Guizi Lai Le (2000)

Zwart/wit film die luchtig en zelfs soms grappig begint maar hoe verder de film vordert steeds grimmiger wordt en in het laatste half uur zelfs zeer aangrijpend. Met name de onderlinge (mis)communicatie tussen de krijgsgevangenen en dorpelingen waren soms erg grappig in beeld gebracht. Doordat de film een lange speelduur heeft gingen die Chinese drukte en zoveelste overleg wel een beetje tegenstaan. Maar gelukkig zag het er allemaal zeer mooi uit waardoor er genoeg te beleven viel en werd die lengte enigszins gecompenseerd. En ook het einde was iets minder goed, doordat er als mosterd na de maaltijd opeens kleur werd gebruikt?

Mindere Jiang.

Vind z'n latere werk echt wel de moeite, maar hier had ik wat minder vertrouwen in. Terecht zo bleek. Hoewel niet 100% de poverty porn waarvoor ik gevreesd had, leunt het er toch wel sterk tegenaan. Weer arme Chineesjes kijken dus.

Visueel is het dubbel. Het gebruik van zwart/wit is fijn maar nu ook weer niet geweldig, verder is het wilde camera werk niet echt geslaagd. Hier en daar valt wel een plaatje te ontwaren, maar veelal mist de stijl gewoon z'n doel.

Maar storender waren de eeuwig kibbelende Chinezen. Dat maakt het tot een redelijk drukke film, zeker gezien de speelduur. Acteerwerk is ook redelijk belabberd en het verhaaltje wordt serieus uitgerokken. Wanneer ze het Japanse kamp weer verlieten had de film van mij gewoon mogen ophouden, maar het blijf maar aanslepen. Dat maakte het einde ook meteen een stuk minder effectief.

Mnee, doe mij maar z'n latere films. Hier en daar is Jiang's talent wel zichtbaar, maar te weinig en gezien het jaar van release had het allemaal best wat strakker gemogen.

2.0*