeervol. 6.5*

Positief verrast. Ik geloof niet in geesten totdat ik zelf ooit iets bovennatuurlijks meemaak, of bekenden in mijn buurt. Maar ik ben wel altijd geintrigeerd geweest door deze zogenaamde Ouijaborden. De gedachte alleen al dat je met een andere wereld zou kunnen praten, of de deur zou kunnen openzetten, fascineert me. Een ideaal gegeven om een goede horrorfilm omheen te bouwen.

De scenes met het Ouijabord zijn, bijna vanzelfsprekend, de spannendste. Eerst wordt er een vraag gesteld en vervolgens zit je met het zweet op je rug te kijken wat de geest antwoordt. Simpel maar doeltreffend. Clichés als de man die zijn vrouw niet geloofd worden uit de kast gehaald, maar irriteren niet door de leuke personages en goed acteerwerk. Kitaen is een erg prettige verschijning, en Allen en Nichols spelen goed. Alleen het medium was een erg irritant personage met misplaatste humor.

De spanning is bij vlagen sterk aanwezig. Het achterliggende verhaal is eenvoudig, maar die Malfeitor was toch creepy. De film kent een paar goede schrikmomenten, al zijn de vele keren dat Jim iemand liet schrikken om melig van te worden. Het einde was goed, al vond ik er een te duidelijke moraal in zitten. Ik denk niet dat een kwade geest het boeit of zijn slachtoffer iets geeft om zijn geliefde. Zeker niet als de kans groot is dat zijn leven op Aarde daarmee voorbij is. Ouderwets griezelen.

Voor zover ik weet zijn deze en deel 2 in NL niet te verkrijgen. Deel 3 dan weer wel. :S Echt weer iets voor de Nederlandse DVD markt, maar goed...

De film zelf heeft zo zijn positieve als negatieve punten.

Neem nou de personages. Men kiest ervoor om Todd Allen's personage een serieuze diepgang te geven. Dit terwijl Tawny Kitaen's personage nogal plat blijft. Veel meer als het "vrouwelijke slachtoffer" word zij niet. Het personage van Stephen Nichols is ook wat serieuzer en dan komen er nog een aantal totaal misplaatste personages voorbij, zoals het medium en de rechercheur. Zij zijn eerder irriterend dan het bedoelde komisch.

Ook vind ik de film aardig lang voor een film als deze. Misschien goed voor de extra diepgang, maar het haalt het tempo er een beetje uit en sommige scenes hadden best wat korter mogen zijn. Mede hierdoor komen ook niet alle scares helemaal goed over. Sommigen komen namelijk op een moment dat er eigenlijk niet veel spanning merkbaar is.

De film is al met al nog wel redelijk sfeervol en krijgt daarom ook een voldoende, maar écht griezelig vond ik het eigenlijk nergens worden.

Redelijke horror. Witchboard is een van de vele films waarin geesten opgeroepen worden met behulp van een ouija-bord. Het is gelukkig niet een van de slechtere. Witchboard voelt aan als een minimalistische horror zonder fratsen. Jammer genoeg dat het in deze film zowel een zegen als een vloek is. Er gebeurt namelijk bar weinig en zelfs voor de beginnende horror fan is het alles behalve eng. De karige schrikmomenten zijn op een hand te tellen.

Witchboard moet het vooral van de goede sfeer hebben. Het is zo'n typische 80s sfeer waar ik gewoon geen hekel aan kan hebben. De acteurs zijn over het algemeen degelijk en de dialogen zijn goed. Jammer alleen dat er weer van die overdreven/irritante personages in moeten voorkomen. Dat lijkt wel echt iets van de 80s. Ik heb me geïrriteerd aan de rechercheur en het medium. Veel te overdrijven en aanwezig. De verhoudingen in de diepgang van de personages is groot. Zo zou je verwachten dat de hoofdpersoon, gespeeld door Tawny Kitaen, aardig wat diepgang zou krijgen. Zij blijft oppervlakkig terwijl het personage van Todd Allen diepgang krijgt. Aparte keus.

Al met al is Witchboard een redelijke horror die mij helaas nergens weet te laten schrikken. Ik weet niet of het zozeer door de leeftijd van de film komt, of er simpelweg gewoon te weinig gebeurd. Ik denk wat van beide. Naar mijn mening is deze film het beste werk van regisseur Kevin Tenney. Zijn cv ziet er karig uit en bestaat uit alleen maar B-horror, maar dan niet de goede soort. Witchboard is gelukkig geen straf om uit te zitten. Een charmante 80s horror.

