A Wedding (1978)

Ik hou geweldig van Altmans films, vooral zijn ensemblefilms zijn voor mij bijna het typevoorbeeld van een echte ontspannende film. De combinatie van subtiliteit en tegelijk een totaal gebrek aan nuance bij zijn karakters, zijn bizarre gevoel voor humor en zijn talent om uiteindelijk toch iets te tonen over hoe mensen in een bepaald milieu in elkaar zitten vind ik elke keer opnieuw geweldig. Het grootste probleem met Altman is dat ik zijn voorlopig beste film, Gosford Park, eerst gezien heb en dus elke andere een beetje een teleurstelling is in vergelijking daarmee. Dat geldt voor A Wedding, maar evengoed voor de andere ensemblefilms zoals Nashville of Prêt-à-porter. Ook deze film zit eigenlijk vol gemiste kansen en zwakkere momenten, maar het blijft een geweldig leuke prent met een aantal hilarische scènes. 3.5 * krijgt hij dus met plezier.

Bijzondere film. Niet alles even goed, maar talloze geweldige momenten.

Best leuke film. Zoals al gezegd, een beetje onevenwichtig, paar hilarische momenten, soms wat saai/voorspelbaar, maar al met al een erg vermakelijke filmpje dat met gemak 3,5* haalt. Heeft wel wat weg van Festen, maar is wel wat lichter.

Ik sluit me bij de drie vorige sprekers aan. Niet Altman's beste, het geheel is minder dan sommige scenes. Maar als het leuk en goed wordt is het ook echt geweldig leuk en goed.

3.5*

Heel aparte film en veel erg leuke momenten. Ik houd wel van die Altman humor. Mia Farrow als zwijgende nymphomane is het hoogtepunt. 3,5 sterren.

Ik sluit me helemaal niet aan bij voorgaande sprekers ... Geen enkel saai / zwak moment, gewoon een geweldige pikzwarte komedie, van begin tot einde... Een gekkenhuis, zwaar over-the-top.

Verfilmd in typische Altman-stijl; met veel improvisatie bij de acteurs, waardoor hun personages echt tot leven komen, veel gebruik van multi-layered audio, verschillende cameras tegelijk.

Niet aan te raden voor mensen die nog nooit een ensemblefilm van Altman gezien hebben, want deze film heeft 48 hoofdpersonages en kan nogal chaotisch overkomen.

Hier had ik meer van verwacht, na eerder te hebben genoten van Altmans bekendste werken.

Zoals Starbright Boy al zei, had ook ik sterk het gevoel dat het geheel minder is dan sommige delen.

Akkoord, er waren heel veel hoofdpersonages, maar toch duurde de film nog steeds te lang. De absurde situaties werden bij momenten wat te gedoseerd en te braaf gebracht; bij dit type komedies mag het allemaal nog net dat ietsje straffer voor mij. De meeste hoogtepunten zitten in het tweede deel, waar er af en toe zeker te lachen valt, tijdens het eerste deel heb ik de kat uit de boom gekeken.

Los van het inhoudelijke ook weinig bijzonders gezien. Een standaard 3* volstaat.

3*

Een bruiloft dient als middel om de Amerikaanse samenleving op een blijmoedige en liefdevolle manier te ontleden. In de film heeft bijna elk personage een duister verleden of een duister geheim dat achter de gecultiveerde en beschaafde façade van een ieder loert. Robert Altman beloert maar liefst 48 personages in een benauwende setting en ontmaskert de leden van het gezelschap als huichelachtig en verwaand.
Het perfecte huwelijk en het perfecte gezin bestaan enkel in theorie. De hoge aspiraties die men uitstraalt met betrekking tot zeden, moraal en decorum blijken in de praktijk van een erbarmelijk niveau te zijn. Het correcte gedrag en het correcte leven dat de bruiloftsgasten pretenderen te hebben blijkt absoluut niet te bestaan. En zo wordt het bruiloftsfeest dat een sociaal ritueel is waarbij iedereen in een strak korset is gewurmd en het juist de bedoeling is dat duidelijke regels en conventies worden gevolgd, opeens de plaats waarop alle genodigden zich afvragen of de onvrije beperkingen waaronder ze gebukt gaan niet definitief moeten worden opgeheven.
A Wedding zit vol pijnlijke onthullingen en ontsporingen. Gelukkig brengt Altman voldoende luchtigheid in die de balans niet nadelig naar het pijnlijke laat doorslaan. A Wedding is zeker ook een grappige film. Het is een grote vreugde om je als kijker onder de gasten te begeven. Om nu eens hier en dan eens daar naar toe te slenteren en je oor te luisteren te leggen of je ogen de kost te geven. Veel geheimen en schandalen worden prijsgegeven. Vele ook niet. Zo bleef ik me maar steeds afvragen waarom er op de bruiloft maar één gast van buiten de beide families kwam opdagen, terwijl er honderden uitnodigingen waren verstuurd. En zo zijn er meer mysterieuze issues die niet worden verklaard.
Onder perfecte kapsels, dure en elegante kledij en huichelachtige pretenties wordt door de gasten heel moeizaam geprobeerd om onderdrukte gevoelens in bedwang te houden en pikante geheimen te bewaren. In ongeveer twee uur heeft Altman met behulp van heerlijke boosaardige humor een heel huwelijksfeest ontwricht en heeft eveneens de relativiteit aangetoond van de hoogstaande rituelen waarmee dat feest is omkleed. En door dat te doen tornt hij dan weer aan de zuiverheid van de maatschappelijke moraal. Leuk.