The Last Emperor (1987)

Ik heb volgens mij de cut versie gezien, en dit ervaarde ik als zeer storend. Alles volgde van hak op de tak, het ene erge gebeurtenis naar het andere, waardoor je er tamelijk koel bleef en het eigenlijk niets kon schelen wat er gebeurde. Daarom zou ik graag de lange versie willen zien, om te kijken of het dan wel wat meevalt. Voorlopig *3

een mooi verhaal iets te lang dradig.

Dank zij de toestemming binnen de voormalige Verboden Stad te filmen kon Bertolucci een zo natuurgetrouw mogelijk beeld scheppen van de laatste Chinese keizer. Je kunt duidelijk zien hoeveel aandacht hij aan details heeft besteed (wat een kostuums!). Toch vreemd dat hij een bepaald gebruik onjuist in beeld brengt.
Wanneer Pu Yi bij zijn inauguratie (je kunt het geen kroning noemen want er is geen kroon in de Westerse zin) naar buiten loopt begint het aftellen van de buigingen (kao tao) waarbij je op de knieën valt en met je voorhoofd de grond raakt. Dat dient voor de keizer 3 x 3 keer te geschieden. Echter: in de film hoor je duidelijk 11 keer tellen, 3 x 3 + 1 x 2, met een klein verschil tussen de bioscoopversie en de director's cut. In het Engels bestaat de uitdrukking kowtowing dat van het Chinees is afgeleid.

verschrikkelijk saaie film een van de slechtste films die ik ooit al gezien heb

Aangezien je een relatieve grootheid opvoert, rijst bij mij de vraag hoeveel films jij ooit hebt gezien, hoeveel daarvan slecht waren en welke plaats (in absolute zin) deze film dan inneemt.

en wat bedoel jij dan wel met relatieve grootheid?

Grandioos mooie film met geniale muziek van met name Ryuichi Sakamoto.

mooie film, die zeker in het begin een paar keer inzakt. naar het einde toe wordt hij echter steeds sterker, vooral als Pu Yi de verboden stad uit is wordt de film interessanter.

Criterion komt in februari met de definitieve release van The Last Emperor. Maar liefst een 4-disc SE. Met de bioscoopversie en de verlengde TV-versie en een berg aan extra's (verschillende documentaires, audiocommentaar) Moet dit hoognodig eens herzien eigenlijk. Laatste keer is zo'n 15 jaar geleden.

Mooie film, vooral het begin in de verboden stad

4*

schitterende film

de decors zijn zo gedetailleerd in beeld gebracht

de film blijft boeiend en neemt zijn tijd om de historie te vertellen

een klassieker

Schitterende film, maar afentoe wel een beetje depressief. Ja, dat hoort er inderdaad bij, maar ik ben er toch niet zo weg van als alles fout gaat. Erg he?

3,5

indrukwekkende beelden van een ver van mijn bed drama

te lang en te saai, wel mooie beelden en mooi verhaal

2 sterren

Wel heel goed, maar kon misschien wel iets samenhangender. Het is moeilijk de persoonlijkheid van Pu Yi en zijn motieven echt te ontdekken. Misschien daarom dat het sommige mensen niet kan bekoren en dat het hen niet erg raakt.

Wie historische interesses heeft, zal dit wel kunnen appreciëren; het geeft een erg objectieve en observerende indruk en is denk ik wel behoorlijk accuraat.

Buiten lijkt het herfst dus deze adembenemende film weer eens bekeken. Zeker af en toe wat langdradig, maar verder blijft het genieten.

Zeer indrukwekkende en boeiende film. De film duurt erg lang maar verveelde eigenlijk nooit.

De dubbel-dvd versie zit deze maand bij de Filmvalley. Op disc 1 staat de 3,5 uur durende Director's Cut en op disc 2 de 2,5 uur durende orginele versie (al is het volgens de huis juist omgekeerd).

Wij hebben in 2 etappes (gisteravond en vanmorgen in bed) deze film gekeken. Verrassend dat mijn vriendin deze film gisteren uitkoos om te zien

Ik weet niet waardoor het kwam, maar het eerste uur vond ik hem erg saai en had niet het idee iets te missen als ik dit uur niet zou hebben gezien.

Ik irriteerde mij ook heel erg aan het overdubben van een aantal acteurs/acteurtjes. Alsof hun dialogen door een ander is ingesproken die beter Engels kunnen spreken...

Ook waren er tijdssprongen in het begin die niet via jaartallen in beeld kwamen, terwijl dit later in de film wél gebeurde. Maar misschien dat dát juist weer overbodig zou zijn omdat het voor het verhaal niet van belang is.

Dit heb ik ook met deze lange versie zo ervaren.

