La Noche del Terror Ciego (1972)

Een paar scenes zijn compleet overbodig, maar voor de rest is het een degelijke horrorfilm. De DFW DVD is een haastige re-edit. Van 102 minuten naar 84 minuten, met de cruciale scenes intact. Helaas zijn er ook stukken dialoog weggeknipt. Het voordeel van de DFW disk is dat hij de Engelse taal heeft; terwijl de Anchor Bay DVD Spaans is met Engelse ondertiteling. Het fragment waarmee de Benelux DVD start komt in de director's cut pas veel later in de film, en dat was mijns inziens beter. De beelden van de vervallen abdij zijn bijzonder sfeerscheppend.

Het Europese antwoord op Night of the Living Dead, al zal deze bij gebrek aan kwaliteit toch nooit het cultmilieu overstijgen. De legende rond blinde tempeliers die het mysterie van het eeuwige leven ontrafeld hebben en bijgevolg het leven zuur maken van al wie hun territorium betreedt, is nochtans niet onaardig bedacht. Men toont in elk geval meer ambitie dan de gemiddelde zombiefilm waarin wandelende lijken hun tanden zetten in nietsvermoedende slachtoffers. De insteek bestaat uit een mix van historische en occulte elementen overgoten met een sausje van gratuite erotiek.

En dit vat het zo'n beetje samen, want ondanks de cultstatus van Tombs of the Blind Dead valt er verder weinig te beleven. Bogend op een geheel eigen visuele stijl met bizarre slowmotion-scènes mag deze film dan wel atypisch zijn, de algemene indruk is er een van gebrek aan tempo waardoor een degelijke spanningsopbouw onmiddellijk gefnuikt wordt. Apart en sfeervol is het echter wel; de op locatie geschoten scènes in de ruïnes van een verlaten abdij zijn zowat het beste wat Tombs of the Blind Dead te bieden heeft. Ook de tempeliers zijn angstaanjagend uitgedost, hetgeen het horrorgehalte ten goede komt.

Totaal onbegrijpelijk echter, zijn de slecht geschreven dialogen en bijgevolg logischerwijs abominabele acteerprestaties. De talrijke clichématige situaties die deze zwakke schakkel met zich meebrengt ondermijnen de film in al zijn goede bedoelingen. Softcore-scènes en absurde handelingen worden evenwel gerechtvaardigd door het genre, maar wanneer ze als stoorzender gaan werken mag je toch wel enkele vraagtekens plaatsen. Meer aandacht voor de personages had de film beslist geen kwaad gekund.

Tombs of the Blind Dead doet het goed als cultfilm, maar ook in deze hoedanigheid weet deze prent niet helemaal te bevredigen. De plot is nog wel geslaagd, maar over het algemeen ondermaats uitgevoerd hetgeen de kloof met z'n Amerikaanse voorbeeld er alleen maar groter op maakt. Wellicht slechts voer voor de fans.

Inderdaad leuk voor de liefhebbers, want dit ontstijgt nauwelijks het 'nacht van de wansmaak' niveau. Ik had hier toch op meer gerekend. Zonde van m'n maandagavond. 2**

Heerlijke Spaans/Portugeese zombie-horror uit 1971.

Ik had vroeger de VHS-versie al regelmatig in handen bij de Jumbo-videotheek in Arnhem. Inmiddels is de Jumbo een sexshop en vroeger was dat ook al hun voornaamste bron van inkomsten. Alleen toen was de hele benedenverdieping gevuld met de meest bizarre B, C en Z-films.

Toendertijd uiteindelijk niet gehuurd vanwege het enorme aanbod, maar nu dan eindelijk gezien en waarschijnlijk 1 van de leukste Europeese voorlopers van de latere Italiaanse zombie-rage.

Sfeervol met enkele geweldige scream-queens.

Is toch wel heel erg leuk en heeft vooral veel te maken met de heerlijke locatie en de zombies. Vind de kappen een erg sterke vondst en de ondoden krijgen een erg naar karakter. Ondanks veel matige scenes is het een memorabel geheel waarbij ik mag zeggen dat de blinde doden die hun graf ontstijgen toch wel bijzonder gaaf is.

