Beggars of Life (1928)

Na het grootse oorlogsepos Wings maakte Wellman een veel kleinschaliger productie, over treinhoppende hobo's, een fenomeen dat in wel meer (klassieke) Amerikaanse films te zien is. De hoofdrollen zijn voor Brooks, die vooral bekend is dankzij de Duitse films van Pabst en in deze film wat minder op haar plek lijkt. Niet dat ze het zo slecht doet maar ik zie haar toch eerder in een nachtclub lurken aan de champagne dan meeliften op een goederentrein. Haar tegenspeler Wallace Beery is dan wel perfect gecast als de ruige hobo-hoofdman Oklahoma Red. Het verhaal verloopt vrij soepel al werd het gedoe met de hobo's ook wel een beetje eentonig.

Een tegenvaller zou ik het niet willen noemen maar gezien het jaar van productie en de regisseur had ik toch op iets meer gehoopt. Natuurlijk zijn de treinscenes knap gedaan maar die kunnen niet tippen aan die uit The General van twee jaar eerder.

Louise Brooks speelt een jonge vrouw die zich vermomt als arme jongen, een rol die doet denken aan Veronica Lake in Sullivan's Travels. Ze heeft haar manier van lopen aangepast. Haar bekende bob zit verborgen onder een petje. In de close-ups drukt ze verdriet uit. Toen ze een rijdende trein op moest springen, heeft ze zich echt verwond. Het is haar beste Amerikaanse rol.

Richard Arlen is de nobele arme, maar Wallace Beery steelt de show als Oklahoma Red, de ruwe zwerver. Een opvallende nevenrol is er voor Blue Washington, een zwarte acteur die ook baseball speelde in de “Negro Leagues”.

Het gaat letterlijk over bedelaars die naar een eigen huis verlangen, maar een tussentitel vermeldt dat iedereen een beetje bedelaar is. Moeilijke thema’s als armoede en seksueel misbruik worden niet gemeden. Het doden uit zelfverdediging wordt in flashback getoond tegelijk met het heden. Enkele gevechten en stunts zorgen voor de nodige actie.