De film werd pas na dat eerste uur boeiend. Niet meer niet minder. Hij keek uiteindelijk wel lekker weg, maar heeft mij verder niet geraakt. Hoe Pu Yi uiteindelijk overleed word niet verteld in de film (volgens Wikipedia kwamen we erachter dat hij stierf aan de gevolgens van kanker. Daar is in de film niks van te merken!!).

Derhalve 3*

Ook gekeken doordat ie bij Filmvalley zat. Ook de 3,5 gekeken. Zeer mooi en interessant historisch verhaal. Niet over gedramatiseerd, of dit een plus of minpunt is persoonlijk, ik hou er wel van. Wel langdradig maar dit was voor de compleetheid wel nodig, het is dan ook zeker geen Hollywoodfilm!

3*

The Last Emperor was een film die werkelijk niet uit mijn gedachten te slaan was.

Alles aan de film is grandioos, het verhaal, de shots, de opbouw van het verhaal, het besef dat het (al dan niet geromantiseerd) waargebeurd is.

De film volgt de laatste keizer van China vanaf het begin tot het einde. Vanaf het onbelangrijke begin van zijn bestaan, het ongelooflijke opgroeinde klimaat waarmee hij te maken krijgt, het dandy-leven dat na het keizerschap op hem wacht, en als afsluiter het naamloze leven dat komt met het communisme.

Dat hij eigenlijk onverwacht en door een samenloop van omstandigheden keizer wordt van China, wordt in die onvoorzienheid perfect gesymboliseerd als hij voor het eerst in zijn nieuwe woonplaats, de Verboden Stad in Bejing, aankomt. Hij wordt losgerukt van zijn biologische moeder, en ontmoet de keizerin van China, die op het punt staat om te overlijden. Het is op dat moment nog maar een klein jongetje, en hij dwaalt door een kamer met alleen maar oudere heren. Hij maakt daar de dood van de keizerin mee, nadat zij hem meedegedeeld heeft dat de taak die op zijn schouders rust, zwaar is.

Zijn opvoeding is alles behalve normaal. Het spelen door de oneindig lange gangen van het complex gevolgd door honderden bediendes die voorbereid zijn op elke situatie verbeeldt dat mooi. Maar weer een perfectheid van beschrijving van het bizarre leven van het kleine keizertje die Bertolucci ons geeft, is op het moment dat een broertje van Piu Yi (de naam van de laatste keizer) op bezoek is, zo rond zijn negende levensjaar. Ze leren elkaar kennen en worden vriendjes.

In de namiddag wordt het eten geserveerd. Een tafel afgeladen met de heerlijkste lekkernijen staat tussen de twee jongetjes in. De keizer ziet hoe zijn broertje begint met eten. Terwijl die aanvalt, komt een vrouw erbij. Zij ontbloot haar borst en Piu Yi begint er aan te zuigen. Hij blijkt nog borstvoeding te krijgen.

Het is een van de vele perfectheden waarmee de film ons overspoelt. Er komen nog vele momenten die nog perfecter zijn dan de twee die ik net heb beschreven, en die maken dat de (toegegeven: langzame) film onvoorstelbaar fascinerend is. De bizarheid, de onmogelijkheid, de ongelukkigheid, het wordt allemaal in perfecte vorm aan de kijker gebracht. Het heeft er voor gezorgd dat ik aan de buis vastgezogen ben als ik de film weer eens kijk.

Hij ontstijgt het woord 'film'. Epos is een beter woord, voor het prachtwerk dat iedereen moet zien.

De film kan dan ook niet anders beoordeeld worden met het maximale.

Een film die ietwat aan de erg lange kant is, maar iemand met enige interesse in film zal van begin tot eind geboeit blijven. De onwaarschijnlijkheid van het leven van Pu Yi wordt 'waarschijnlijk' in beeld gebracht, en dat maakt de film uitermate boeiend. Ik ben het met elk woord eens uit de recensie van Ciai, behalve dan dat de lengte van de film mij toch ergens een beetje afschrok. Maar dat dit een filmisch epos in het kwadraat is, staat vast.

4.5*

Achterlijk. Volslagen achterlijk. Iets anders kunnen de Chinezen niet geweest zijn. Waar slaat dit op? Dan ben je in staat zoveel rijkdom voort te brengen, schenk je het allemaal aan één persoon. Een ventje van 3 jaar.

Het levert in ieder geval een fascinerende film op, zullen we maar zeggen. Het is fascinerend om te zien hoe de Chinezen hun grote intelligentie qua bouwkunst en organisatie blijkbaar combineren met zulke primitieve ideeën over geloof, traditie, en bestuur. De film begint dan ook met een uur aan absurde details. De ene nog gekker dan de andere. Pu Yi wordt als peuter tot keizer gekroond en mag omgaan met (helaas symbolische) oneindige macht aan de ene kant, en ballingschap aan de andere kant. Duizenden staan hem overal tot dienst, het gewone ventje dat hij ondanks zijn dure pakjes blijft. Het is dat het waargebeurd is ...