Beetje wat ik had verwacht na al die andere 70's en 80's zombieflicks. Raakt de koek niet op? Nee, het blijven bijzondere filmpjes.

Vooral de setting was gaaf gekozen. De stukken in en rondom de ruïnes en de burial ground waren geweldig sfeervol. De zombies zagen er uiteraard fantastisch uit. De zombies uit Bianchi's Notti del Terrore, Le (1981) zagen er soortgelijk uit, erg gaaf!!

Verhaaltje verslapt wat in het middenstuk, maar de achtergrond van de zombies (de oorsprong van de legende) maakt veel goed. Einde staat me vast ook nog wel even bij. Sowieso is het zicht van een stel eeuwenoude zombies te paard echt briljant gevonden.

Alweer een dikke 4* en Tony's Cinema Trash: Tombs of the Blind Dead (1971) - tonypulp.blogspot.com

Deze redelijk obscure film cq reeks stond reeds lange tijd op mijn must-see-lijstje. Had er tot dusver nooit zo'n zin in. Afgelopen weekend heb ik me er toch maar eens aan gewaagd...

Veel beter dus dan verwacht. Het eerste en laatste deel zijn het sterkst, waarvan de eerste film me het best beviel en ik deze zelfs regelrecht tot (persoonlijke) classic heb bestempeld.

Meest sfeervolle deel, met optimaal gebruik van de hoofdlocatie. Fijne soundtrack, met spannende en bijzondere semi-electronische score voor zijn tijd. Fraaie zombies ook. 1972..!

De drie andere delen zijn helaas meer van hetzelfde in een andere setting, waarvan het vierde, tevens laatste, deel het beste uitpakt. 7.5/10*

Regisseur Amando de Ossorio groeide op in La Coruna en daar deden vreemde verhalen over tempeliers en duivelse druïden de ronde. Dit fungeerde dankbaar als inspiratiebron voor deze film en nog drie andere films. Deze film bezit in ieder geval potentie, is origineel en zelfs soms nagelbijtend spannend. In de film laat Ossorio in rottende monnikspij uitgeruste Blinde Doden herrijzen uit hun graven elke nacht op zoek naar vers vlees en bloed. Deze doden lijken op een kruising tussen een vampier en een zombie. En door het achtergrondverhaal zijn de Tempeliers een stuk interessanter, dan menig andere zombie/ vampier. Nu zijn er twee verschillende versies waarbij de Engelse veel van de meest schokkende en meest leuke beelden mist. De eerste, zeer knap in elkaar gestoken scènes, zijn soms verplaats (aan het begin of tijdens de uitleg van de professor) en ook de lesbische vrijscène ergens aan het begin en de verkrachtingsscène meer naar het einde toe zijn er uitgesneden. Niet dat ze nu heel veel meer toevoegen maar ze laten de film wel beter doorlopen. Nu is de nudity voor een Europeese productie nog redelijk soft te noemen. En blijft het natuurlijk wel een B-film met alle (on)logica van dien en genoeg scenes die niet kloppen. Nee, voor een goed verhaal is de kijker aan het verkeerde adres. Maar met prachtige, enge vormgegeven Tempeliers en de dreigende, angstige sfeer (vaak ondersteund door een prima soundtrack) is de film in zijn geheel uitermate effectief. Samen met de handvol goede horrorscènes, de redelijke special effects, een handvol ontblote borsten en de de ondoden is het meer dan de moeite waard.

Al kijkend naar de vorige waarderingen van de kijker(s) waren we al gecharmeerd van de hoge score's die men gemiddeld gaf. De film is trouwens ook aantrekkelijk om naar te kijken en als je de leeftijd die hij inmiddels heeft (46 jaar) meeneemt, dan vinden wij dit een leuk pareltje in zijn soort. Ook de continue dreiging die in beeld en muziek zit, zorgt ervoor dat je onder de indruk komt van de griezelige omgeving waarin dit verhaal zich afspeelt. Reden genoeg om de vervolgen hiervan te gaan kijken.