3*

Redelijk voorspelbaar en met veel cliché's als vanzelf dichtslaande deuren, overijverige rookmachine en natuurlijk de douche-scene. Begin lijkt nog wel aardig en het laatste half uur heeft nog wel wat aardige verrassingen. De politie-inspecteur die dol is op goochelen en het medium dat nog vele malen erger is dan het Poltergeist-vrouwtje zorgen nog voor een extra punten-aftrek.

Ver voordat ze in horror in zwang raakte, maakte Ouija-borden hier en daar weleens hun opwachting in films. Zelden lag de focus van het verhaal op deze Ouija-borden, totdat in 1986 dan deze Heksenbord werd uitgebracht. Enfin, ondertussen weten we wel hoe zit met die borden. Toch is dit een zeer vermakelijke horrorfilm en wat het mist aan verfijning en spanning, maakt het goed doordat het een zeer sympathieke film is met een fatsoenlijke cast en een leuk plot. Veel bloed of naakt is er in deze film niet te vinden. Regisseur Kevin Tenney benadering van het verhaal is dan ook net even anders dan wat anderen in de jaren '80 deden of zouden hebben gedaan en dat maakte deze film toch best interessant. Al weet hij, door de opvoering van het medium, het niet de hele film vasthouden. En dan bezit film natuurlijk Tawny Kitaen, zij is de perfecte kruising tussen het buurmeisje en een sekssymbool, en de demonische wending is zelf bewonderenswaardig. Een groot aanwinst voor deze film! Tot slot nog een leuk weetje: Het huis in deze film was ook te zien in Willard (1971) en Waxwork (1988)

Laat ik gewoon eens positief beginnen. Kevin Tenney kiest in zijn film voor de goede aanpak. Hij laat zich niet verleiden om te snel te komen met een eenduidige verklaring voor allerhande duistere gebeurtenissen die de personages in de film overkomen. Hij laat de kijker tot ver in de film in het ongewisse of de werking van het witchboard uit de titel, werkelijk demonisch is. De kwaadaardige gebeurtenissen die zich na het gebruik van het ouijabord voordoen, zouden namelijk evengoed uit het wankele psychische welzijn van de personages kunnen zijn ontsprongen.

Uit het hoofd van hoofdrolspeelster Tawny Kitaen bijvoorbeeld. Zij speelt een vlak uitgewerkt vrouwspersoon, dat zich op een ongezonde manier aan het bord hecht teneinde antwoorden te vinden op kortzichtige vragen. Het is dat ze met haar mooie rossige uitstraling enige sympathie weet te kweken, want met haar kleingeestige handelswijze krijgt ze dat niet voor elkaar. Geen van de andere personages lukt dat overigens.

In de film gaat het vooral over een ouijabord, maar dat neemt niet weg dat hele stukken film zich bezig houden met hele andere zaken dan het bovennatuurlijke. De film besteedt veel aandacht aan Tawny’s vriend Jim en gaat erg in op de invloed die de alcoholverslaving van zijn ouders op zijn geestelijke welzijn heeft gehad. In de film zien we veel conflicten voorbij komen waarin Jim steeds het middelpunt of de aanleiding is. Het proces van het ontvlammen en weer bijleggen van ruzies overvleugelt op een bepaald moment zelfs het plot met het ouijabord en is niet bijster interessant. Het is soms alsof je naar een instructiefilm voor een cursus conflictbeheersing zit te kijken.

Het intermenselijke aspect van de film is amper boeiend. Het is erg oppervlakkig uitgewerkt, heel voorspelbaar, houdt ontzettend op en is slecht voor de spanning. De meeste stukken relationele film zouden naadloos in een ordinaire soapserie passen.

Gelukkig keert het verhaal af en toe weer terug naar het bovennatuurlijke. Dat onderdeel wordt in het algemeen heel acceptabel behandeld maar valt helaas soms ook wat tegen. Omdat alle scènes die iets met horror te maken hebben, zich in het daglicht afspelen (hoe verzin je het!), ontbreekt de onheilspellende sfeer. Het wordt nooit heel verontrustend, heel duister of heel eng. De horror valt gewoon niet altijd effectief op.

De sfx zijn best aardig en zorgen nu en dan voor een bescheiden schrikje. Onder het genot van de juiste atmosfeer zou dat ongetwijfeld een stevige schrik zijn geweest.

Het camerawerk stelt teleur. De camera registreert de gebeurtenissen slechts braaf en houdt zich daarbij strikt aan de schone fantasieloze regels van de soap. Er valt geen creatief of dynamisch shot te bekennen. Het camerawerk zorgt niet voor extra beklemming of extra verontrusting.

Nee, Witchboard is niet bepaald een film die je slapeloze nachten bezorgt. Er hangt nooit een permanent sinister sfeertje. Het blijft bij momenten van lichte duisternis en die lijken eerder te zijn ontstaan door toeval dan door kunde.