Interessant is dat Pu Yi niet alles lijdzaam ondergaat, maar duidelijk en menselijk reageert op wat hem overkomt. Zijn verschillende levensfasen houden het allemaal boeiend en vormen dan ook de spil van de film. De voorbode die al aan het begin van de film wordt gemaakt naar het moment dat hij écht in het gevang zal komen schept helemaal verwachtingen. Hoe komt deze man van de hemel in de hel? Maar deze grootse rise-and-fall plot is niet alleen vanwege zijn grootsheid zo intrigerend, het tijdperk van de film zit stevig in het verhaal geïntregeerd (wat ook niet zo vreemd is voor een verhaal over China's keizer, maar toch), en het cultuursnuiven en geschiedenislesjes ondergaan maken het totaalbeeld alleen maar completer. Oh, en dan maakt de score het helemaal af. Echt schitterend, dynamisch, levendig - een klassieke Hollywood-score. Bekijk de scène dat Pu Yi de Verboden Stad verlaat en je weet wat ik bedoel. Zo hoor ik ze graag, omdat ze alle onwaarschijnlijkheid en onlogica een soort van down-to-earth status kunnen geven, wat alles beter behapbaar maakt. En het maakt het emotioneel.

Toch is het jammer dat Pu Yi niet meteen van de Verboden Stad in het gevang kwam, want het stuk daartussen is niet zo interessant als de rest. De zaken verslechteren, Pu Yi schaamt zich, morele vraagstukken werpen zich op. Verre van slecht, maar net niet zo fantastisch. Desalniettemin niet veel minder beklijvend.

Nog 2 punten waardoor je de film helemaal wilt gaan zien. Ten eerste Peter O'Toole! In Lawrence of Arabia (waarvoor hij nota bene een oscar won) vond ik hem matig, maar hier is hij geweldig! Zijn personage zelf, maar ook hoe hij het speelt! De stem, de houding, de emotie, het gezag - werkelijk whopping. Jammer dat hij zo'n betrekkelijk kleine rol speelt.
Ten tweede een soort-van huilscène tijdens de ochtendgymnastiek in de cel. Pu Yi's eeuwige hulpje heeft het GEHAD om altijd maar hulpje te zijn, en laat dat weten. En Pu Yi heeft eindelijk door wat voor gigantische loser hij is dat hij niet eens zijn eigen veters kan strikken. This is the last time!

Dat er Engels, geen chinees, wordt gesproken, is te doen. Het maakt de film misschien zelfs wat dichter bij huis, wat emotioneler.
Bertolucci heeft een schitterende prent gemaakt, klassieke cinema. En daar houd ik wel van. Zijn Director's Cut wil ik nog eens zien. De film hoeft de trein niet te halen en teert op de fascinatie die hij losmaakt bij de kijker, in plaats van op tempo. De Director's Cut moet daar wel op voortboorduren.

Al met al toch een film die in 3,5 uur op grootse schaal boeit en imponeert. Niet de absolute top, maar wat een schitterend brok cinema!

4*

[EDIT] Ik kom er net achter dat ik de Director's Cut gezien heb! Jammer Blijkt wel hoe knap dat in de film verwerkt zit, want ik kan me geen scènes herinneren die de indruk wekten toegevoegd te zijn.

Verklaar je nader. Waarom geen absolute top? Wat mist er?

Perfectie. Emotie. Climax. Absoluut niveaubehoud.

Een film als The Lord of the Rings weet bijvoorbeeld 10 keer de emotie los te maken van The Last Emperor. Ook al is de vergelijking natuurlijk lullig, want The Last Emperor kust nou nog net niet de behaarde teentjes van The Lord of the Rings, maar toch.

The Last Emperor is schitterend, maar geen waanzinnige OMG 5* film. Daarvoor is er toch echt te weinig binding met de karakters, te weinig sfeer. Te weinig bovennatuurlijke kwaliteit die 5* verdient.

Ik moet toegeven dat emotie in bepaalde mate ontbreekt. Maar is het niet zo dat wij overspoeld worden met hollywood-producties waarin het een en al emotie is wat de klok slaat? Kaskrakers als Lord Of The Rings doen daar ook gezellig aan mee. Is het niet zo dat wij besekst, beschoten of vermoord moeten worden om iets 'mooi' te vinden?