Een ruime 7,5!

Voor zo'n oude film best aardig gemaakt. Maar het is allemaal niet sterk. Leuk om eens als tussendoortje te kijken. Verwacht geen bloederige scenes en gore. Ik snap nu waar de Efteling hun spookhuis heeft op gebaseerd. Ze hebben vast naar deze film gekeken. De nonnen, de graven en doodskisten die opengaan met lijken erin, de bewegende kruizen, de rook die er hangt. Zelfs het nonnengezang zit ook in het spookhuis van de Efteling en in deze film. Grappig.

Een jonge vrouw ontmoet tijdens een treinreis een oude vriendin van school. Ze kan het echter niet aan zien dat haar mannelijke gezel al meteen een oogje op haar heeft en springt van de trein. Ze komt aan bij een verlaten middeleeuws dorp. Vroeger werd dit dorp geregeerd door ge-excommuniceerde tempeliers met occulte nijgingen. In de hoop op het eeuwige leven offerde ze maagden aan de duivel. Uiteindelijk zijn ze allemaal berecht en hebben de raven hun ogen uitgepikt. Nu dwalen ze iedere nacht rond door de ruïnes, de blinden doden.

Regisseur Amando de Ossorio combineerde de legendes die hij als kind had gehoord met de filmtechnieken die hij in George A. Romero's Night of the Living Dead had gezien. De film betekende een opleving voor de Spaanse Horror en er volgde velen vervolgen, waaronder ook veel onofficieel.

Tombs of the Blind Dead is een vrij sfeervolle Spaanse Horror-film. Het concept vond ik op zich best sterk, alleen was het wel vrij goedkoop uitgewerkt. Sommige scènes waren bijna komisch in hun naïviteit. Skeletten die hun grafstenen weg kunnen schuiven, niet kunnen zien, maar wel kunnen horen. De film bevat wat aardige gore en ook wat bloot. Het is alleen net wat te langdradig om heel erg vermakelijk te kunnen zijn.

Machtige en sfeervolle scenes in de ruïnes. De tempelier zombies bewegen zich voort in een droomachtige sfeer onder meer met gebruik van slow motion en de gregoriaanse gezangen op de soundtrack. Geslaagde creepy sfeer, tonnen creepy sfeer eigenlijk en occasionele gore. The Night of the Living Dead is niet zo ver weg. De scene in het modelpoppenhuis, lijkt dan weer geïnspireerd op Mario Bava met die pulserende lampen en het creepy pakhuis. Prima regie en fotografie in het algemeen. Acteerprestaties zijn wat ze moeten zijn voor dit soort films. Het is niet allemaal perfect maar het geheel is zeker meer dan de som der delen.

De film moet het vooral hebben van de geweldige sfeer en de prachtige locatie want de ruïne ademt een geweldige creepy sfeer uit met daarbij ondersteuning van gregoriaanse gezangen. Het verhaal stelt niet veel voor, maar het gegeven van de tempeliers is wel best origineel te noemen. Het geeft een interessante achtergrond en de uitwerking van de traag voortbewegende tempeliers weet iets anders te brengen.

Een soort combinatie van zombie en vampier in slow-motion. En daar die paarden nog bij. Het verhaal bestaat eigenlijk uit 3 delen , nl na de ontmoeting van de hoofdpersonages en de eenzame tocht van María Elena Arpón die zich naar de ruïne begeeft. Daarna het middenstuk met de uitleg van de prof over de achtergrond van de tempeliers en de geslaagde scène van Verónica Llimerá in het modelpoppenhuis. Bij die achtergrond krijgt de kijker even een beeld uit het verleden waar Carmen Yazalde geofferd wordt. In het laatste gedeelte gaan Lone Fleming, César Burner, José Thelman en María Silva op pad naar de ruïne om het mysterie op te lossen. Voldoende gore aanwezig en ook redelijk wat naakt met o.a. een verkrachtingsscène en de scène waar Yazalde dient als offer voor de tempeliers. 7/10