Maar mijn punt is, is dat het bij deze film niet drááit om emotie, het draait om de absurditeit, het ongelooflijke en daarbij kómt gewoon de emotie vanzelf bij, als de stank bij het geld, als de vetrollen bij de patat. Het draait om het leven van het jongetje, en dat is in zo'n ongelooflijke perfectie op film gezet door Bertolucci, dat het ongrijpbaar is.

Ik ben het met je eens, het is niet een gewone film, niet een hang-op-de-bank-met-zuipsel-en-chips-film, maar een epos.

Jij voelt je daar niet thuis bij, ik wel. Jij meer de absurditeit van een persoonlijkheid (je jokertje), en ik meer de absurditeit van een situatie (gekenmerkt door absolute perfectie). Een kwestie van smaak, zo durf ik dit te noemen.

En als het bij deze film toevallig niet draait om de emotie, waarmee ik het eens ben, dan moet de film zich op een ander vlak onderscheiden.

Laat ik het zo zeggen: iedere film biedt een ervaring. Hoe intenser die ervaring, hoe hoger de waardering. En The Last Emperor biedt mij een 4*-ervaring. Had hij 5* willen zijn, dan had hij intenser moeten zijn. Op welk vlak hij intenser had moeten zijn (emotie, perfectie, opbouw) doet niet ter zake. In mijn ogen kiest iedere film een vlak, een uitgangspunt, en probeert dat zo intens mogelijk te brengen. The Last Emperor kiest o.a. geschiedenis, en is daarop niet ongelofelijk intens. Vandaar geen 5*-waardering.

Dat betekent niet dat ik me er niet bij thuisvoel ofzo heur... Het zal inderdaad een kwestie van smaak zijn. Het is ook absoluut niet zo dat ik iedere absurde persoon verafgood en niks heb met absurde situaties: het ligt aan de intensiteit van de film hoe goed ik beoordeel. En als The Joker perfect (en intens!) wordt neergezet, krijgt dat 5*.

Maar 'emotie' was maar een mogelijk vlak waarop de film had kunnen proberen zich te onderscheiden. Pin je daar niet op vast. Absoluut niveaubehoud is wat hier vooral ontbreekt, ten koste van de intensiteit.

Zowaar! Je bent al aangetast door het Hollywood-virus.

Het was je niet intens genoeg, dat is je kritiek. Nu valt daar natuurlijk absoluut niets tegen in te brengen, aangezien wij hier nu gewoon een ordinair meningsverschil aan het opvoeren zijn. Maar het is toch interessant om er op te wijzen dat jij de film niet intens genoeg vond, daar waar ik gewoon compleet overvallen werd door de intensiteit.

Die intensiteit werd mij gebracht in de totaliteit van de film, maar vooral ook door de kleine momentjes. Vind je de scene dat Piu Yi door een gordijn heen door handen ondersteund wordt niet tranenverwekkend mooi? Ik moet toegeven dat het dandy-leven een beetje tegenvalt, de film lijkt daar wel een beetje leeg. Nu ben ik een hardcore-Last Emperor-fan, dus zie ik ook hier de meesterlijke hand van Bertolucci in, die de leegheid van zijn leven symboliseert met een leegheid in de film.

Goed. Té vergezocht. Maar ik hoop dat ik mijn punt maak: de diepzinnigheid in de film vereist een aandacht en oplettendheid die ook optreden bij een seksscene met Naomi Watts.

Dat mijn intensiteit begrijpelijk is, wordt direct begrepen door iemand die de film heeft gezien, en niet heeft toegegeven om gewend te raken aan al datgene wat dat kleine stadje in Amerika met zoveel bombarie over ons uitstort (niet dat ik Hollywoord-producties zó slecht vind, maar als we het over 'lege' films hebben, weet ik wel waar ik deze moet zoeken).

Ik ben echt zo'n warhoofd.

oja. 9 oscars, waaronder:

Academy Award for Best Picture

daarnaast:

Bafta Award for Best Film

Golden Globe for Best Picture - Drama

Ik weet niet zeker of het werkelijk zo is, maar als ik het goed heb verwijt je me nu tot tweemaal toe te vallen voor Hollywood-producties, en de kunst van The Last Emperor daardoor te missen.

En tja, dat is niet waar. Ik vond het geheel van kleine momentjes nu gewoon niet zo daverend dat het 5* verdient. Ik vind het evenzo discutabel dat iedere hardcore arthouse-ganger deze film ineens fantastisch gaat vinden. Ik durf het zelfs volledig te ontkrachten. Dat blijft een kwestie van smaak, jongen.

En die gordijnscène was wel schattig maar niet traanbuisbevochtigend mooi, nee.

En oscars zeggen weinig. Voor hetzelfde geld was het gewoon een waardeloos filmjaar, en won The Last Emperor alles op zijn sloffen. (En LOTR 3 won 11 oscars ^^)

right.

discussie gesloten lijkt me?